یوتم داگان، روانشناس بالینی اسرائیلی، بیشتر دوران حرفه ای خود را در زمینه تروما گذرانده است. با این حال، او به جای تمرکز صرف بر اختلال استرس پس از سانحه (PTSD)، توجه خود را به ماهیت رشد پس از سانحه معطوف کرده است. تغییر تمرکز منعکس کننده این باور او است که، در حالی که تروما به طور غیرقابل انکاری زخم های ماندگاری بر جای می گذارد، می تواند فرصتی برای رشد شخصی عمیق نیز باشد.

او مشاهده کرده است که مردم اغلب یکی از دو مسیر متمایز را به دنبال تجربیات آسیب زا انتخاب می کنند. خواه یک تصادف رانندگی، تجاوز جنسی، یا وحشت‌های جنگ باشد، برخی از افراد اجازه می‌دهند که آسیب‌های روحی بر هویت‌شان غالب شود.

با این حال، دیگران آگاهانه تصمیم می‌گیرند: «من اجازه نمی‌دهم که من را دیکته کند.» چنین افرادی از تعریف شدن توسط آسیب های روحی خود امتناع می ورزند و در عوض مسیر انعطاف پذیری و رشد را انتخاب می کنند.

قدرت انتخاب

رویکرد داگان به بهبودی تروما ریشه در این فلسفه دارد که اگرچه ممکن است شرایط خود را انتخاب نکنیم، اما قدرت انتخاب پاسخ خود را داریم. او دریافت که چنین طرز فکری در تبدیل آسیب از یک نیروی ناتوان کننده به یک کاتالیزور برای رشد شخصی بسیار مهم است.

داگان عمیقاً با دردی که تروما ایجاد می کند، همدل است. او اغلب تروما را به عنوان یک «زخم شفاف» توصیف می‌کند که با چشم غیرمسلح نامرئی است، اما در رنجی که ایجاد می‌کند عمیقاً واقعی است. برای او، سوال مهم این نیست که آیا تروما بر زندگی یک نفر تأثیر می گذارد یا خیر، بلکه این است که چگونه آنها تصمیم می گیرند به آن پاسخ دهند.

در طول سال‌ها، داگان فلسفه اگزیستانسیالیست ژان پل سارتر را پذیرفته است، او استدلال می‌کرد که اگرچه ممکن است شرایط خود را انتخاب نکنیم، اما این قدرت را داریم که پاسخ خود را به آنها انتخاب کنیم. همانطور که داگان می‌گوید، “یک نفر می‌تواند فکر کند، “باشه، بازی تمام شد، من قربانی خواهم شد” یا “خوب، چه چیزی می‌توانم از این بیاموزم، چگونه می‌توانم از این رشد کنم؟”

او صراحتاً خود را با هیچ یک از فلسفه‌ها همسو نمی‌کند، اما رویکرد او بازتاب این ایده بودایی است که «نگرش همه چیز است».

از سرباز تا غیرنظامی در 25 دقیقه

بینش داگان ریشه در تجربه شخصی دارد. در سال 2002، او بخشی از یک واحد ذخیره نیروهای دفاعی اسرائیل بود که در جریان مذاکرات مربوط به گروگانگیری در جریان عملیات سپر دفاعی شرکت داشت. پس از ساعت ها آتش سنگین و درگیری شدید، تیم او توسط یک نفربر زرهی اسرائیل (APC) بیرون کشیده شد.

APC او را از منطقه تیراندازی فعال در کرانه باختری به خاک اسرائیل منتقل کرد. از جایی که APC او را به خانه اش سپرده بود، 25 دقیقه با ماشین فاصله داشت.

گذار ناگهانی از وضعیت تهدید کننده زندگی به واقعیت های روزمره زندگی غیرنظامی برای او لحظه ای مهم بود. برخلاف سربازان آمریکایی که زیر آتش قرار گرفته‌اند و اغلب هفته‌ها یا حتی ماه‌ها را قبل از بازگشت به خانه‌های خود با مشاوره می‌گذرانند، داگان مجبور شد تنها در چند دقیقه این انتقال را انجام دهد. او مجبور بود بدون تجمل زمان برای پردازش تدریجی تجربیات خود، با آسیب‌های روحی خود روبرو شود.

انتخاب رشد به جای ناامیدی

داگان به‌عنوان یک روان‌درمانگر که به دیگران کمک می‌کند تا عواقب تجارب آسیب‌زا را طی کنند، اغلب به انتقال سریع خود از سرباز به غیرنظامی فکر می‌کند. تجارب او آگاهی او را از فوری بودن تروما و اهمیت یافتن راهی برای حرکت رو به جلو افزایش داده است. برای داگان، این فقط زنده ماندن از تروما نیست. این در مورد انتخاب برای رشد با وجود آن است.

فلسفه داگان روشن است: در حالی که تروما می تواند هویت فرد را شکل دهد، لازم نیست آن را تعریف کند. او بیماران خود را تشویق می کند تا در تاریک ترین لحظات خود قدرت پیدا کنند و از تجربیات خود به عنوان کاتالیزوری برای تغییرات مثبت استفاده کنند.