کاربردهای زیادی از این کلمه وجود دارد متاسفم. عذرخواهی واقعی و صمیمانه وجود دارد. ما همچنین طعنه آمیزی را می شناسیم که به بحثی مانند مایع جرقه زنی دامن می زند («ببخشید نمی توانم ذهن شما را بخوانم!»). عذرخواهی آشکار را فراموش نکنید – همان چیزی که اغلب نابخردانه می گویید تا مکالمه را قطع کنید. البته، همه ما می‌توانیم به تأسفی اشاره کنیم که هرگز نمی‌آید، حتی اگر مورد انتظار و شایسته است.

این پست در مورد یک نوع عذرخواهی است که مورد توجه قرار نگرفته و کمتر مورد بحث قرار گرفته است: the مضطرب متاسفم (یا اگر شوخی های پدر را ترجیح می دهید، به دنبال بخشش ترس).

منبع: Cottonbro Studio/Pexels

رفتارهای ایمنی

عذرخواهی مضطرب اغلب یک رفتار ایمنی در نظر گرفته می‌شود، که به تکنیک‌های تسکین کوتاه‌مدت اشاره دارد که برای آرام کردن اضطراب خود استفاده می‌کنیم.¹ رفتارهای ایمنی شامل پاسخ های اجتناب و فرار (مانند سنگ اندازی، به تعویق انداختن)، تشریفات (مثلاً بررسی، بازبینی) و اطمینان جویی است.

رفتارهای ایمنی ذاتاً مشکل ساز نیستند، اما زمانی که به طور مکرر به عنوان یک استراتژی مقابله ای به جای راهبردهای بلندمدت (مثلاً پذیرش، یادگیری، حل مسئله، ارزیابی مجدد شناختی) برای رسیدگی به علت اصلی اضطراب انجام شوند، می توانند بسیار ناسالم می شوند و با گذشت زمان رشد می کنند.

این رفتارها در طول زمان به دلیل تقویت منفی رشد می کنند.² یعنی تسکین لحظه ای یک احساس بد (یعنی ترس یا اضطراب) را فراهم می کنند. به دلیل این آرامش ارزشمند، احتمال بیشتری وجود دارد که در آینده از آن رفتار دوباره به عنوان یک استراتژی استفاده کنیم. به عبارت دیگر، رفتارهای ایمنی در طول زمان مانند یک تومور رشد می‌کنند و راه‌حل‌های طولانی‌مدتی ارائه نمی‌کنند، فقط تسکین کوتاه‌مدت است.

در واقع، هنگام صحبت با سهامداران و مشتریان کسب و کار، من پیشنهاد می کنم که این اضطراب باعث مشکلات نیست، بلکه واکنش رفتاری آنها به این اضطراب است. شبکه در حال گسترش رفتارهای ایمنی آنها فلج می شود.

مضطرب متاسفم

همانطور که اشاره شد، عذرخواهی مضطرب اغلب یک رفتار ایمنی است و می تواند از کنترل خارج شود و مشکلات بزرگی ایجاد کند. این ممکن است شبیه همکار باشد که دائماً عذرخواهی می کند زیرا از کمال گرایی یا سندروم فریبنده رنج می برند و مضطرب هستند که هیچ یک از کارهایشان به اندازه کافی خوب نباشد. عذرخواهی باعث تسکین موقتی می‌شود، گویی پیشگیرانه به آنها مهلت می‌دهد، فقط در صورتی که گیرنده کار آنها را پایین‌تر از حد ارزیابی کند.

این نوع پشیمانی همچنین ممکن است در روابط دشوار ما که در آن احساس می کنیم روی پوسته تخم مرغ راه می رویم ظاهر شود. ممکن است به عنوان راهی برای جلوگیری از طغیان طرف مقابل، بیش از حد عذرخواهی کنیم. به عنوان مثال، ممکن است به یک همسر ناآرام بگوییم: “بسیار متاسفم، اما آنها غلات مورد علاقه شما را در فروشگاه نداشتند”، گویی موجودی فروشگاه در کنترل ما است. اما آرامش را حفظ می کند.

وقتی صحبت از عذرخواهی مضطرب می شود، اغلب به نگرانی از قضاوت شدن توسط دیگران و پیامدهای احتمالی آن قضاوت، مانند احساسات منفی (مثلاً احساس خجالت یا شرم) یا نتایج ضعیف (مثلاً اخراج شدن، اخراج شدن) مربوط می شود. ). به عنوان مثال، ممکن است پیشگیرانه بیش از حد از رئیس خود در مورد گزارشی که به تازگی ارائه کرده بودیم، عذرخواهی کنیم: «ببخشید اگر این مورد انتظارات شما را برآورده نمی کند». شاید ما این کار را به این دلیل انجام دادیم که عصبی هستیم آنها در مورد ما بد قضاوت می کنند، ما را اخراج می کنند یا ترفیع را رد می کنند یا همه موارد فوق را رد می کنند.

عواقب اضطراب با عرض پوزش

عذرخواهی مضطرب ممکن است به طور موقت تسکین دهد، اما مشکل اساسی را حل نمی کند. این فقط به عنوان یک رفتار مخرب در طول زمان رشد می کند.

همچنین ظاهر خوبی نیست. این فرافکنی از اعتماد به نفس را تضعیف می کند. این در هنگام کار، قرار ملاقات، فرزندپروری صدق می کند – واقعاً در همه جا.

علاوه بر این، هنگامی که ما به طور مکرر از ترس و اضطراب عذرخواهی می کنیم، همه اطرافیان خود را طناب می زنیم که می تواند با طرد ما همراه باشد.³ به احتمال زیاد به دلیل خستگی و رنجش آنها. وقتی دیگران عذرخواهی مضطرب را می پذیرند، در چرخه تقویت منفی شرکت می کنند و بنابراین رفتار را تشدید می کنند. همچنین پیامی غیرمستقیم می فرستد که عذرخواهی مضطرب مناسب است.

چگونه می توان عذرخواهی مضطرب را کاهش داد

یکی از بزرگترین موانع برای کاهش عذرخواهی مضطرب، خودآگاهی است. برای بسیاری از ما، آنقدر خودکار شده است که حتی نمی‌توانیم بگوییم چه زمانی آن را انجام می‌دهیم، یا فقط پس از بیرون آمدن آن از دهانمان، آن را تشخیص می‌دهیم. این می تواند به جلب حمایت یک یا چند متحد قابل اعتماد کمک کند، که می توانند با شنیدن آن به آرامی به آن اشاره کنند.

همچنین با تشخیص اینکه چه زمانی بیشتر ظاهر می شود، مانند موقعیت های عملکرد استرس زا با احتمال قضاوت شدن توسط دیگران (مثلاً ارائه یک تکلیف به معلم مورد علاقه) به پیش بینی تأسف مضطرب کمک می کند. وقتی وارد چنین موقعیت پرخطری می‌شویم، می‌توانیم زودتر از موعد آماده باشیم و قبل از شروع عذرخواهی مضطرب را متوقف کنیم.

زمانی که توانایی گرفتن a را داشته باشیم

پیشاپیش متاسفم، ما می توانیم بفهمیم که عذرخواهی چه زمانی منطقی است. ذاتاً عذرخواهی مضطرب اجباری است. از سوی دیگر، یک عذرخواهی واقعی و واقعی، متفکرانه و از پیش طراحی شده است. یادگیری تشخیص این دو می تواند به ما کمک کند تا بفهمیم کدامیک را متوقف کنیم.

برای آن دسته از ما که در آستانه عذرخواهی مضطرب هستیم، نیازی به نشستن در حاشیه نیست. ما می توانیم کمک کنیم. ما می توانیم آن متحدی باشیم که در بالا مورد بحث قرار گرفت – کسی که به آرامی این رفتار را برای کمک به خودآگاهی نشان می دهد.

و هر چقدر هم که سرد به نظر برسد، می‌توانیم به یک افسوس مضطرب به شیوه‌ای خنثی و غیرتقویت‌کننده واکنش نشان دهیم. برای مثال، می‌توانیم پاسخ‌های اطمینان‌بخش، مانند «اشکال ندارد»، «نگرانی نیست» یا «نیازی به عذرخواهی نیست» را کاهش داده یا حذف کنیم. اینها همان نوع پاسخ‌های تقویت‌کننده منفی هستند که به مرور زمان عذرخواهی مضطرب را تقویت می‌کنند. به همان اندازه که انجام این کار طبیعی به نظر می رسد، ایجاد امداد کوتاه مدت ارزشی ندارد که بهبود درازمدت رفتار را کاهش دهد.

نتیجه گیری

عذرخواهی مضطرب نوعی عذرخواهی است که اغلب نادیده گرفته می‌شود و می‌تواند بر نوع نگاه به ما تأثیر منفی بگذارد و بار غیرضروری برای دیگران ایجاد کند. از آنجایی که این یک رفتار ایمنی است، عذرخواهی مضطرب ماهیت اجباری دارد، به این معنی که این یک مکانیسم تسکین کوتاه مدت با تقویت منفی است که در طول زمان رشد می کند و علت اصلی اضطراب را حل نمی کند. اما، اگر بتوانیم یاد بگیریم که افسوس مضطرب را بشناسیم و پیش بینی کنیم که چه زمانی ظاهر می شود، شاید با کمک متحدان، می توانیم آن را کاهش دهیم یا حذف کنیم.

ببخشید اگر واضح نبودم