وقتی کاری انجام دادید که پشیمان شده اید یا باعث بدبختی شما شده است، طبیعی است که خودتان را سرزنش کنید و آرزوی نتیجه متفاوتی داشته باشید. همان‌قدر که ممکن است به خود بگویید که همه چیز «به دلیلی» اتفاق می‌افتد، پذیرش یک تجربه ناخوشایند دشوار است.

شاید شما ناخواسته اظهار نظری بی ادبانه به بهترین دوست شریک عاشقانه خود داده اید. به محض اینکه کلمات از دهان شما خارج شدند، آرزو می کنید که ای کاش می توانستید آنها را دوباره به داخل هل دهید. آسیب تمام شده است و اکنون با ناامیدی و عصبانیت هر دوی این افراد مهم در زندگی خود مواجه می شوید.

با فکر کردن به اینکه چرا این کار را انجام دادید، چندین دلیل احتمالی به ذهن شما خطور می کند. شما خسته، استرس زا و درگیر مشکلات در محل کار هستید. تو فقط فکر نمیکردی یا شاید این رابطه عاشقانه قبلاً محکوم به فنا بود، و این فقط آخرین نی بود (یعنی این “دلیل” بود). در هر دو صورت، هنوز برای شما سخت است که خودتان را ببخشید.

شفقت به خود و روابط عاشقانه

با توجه به رابرت کرنر و همکارانش از دانشگاه مارتین لوتر (2024)، کیفیت شفقت به خود به عنوان برخورد با رویدادهای ناگوار در زندگی شما “به شیوه ای دوستانه با نشان دادن درک و صمیمیت” تعریف می شود (ص. 334). ). آنها در ادامه خاطرنشان کردند که این توانایی به احساس خوب بودن مربوط می شود، اما می تواند به شیوه ای که افراد نزدیک ترین رابطه خود را تجربه می کنند نیز مفید باشد. احتمالاً، اگر بتوانید خود را ببخشید، می توانید شریک زندگی خود را نیز به خاطر ناتوانی های معمولی که در زندگی نفوذ می کند ببخشید.

شفقت به خود از سه ویژگی تشکیل شده است: مهربانی با خود (در مقابل انتقاد از خود)، انسانیت مشترک (همه مرتکب اشتباه می شوند) و ذهن آگاهی (توجه به اشتباه بدون قضاوت). مجموعه ای از ویژگی های مثبت مرتبط با شفقت به خود وجود دارد، همانطور که در تحقیقات قبلی نشان داده شده است، از خوش بینی و نشاط گرفته تا سطوح پایین تر کورتیزول، هورمون استرس.

شاید با انعکاس این ویژگی‌های مطلوب سلامت روان، افراد دارای شفقت نسبت به خود شریکی داشته باشند که آنها را مثبت‌تر نگاه می‌کنند. آنها ابراز پذیرش می کنند، کمتر مورد حمله کلامی قرار می گیرند و بیشتر با شریک زندگی خود درگیر هستند. افراد دارای شفقت نسبت به خود نیز حسادت کمتری را بروز می دهند. در مجموع، به نظر می‌رسد که برای شما و رابطه‌تان بهتر است که بتوانید ببخشید، نه اینکه خودتان را سرزنش کنید.

رویکرد دیادیک به شفقت به خود در روابط

همه این یافته های قبلی بر اساس گزارش های یکی از اعضای یک زوج است، اما نه از هر دو. کورنر و همکاران بر این باورند که تنها راه مناسب برای ارزیابی مزایای خوددلسوزی برای روابط، استفاده از چارچوبی است که به عنوان مدل وابستگی متقابل بازیگر-شریک (APIM) شناخته می‌شود که در آن هر دو شریک داده‌هایی را در مورد خود (به عنوان بازیگر) و شرکای خود ارائه می‌دهند. آمار APIM می تواند سهم بازیگر-شریک شماره 1 را از طرف بازیگر-شریک شماره 2 در رابطه نشان دهد.

تیم تحقیقاتی آلمانی با استفاده از نمونه ای متشکل از 209 زوج همجنس 18 تا 69 ساله (با میانگین سنی در اواخر دهه 20 میلادی)، داده های APIM را در مورد شفقت به خود و رضایت از رابطه جمع آوری کردند، از جمله معیاری از شفقت به خود مخصوص رابطه. این مقیاس جدید در این مطالعه شامل 6 گویه زیر است. با استفاده از مقیاس 1 (تقریباً هرگز) تا 5 (تقریباً همیشه) ببینید که چگونه به خود (و شریک زندگی خود) در هر کدام امتیاز می دهید:

در رابطه با شریک زندگیم، من:

وقتی غم و اندوه و رنج را تجربه می کنم با خود مهربانانه رفتار کنید.

عیوب و ضعف های من را بپذیر

سعی کنید اشتباهات من را بخشی از طبیعت انسان بدانید.

مشکلات را به عنوان بخشی از هر رابطه ای که همه یک بار از سر می گذرانند ببینید.

سعی کنید زمانی که اتفاق ناخوشایندی رخ می دهد، دید متعادلی از موقعیت داشته باشید.

وقتی چیزی ناراحتم می کند، سعی کنید احساساتم را متعادل نگه دارم.

میانگین امتیاز برای زنان 3.6 و برای مردان 3.7 بود که اکثر افراد بین 3 تا کمی بیشتر از 4 بودند.

پرسشنامه رضایت از رابطه شامل مقیاس هایی بود که ویژگی های شیفتگی، درگیری، تمایلات جنسی، بی اعتمادی، آینده پیش بینی شده رابطه و احساس محدودیت (گیر افتادن) را اندازه گیری می کرد. نمرات در همه این مقیاس‌ها نسبتاً مطلوب بود، اما همچنان تنوع کافی برای تشخیص اهمیت آماری با شفقت به خود در APIM را نشان داد.

یافته‌ها نشان داد که هم دلسوزی کلی خود و هم خوددلسوزی رابطه با رضایت از رابطه خود فرد مرتبط است. خود شفقت خاص رابطه، مطابق با پیش بینی های مطالعه، با رضایت از رابطه شریک زندگی مرتبط بود. یکی از یافته‌های کلیدی از تمام تحلیل‌های مبتنی بر APIM این بود که درک خود فرد از خوددلسوزی رابطه با درک شریک زندگی که آینده‌ای با هم خواهند داشت، مرتبط بود.

نتایج دیگر اهمیت شفقت به خود را به طور کلی به عنوان راهی برای ارتقای پذیرش نقاط قوت و ضعف شریک زندگی نشان می دهد. بر اساس یکی از یافته‌های مشاهده‌شده، نویسندگان به این نتیجه رسیدند که «احتمالاً پذیرش نقص‌های شریک زندگی مکانیزمی است که ممکن است مانع از تحسین (غیرواقعی) افراد دلسوز از شریک زندگی‌شان شود، اما در عوض به آنها کمک می‌کند تا شریک زندگی خود را بپذیرند» (ص. 348). ). تشخیص اینکه شما کامل نیستید به شما کمک می‌کند تا در مورد نقص‌هایی که شریک زندگی‌تان ممکن است داشته باشد چشم‌اندازی داشته باشید.

ارتقای رضایت از رابطه از طریق شفقت به خود

کورنر و همکاران یافته ها با ادبیات شفقت به خود و کیفیت روابط عاشقانه سازگار است، اما نشان می دهد، علاوه بر این، افراد می توانند تمایل یکدیگر را برای پذیرش خود درک کنند و به نوبه خود، در مورد آینده مشترک خود احساس بهتری داشته باشند. در سخنان پایانی، نویسندگان مشاهده می‌کنند که «دو نفر زمانی سود می‌برند که افراد بتوانند از نظر نارسایی‌های تجربه شده، رنج و درد از خود مراقبت کنند» (ص. 352).

در بهترین دنیاهای ممکن، اشتباهاتی را مرتکب نمی‌شوید که می‌ترسین رابطه‌تان پایان‌پذیر باشد. با این حال، وقتی این کار را انجام می‌دهید، این یافته‌ها نشان می‌دهد که شاید شریک زندگی‌تان بیشتر از چیزی که فکر می‌کنید بخشنده باشد. به طور مشابه، وقتی این شریک زندگی شماست که کاری بالقوه فاحش انجام می دهد، ابراز تمایل شما برای پذیرش آن اشتباه می تواند به هموار کردن راه برای بهبودی هر دوی شما کمک کند.

برای جمع بندی، به نظر می رسد که کیفیت کلی شفقت به خود یکی از مواردی است که می تواند برای خوشبختی شما مفید باشد. قرار دادن این شفقت به خود در شرایطی که به شما کمک می کند شریک زندگی خود، عیوب و همه چیز را درک کنید، چیزی است که رابطه شما را به سمت ساختن و رشد سوق می دهد.