Safety نام بازی است. و چیزی که دیگران را قادر می سازد در رابطه خود با شما احساس امنیت کنند این است که شما قبلاً با آنها رابطه برقرار کرده اید.

امنیت و اعتماد بین فردی

چنین رابطه ای – یا احساس امنیت بین فردی – مستلزم اعتماد است، بنابراین در برخورد با دیگران، باید قابل اعتماد بودن را نشان دهید.

اگر در روابطی که مهم می دانید، می خواهید مردم به روی شما باز شوند، از خود بپرسید:

• آیا آنها می توانند شما را، اگر نه کاملاً بدون قضاوت (که احتمالاً غیرممکن است) به عنوان یک دلسوز و حداقل فقط در حد ملایم و به ندرت قضاوت کننده تجربه کنند.?

اگر می ترسند هر چیزی که به اشتراک می گذارند توسط شما به شدت، قاطعانه یا به شدت ارزیابی شود، طبیعتا از اشتراک گذاری صمیمانه خودداری می کنند.

از این گذشته، مشاهده تمایل شما به نظرات و ارزیابی های منفی، محیطی را ایجاد می کند که آنقدر تهدیدکننده است که آن ها احساس راحتی کنند و افکار و احساسات عمیق تر خود را آشکار کنند.

بسیاری از افراد عمدتاً به این دلیل وارد درمان می‌شوند که فقط در چنین محیط حرفه‌ای می‌توانند از اشتراک‌گذاری چیزهایی که ممکن است ابروهای افرادی را که با آنها رابطه شخصی دارند، احساس امنیت کنند – مانند انتقادی که در مورد “تو انجام دادی” چی؟! “

• آیا به خود اجازه می دهید در برابر آنها آسیب پذیر باشید؟

بیشتر مردم ترجیح می دهند روابط متقابل باشد. اگر به‌طور خودجوش بتوانید احساسات شخصی و تجربیات زندگی‌تان را به اشتراک بگذارید، آن‌ها هم تمایل دارند که به آن پاسخ دهند. و این باعث می شود که شما را از جنبه هایی از زندگی آنها که معمولاً خصوصی نگه داشته می شود، آگاه کنید.

به حق می توان ادعا کرد که یک رابطه دو طرفه بسیار قابل اعتمادتر از یک رابطه نامتناسب یک طرفه است.

• آیا به وعده های خود عمل می کنید؟

تا زمانی که به وعده های خود عمل نکنید، خود را قابل اعتماد نشان نمی دهید. به‌علاوه، وقتی شرایط به گونه‌ای است که انجام آنچه گفته‌اید غیرممکن است، توضیح اینکه چرا – و به سرعت – بسیار مهم است.

• آیا بیش از حد کنجکاو هستید؟

اگر تصور می‌شود که خودتان را در کسب و کار دیگران مداخله می‌کنید، آن‌وقت بداخلاقی شما عاملی بازدارنده برای عمومی شدن آن‌ها با چیزی است که معمولاً ترجیح می‌دهند خصوصی نگه دارند.

بهتر است در مورد افکار و احساسات آنها پرس و جو نکنید، مگر اینکه آنها داوطلبانه اطلاعات شخصی خود را بدون اینکه شما ابتدا از آنها بپرسید، پرس و جو نکنید – البته نه در حدی که سؤال شما شروع به تحقیق یا «تفتیش عقاید» کند.

• آیا عموماً شما را از نظر دیپلماتیک دهان بسته می بینند – مایل و قادر به محافظت از اطلاعات عمدتاً سری که به شما فاش می شود، هستید؟

برخی از افراد به سادگی نمی توانند اسرار خود را حفظ کنند، زیرا نمی توانند در برابر وسوسه عمومی کردن اطلاعات حساسی که در خصوصی آموخته اند مقاومت کنند. این ممکن است مخصوصاً زمانی اتفاق بیفتد که آنها معتقد باشند (خواه آگاهانه یا نه) که چنین افشاگری می تواند مزایای بین فردی مختلفی را برای آنها به ارمغان آورد.

قابلیت اطمینان و اعتماد

معیارهای برشمرده شده در بالا مواردی را پوشش می‌دهند که برای اینکه دیگران رابطه خود را با شما به اندازه کافی امن تجربه کنند تا درونی‌ترین خود را برای شما آشکار کنند، ضروری است.

با این حال، در دسترس قرار دادن خود از لحاظ ذهنی، جسمی و عاطفی نیز می‌تواند برای اطمینان دادن به آن‌ها که به هر چیزی که آنها فاش می‌کنند و به طور بالقوه می‌تواند جایگاه آنها را نزد دیگران به خطر بیندازد، خیانت نمی‌کند. در نظر بگیرید که آنها راحت تر به شما اعتماد خواهند کرد اگر:

• زمان مناسبی را برای معاشرت با آنها صرف کنید.
• به ارتباطات آنها (ایمیل، پیامک، تلفن و غیره) با اعتبارسنجی، درک و همدلی پاسخ دهید – و این کار را به سرعت انجام دهید.
• به آنها در رسیدگی به نگرانی ها و حل مسائل آزاردهنده کمک کنید.
• با الگوبرداری از رفتارهای صمیمانه تری که دوست دارید به شما اعتماد کنند، آنها را تشویق کنید تا با شما آشکارا ارتباط برقرار کنند.

در یک اتفاق نه چندان محتمل که شما با آن فرد همانطور که من توصیف کرده ام برخورد کرده اید و با گذشت زمان، آنها همچنان به مقاومت دفاعی خود ادامه می دهند، پس چه می شود؟

شما تقریباً باید فرض کنید که آنها دچار ترومای حل نشده ای شده اند که مانع از برقراری رابطه نزدیک تر با شما (و احتمالاً دیگران) می شود.

در نتیجه، تنها کاری که می‌توانید انجام دهید این است که صبورانه از بی‌میلی آنها حمایت کنید، تا جایی که دیگر شما را به‌عنوان یک تهدید وجودی برای امنیت خود تجربه نکنند.

© 2024 Leon F. Seltzer, PhD. تمامی حقوق محفوظ است.