در کار من با بازماندگان ترومااز جمله بازماندگان ترومای رشدی – تجارب غفلت و آزار عاطفی، آزار جسمی و آزار جنسی – و همچنین ترومای “کوچک”، زخم‌های احساسی کمتر قابل مشاهده‌ای که در زمانی که نیازهای اصلی ما برای عشق، پذیرش و ایمنی وجود ندارد تجربه می‌کنیم. به اندازه کافی برآورده شده است – من مفاهیم و روش‌های سیستم‌های خانوادگی داخلی (IFS) یا درمان “بخشی” را از با ارزش‌ترین ابزارها در جعبه ابزار درمانی خود یافته‌ام. و آنها یک امتیاز فوق العاده را ارائه می دهند: آنها به راحتی توسط مراجعین بین جلسات و پس از پایان درمان یاد می گیرند و از آنها استفاده می کنند.

مردم معمولاً برای توصیف احساسات و رفتار خود به طور طبیعی در مورد “بخش ها” صحبت می کنند. ممکن است کسی بگوید: “بخشی از من بهتر می داند، اما بخشی دیگر به همان نوع رابطه مخرب باز می گردد.” یا «نمی‌دانم چرا هر بار که خانواده‌ام را ملاقات می‌کنم به یک بچه برمی‌گردم. مثل این است که بخشی از وجود من همچنان خواهان تایید و شناسایی والدینم است.»

IFS از این زبان استفاده می‌کند و بر این ایده بنا می‌کند که همه ما بخش‌های مختلفی از خودمان داریم و این بخش‌ها بسته به تجربیات زندگی‌مان با هم هماهنگی بیشتر یا کمتری دارند. وقتی در یک محیط دشوار بزرگ شده‌ایم، این بخش‌ها ممکن است نقش‌های افراطی را ایفا کنند: یک بخش محافظ ممکن است سعی کند خاطرات و احساسات دردناک و ترسناک را با دور کردن آنها یا استفاده از الکل، مواد مخدر، آسیب رساندن به خود یا سایر رفتارهای اجباری مدیریت کند. تا ظرفیت به خاطر سپردن و احساس کردن ما از بین برود. اشتیاق طبیعی ما برای ارتباط و ظرفیت ما برای آسیب پذیر بودن ممکن است بیش از حد تهدیدآمیز باشد و به یک “تبعید” تبدیل شود، بخشی طرد شده که از آن دور مانده است. می‌تواند شبیه یک جنگ داخلی باشد، با بخش‌های مختلف در تضاد با یکدیگر و عدم کنترل خود سالم، ما را راهنمایی می‌کند تا تصمیم‌های عاقلانه بگیریم و به مدیریت آشفتگی درون کمک کنیم. ممکن است احساس کنیم تحت کنترل احساسات و انگیزه‌های قوی هستیم، که باعث می‌شود به گونه‌ای رفتار کنیم که پشیمان هستیم، احساس شرمندگی می‌کنیم یا به سادگی نمی‌فهمیم.

خود اصلی: دستیابی به خرد درونی، شفقت و وضوح

وقتی ما هستیم مخلوط شده با اجزای خود، ممکن است هیچ ایده ای نداشته باشیم که یک خود هسته سالم حتی وجود دارد. در واقع، مشتریان من اغلب زمانی که ما برای اولین بار با هم کار می کنیم، وجود یک خود اصلی سالم را قاطعانه انکار می کنند. با این حال، یک اصل اصلی IFS این است که همه ما در درون خود یک هسته عاقل، دلسوز، کنجکاو و شایسته داریم. با این حال، برای دسترسی به آن، ابتدا باید قسمت‌های مختلف خود را «unblend» کنیم. برقراری ارتباط مجدد با خود اصلی و شفا بخشیدن به بخش‌های شدید خودمان که تجربه ما از زندگی را با تمام شادی‌ها و غم‌ها و احساس سرزندگی‌اش تضعیف می‌کند: این قدرت کار «بخش‌ها» است.

کشف مجدد خود اصلی می تواند یک گام چالش برانگیز برای یادگیری باشد، اما کاملاً ضروری است. با بدست آوردن کمی فضای احساسی و شناختی از تجربیاتمان شروع می شود تا بتوانیم آن را از فاصله کمی ببینیم. گرفتار در آشفتگی، ما می توانیم کمی برای کمک به خود انجام دهیم.

Unblending: قدرت عقب نشینی

همه چیز با روند برداشتن یک قدم کوچک از تجربه درونی آغاز می شود. در شیوه‌های ذهن‌آگاهی و روان‌درمانی‌های مبتنی بر ذهن‌آگاهی، ما این توانایی را پرورش می‌دهیم که از تجربه درونی خود بدون غرق شدن در آن آگاه شویم – توانایی دیدن و حس کردن آنچه را که تجربه می‌کنیم بدون اینکه کاملاً در آن تجربه باشیم. در IFS، ما این را “unblending” می نامیم. بخشی که مشاهده می کند؟ این خود اصلی است. روانشناس توری اولدز یک ویدیوی عالی در مورد unblending از قسمت های ما دارد.

Unblending یک اصطلاح IFS برای فرآیندی است که در بسیاری از اشکال درمان ضروری است. به عنوان مثال، در درمان شناختی رفتاری (CBT)، ما یاد می گیریم که به افکار و باورهای خودکار خود توجه کنیم (از آن عقب نشینی کنیم و به آرامی آنها را زیر سوال ببریم. در این فرآیند، شناخت هایی که زمانی شبیه واقعیت بودند، چیزی جز روش های خاص و اغلب جانبدارانه برای تفسیر جهان و نگریستن به خود تلقی نمی شوند.

از “علائم” تا استراتژی بقا: قدرت چارچوب بندی مجدد

یکی از قوی‌ترین تغییرات در اوایل کار IFS زمانی رخ می‌دهد که مراجع متوجه می‌شوند علائمی را که با آنها دست و پنجه نرم می‌کنند و از آن احساس شرم می‌کنند، بهتر می‌توان به این شکل درک کرد. استراتژی های بقا که عمر مفید خود را پشت سر گذاشته اند. من مشتری داشتم که از اینکه در نوجوانی مکرراً خود را بریده بود عمیقاً شرمنده بود. روانپزشکی برای کنترل رفتار خودآزاری او دارو تجویز کرده بود، نشانه ای از هر اختلالی که تشخیص داده شده بود.

از او خواستم با بخشی از خودش که برش را انجام داده بود در تماس باشد و با دلسوزی به این موضوع گوش دهد که چرا آن قسمت به خودش صدمه می زند. بلافاصله و با اندوه فراوان دید که این تلاشی برای ایجاد نوعی درد است توانست بر خلاف درد عاطفی خانواده‌اش که نمی‌توانست آن را کنترل کند – تجربه عمیقاً دردناک نامرئی و طرد شدنی که با والدینش احساس می‌کرد. او به جای اینکه برش خود را به عنوان یک علامت شرم آور آسیب شناسی بداند، آن را به عنوان یک استراتژی ناامیدکننده برای مدیریت احساسات طاقت فرسا درک کرد.

مشتری دیگر، زن جوانی که هر شب ساعت‌ها در چرخه شرم‌آور پرخوری و پاک‌سازی گرفتار می‌شد، توانست از طریق کار قطعات، بخش وحشت‌زده و آسیب‌دیده‌اش را ببیند که نمی‌دانست چگونه با احساسات طاقت‌فرسا کنار بیاید. از تنهایی و رها شدن وقتی به او گفتم چقدر خوشحالم که او در اوایل زندگی خود بخشی را پیدا کرده است که می تواند به او کمک کند تا این احساسات طاقت فرسا را ​​مدیریت کند، وقتی به او گفتم چقدر خوشحالم. من اضافه کردم، شاید سودمندی آن استراتژی بقا از زمان خود گذشته بود، و با هم، می‌توانستیم راه‌های کم‌هزینه دیگری برای آرامش خود و مدیریت احساسات دشوار پیدا کنیم.

عمل چارچوب‌بندی مجدد، که جزء لاینفک IFS است، می‌تواند به‌طور قابل‌توجهی به سمت ارتقای آنچه تارا براچ روانشناس و معلم ذهن‌آگاهی می‌گوید، کمک کند. خلسه شرم.

قدرت دگرگون کننده شفقت به خود

به محض اینکه مراجعان توانایی ترک کردن قسمت‌های شدید خود را داشته باشند، از آنها دعوت می‌شود تا آن قسمت‌ها را با دلسوزی ببینند، بشنوند و ببینند که اعضای آن‌ها با چه مشکلاتی دست و پنجه نرم می‌کنند، و برای بهبودی به چه چیزی نیاز دارند. شفقت یک نیروی شفابخش قدرتمند است. اغلب، عمل ساده نشستن دلسوزانه با اعضای جوان‌تر برای شروع روند بهبودی کافی است.

همانطور که مراجع یاد می گیرد تشخیص دهد که چه زمانی قسمت های جوان ترشان تحریک شده است و به آن قسمت ها با شفقت و اطمینان پاسخ دهند، ترس، تنهایی و غم به سرعت از بین می رود. اکنون یک بزرگسال دلسوز، شایسته و دلسوز مسئول است.

برای یافتن یک درمانگر، از راهنمای درمان روانشناسی امروز دیدن کنید.