[ad_1] در میان افراد دارای فرزند، عشق والدین به طور متوسط قوی ترین نوع عشق است که بر اساس شدت تصویربرداری عصبی fMRI است. منبع: KonstantinChristian/Shutterstock چرا برخی از انواع عشق قوی تر و شدیدتر احساس می شوند؟ یک مطالعه جدید مبتنی بر...
[ad_1]
در میان افراد دارای فرزند، عشق والدین به طور متوسط قوی ترین نوع عشق است که بر اساس شدت تصویربرداری عصبی fMRI است.
منبع: KonstantinChristian/Shutterstock
چرا برخی از انواع عشق قوی تر و شدیدتر احساس می شوند؟ یک مطالعه جدید مبتنی بر علوم اعصاب (Rinne و همکاران، 2024) که در 26 اوت در قشر مغز از تصویربرداری رزونانس مغناطیسی عملکردی (fMRI) برای نشان دادن اینکه چگونه انواع مختلف عشق مناطق خاصی از مغز را با شدتهای مختلف فعال میکنند، استفاده کرد.
برای این مطالعه، محققان دانشگاه آلتو در فنلاند اندازهگیری کردند که چگونه شش نوع عشق نواحی مختلف مغز را با شدتهای مختلف جذب میکنند، زمانی که افراد در fMRI توجه خود را بر احساسات عشق به موارد زیر متمرکز کردند:
“از نظر مفهومی فراتر از روابط بین فردی، ما دسته حیوانات خانگی غیرانسانی را برای بررسی همبستگی های عصبی عشق بین گونه ای و یک مقوله غیر اجتماعی عشق به طبیعت زیبا را برای مقایسه همبستگی های عصبی یک نوع عشق غیراجتماعی اغلب تجربه شده با عشق اجتماعی گنجانده ایم. “نویسندگان توضیح می دهند.
تصاویر عصبی میانگین آماری را نشان می دهد که چگونه انواع مختلف عشق مناطق مختلف مغز را روشن می کند.
منبع: Pärttyli Rinne و همکاران. 2024، دانشگاه آلتو/Creative Commons (CC BY 4.0)
تصاویر عصبی fMRI بالا در زمان واقعی گرفته شدهاند و نشان میدهند که چگونه هر نوع عشق مناطق کمی متفاوت مغز را بسته به موضوع مورد علاقه شخص و توجه متمرکز لحظه به لحظه در داخل یک دستگاه رزونانس مغناطیسی کاربردی فعال میکند.
از این شش نوع عشق، رین و همکاران. دریافتند که عشق والدین به فرزند (یا فرزندان) معمولاً شدیدترین فعالیت مغز را در میان افراد دارای فرزند ایجاد می کند. Pärttyli Rinne، نویسنده اول، در یک انتشار خبری گفت: “در عشق والدینی، فعال شدن عمیق در سیستم پاداش مغز در ناحیه جسم مخطط هنگام تصور عشق وجود داشت، و این برای هیچ نوع عشق دیگری دیده نمی شد.”
فعال شدن قشر میانی پیشپیشانی و پراکونئوس که در طول عشق والدین مشاهده میشود، از همدلی، تئوری ذهن و نگرانی ذاتی در مورد بهزیستی کودک پشتیبانی میکند و پیوند عاطفی و محافظتی عمیقی که بیشتر والدین با فرزندان خود دارند را برجسته میکند.
با این حال، این یافتهها ممکن است سرنخهای تازهای در مورد زیربنای عصبی زیستشناختی سبکهای دلبستگی ناسازگار ارائه دهند. این امکان وجود دارد که فقدان فعالیت مغز در نواحی حیاتی که معمولاً با محبت والدین مرتبط است، در توانایی برخی والدین برای پیوند با فرزندانشان اختلال ایجاد کند و آنها را به والدینی «بی محبت» تبدیل کند.
به عنوان مثال، یک مطالعه در سال 2021 نشان داد که افسردگی پس از زایمان با تغییر ارتباط عصبی بین مناطق ذهنی و عاطفی مغز در طول پیوند مادر و نوزاد مرتبط است. تحقیقات بیشتری مورد نیاز است تا مشخص شود که چگونه کمبود فعالیت مغز در نواحی عصبی که معمولاً با عشق والدین مرتبط است ممکن است نقشی در بیگانگی والدین و فرزند داشته باشد.
به طور متوسط، عشق رمانتیک از نظر شدت فعالیت عصبی در مراکز پاداش مغز، در رتبه دوم نسبت به عشق والدین قرار داشت. عشقی که ریشه در پیوندهای عاشقانه و کشش جنسی داشت، نسبت به عشق به غریبه ها یا طبیعت، با فعال شدن قوی تر و گسترده تر در سیستم پاداش مغز همراه بود.
فعالیت عصبی قوی در جسم مخطط شکمی نشان می دهد که عشق عاشقانه به شدت با سیستم پاداش مغز مرتبط است. اشتیاق انگیزه عاشقان را برای دنبال کردن رفتارهای هدف جویی مرتبط با ادایمونیا و لذت افزایش می دهد. در طول عشق عاشقانه، اینسولای قدامی و قشر کمربندی خلفی، آگاهی عاطفی و بدنی را به طور همزمان پردازش میکنند، که ترکیبی قوی از ارتباط ذهنی و فیزیکی را که عاشقان احساس میکنند، نشان میدهد.
تصویربرداری عصبی نشان میدهد که مغز دوستداران حیوانات خانگی نسبت به افرادی که حیوان خانگی ندارند، نسبت به دوست داشتن گونههای مختلف (مثلاً سگ، گربه) واکنش متفاوتی نشان میدهد. همانطور که انتظار می رود، صاحبان حیوانات خانگی که عشق عمیقی به حیوانات اهلی خود دارند، در حین اسکن مغزی هنگامی که به دوست داشتن حیوانات خانگی (عشق بین گونه ها) فکر می کردند، مانند زمانی که به دوست داشتن دوستان (عشق بین فردی) فکر می کردند، شدت فعالیت عصبی مشابهی را نشان دادند.
در میان دوستداران حیوانات خانگی، فعال شدن جسم مخطط شکمی و هسته دمی نشان می دهد که عشق به حیوانات خانگی خوشحال کننده است و می تواند احساسات شادی و وابستگی مشابه احساساتی را که در روابط انسانی تجربه می شود، ایجاد کند. فعال شدن قشر کمربندی قدامی و قشر پیش پیشانی میانی نشان دهنده پیوند عاطفی قوی بین انسان و حیوانات خانگی است. فعالیت قشر کمربندی خلفی نشان میدهد که چگونه حیوانات خانگی اغلب در روایتهای شخصی و حس هویت صاحبانشان ادغام میشوند.
خواندن ضروری علوم اعصاب
در دوستی ها، فعال شدن جسم مخطط شکمی و هسته دمی به جنبه های مفید ارتباطات اجتماعی و تجربیات مشترک اشاره دارد. قشر کمربندی قدامی پشتی و قشر پیش پیشانی داخلی نیز با دوستی فعال می شوند. نواحی مغزی مرتبط با شناخت اجتماعی، نظریه ذهن و درک دیدگاه های دیگران، همگی کلید حفظ دوستی های نزدیک هستند. فعالیت در قشر کمربندی خلفی نشان میدهد که چگونه دوستیها با احساس هویت، خود تصوری آینده و تاریخچه زندگی در هم تنیده شدهاند.
همانطور که انتظار می رفت، احساس “عشق همسایگی” برای یک غریبه ضعیف ترین نوع عشق بین فردی بود. عشق والدین، عاشقانه، افلاطونی و دوستداران حیوانات خانگی به حیوانات خانگی، همگی بیشتر از میزان عشقی که شرکتکنندگان در مطالعه نسبت به غریبهها احساس میکردند، پاداش و بخشهای شناخت اجتماعی مغز را جذب کردند.
به طور مشابه، قدردانی از زیبایی طبیعی، نوعی عشق غیراجتماعی، در مقایسه با انواع دیگر عشق، در طول اسکن مغزی fMRI، فعالیت ضعیفی را نشان داد.
به طور خلاصه، این مطالعه نشان میدهد که چگونه موضوع عشق یک فرد، شدت احساس عشق را تعدیل میکند و نشان میدهد که قدرت عشقی که یک فرد احساس میکند با شدت “روشن شدن” مناطق خاص مغز در داخل یک fMRI همبستگی دارد. قوی ترین انواع عشق همگی با فعالیت قوی تر در مراکز پاداش مغز مرتبط هستند.
محققان امیدوارند آخرین تحقیق (2024) آنها در مورد اینکه چگونه شش نوع عشق به طور متفاوت نواحی مغز مرتبط با پاداش و شناخت اجتماعی را به خدمت می گیرند، به پیشبرد گزینه های درمانی برای افراد مبتلا به مشکلات رابطه یا اختلالات دلبستگی کمک کند.
در پایان، نویسندگان برخی از محدودیت های این مطالعه را تصدیق می کنند. همانطور که آنها توضیح می دهند، “عشق مجموعه ای پیچیده و چند وجهی از پدیده های بیولوژیکی و اصلاح شده فرهنگی است. تحقیقات بین فرهنگی بیشتری برای درک بهتر چگونگی تأثیر عوامل فرهنگی و جمعیت شناختی بر احساسات مختلف عشق و همبستگی آنها در مغز انسان مورد نیاز است. “
[ad_2]
