رد شدن توسط خانواده شما بسیار دردناک است. اما این نوعی تروما است که اغلب مورد بحث قرار نمی گیرد و این باعث می شود بسیاری از بازماندگان احساس انزوا و غیب کنند. این می تواند توانایی ما در اعتماد ، احساس امنیت در پوست خود و ارتباط با دیگران را به روش های سالم مختل کند. این تجربیات نحوه حرکت ما در جهان را شکل می دهد.

در حالی که همه تروما می تواند تأثیرگذار باشد ، تحقیقات جدید نشان می دهد که تروما که از خانواده مبدأ ما اتفاق می افتد می تواند ویران کننده ترین باشد ، به دلیل تأثیرات آن بر مغز در حال توسعه و تأثیر آن بر احساس امنیت بازمانده در جهان.¹

برای بسیاری از کسانی که توسط خانواده های خود کنار گذاشته شده ، ساکت شده اند ، یا شرمنده شده اند ، این طرد غالباً چه کسی را شکل می دهد ، عمدتاً به روشی که برای یادگیری زنده ماندن. در اینجا پنج مورد برجسته است:

1. آنها می آموزند که سکوت بقا است.

این امر به ویژه در مورد کسانی که به عنوان مجازات صحبت کردن در مورد سوءاستفاده یا اختلال عملکرد در خانواده رد شده اند ، صادق است. بسیاری از مراجعان من وقتی سعی کردند حقیقت را بگویند – در مورد اینکه چه کسی هستند یا سوءاستفاده هایی که در خانواده تجربه کرده اند ، رها و رد شدند ، اما با مجازات روبرو شدند. به جای اینکه از آنها حمایت شود ، آنها احساس می کردند که مشکل هستند و در صورت نیاز بیشترین نیاز به آن رد شدند.

مجازات صداقت به شما می آموزد که صدای شما خطرناک است ، گفتن حقیقت خطرناک است و تجربیات (یا هویت) شما واقعی یا معتبر نیستند. بازماندگان غالباً این کار را درونی می کنند و باعث می شوند که بعداً در زندگی دیگران باز شود ، حتی اگر این کار در امان باشد.

2. آنها یاد گرفتند که وانمود کنند.

این که آیا وانمود می کند که همه چیز در خانه خوب است ، وانمود می کند کسی است که آنها نبودند ، یا وانمود می کنند که اتفاقات مضر اتفاق نمی افتد ، انتظار می رفت بسیاری از ما انجام دهیم. تظاهر به یک مهارت بقا تبدیل می شود. هنگامی که امنیت شما به عدم اعتماد به نفس بستگی دارد ، اصالت خود احساس ناامنی می کند.

بسیاری از مراجعین من حتی ده ها سال پس از سوء استفاده و رد خانواده های خود ، برای تصدیق و اعتبارسنجی حقیقت خودشان تلاش می کنند. به همین دلیل است که بخشی از سفر شفابخش اغلب شامل یادگیری نحوه اعتبارسنجی خود است.

3. انکار بقا می شود.

انکار فقط مربوط به نادیده گرفتن چیزها نیست. این در مورد قانع کردن خود است که این چیزها حتی وجود ندارند. این راهی است که بسیاری از ما از خود و سلامت روانی خود محافظت می کنیم: “شاید آنها مرا دوست داشته باشند.” “شاید خیلی بد نبود.” “شاید من فقط دراماتیک بودم ؛ من از همه بچه سخت بودم.” این نوع استراتژی بقا ، در حالی که غالباً برای دستیابی به اختلال و سوءاستفاده ای که ما تجربه کرده ایم ضروری است ، می تواند اعتماد به خاطرات ، تجربیات و احساسات خودمان را دشوار کند.

انکار ابزاری برای بقا است. اما وقتی سالها را صرف قانع کردن خود می کنید که این آسیب نبوده است این که بد ، یا این شاید شما باشید سزاوار این می تواند شما را در پویایی ناامن نگه دارد ، به همین دلیل بسیاری از بازماندگان خانواده های سوءاستفاده به دنبال تکرار پویایی سوءاستفاده مشابه در بزرگسالی هستند.

4. آنها به عنوان نوعی بقا ، استقلال بیش از حد ایجاد می کنند.

از آنجا که کسانی که به آنها اعتماد کردیم ناامن و رد می شدند ، بسیاری از ما یاد می گیریم که به کسی اعتماد نکنیم. در حالی که این ممکن است به عنوان یک قدرت به نظر برسد ، می تواند منزوی و فرسوده شود. استقلال بیش از حد می تواند پذیرش پشتیبانی ، ایجاد صمیمیت یا حتی به خودتان اجازه استراحت را دشوار کند. بسیاری از مراجعان من که والدین هستند ، به ویژه مادران ، در صورت نیاز به بیشترین نیاز به پذیرش کمک می کنند و نگران این هستند که این آسیب پذیری آنها را در معرض خطر درد بیشتر قرار دهد. بخشی از بهبودی اغلب یادگیری نحوه یافتن و پذیرش پشتیبانی است.

5. عدم اعتماد به نوعی بقا تبدیل می شود.

بسیاری از بازماندگان همیشه احساس ناامنی می کنند. وقتی افرادی که شما را بزرگ کرده اند ، هسته اصلی شما – جنسیت ، جنسیت ، نیازها ، ارزش ها یا مرزها را رد می کنند – این پیام قدرتمند را ارسال می کند: “چه کسی شما هستید اشتباه است ، و شما اشتباه هستند. ” حتی اگر ما خودمان را بپذیریم و دوست داشته باشیم ، این پیام رد شده توسط کسانی که ما را دوست داشتند با ما بمانند ، هنوز هم ممکن است احساس کنید که “بیش از حد” برای دیگران هستید و به همین دلیل ، به همین دلیل برای بسیاری از ما (به ویژه برای بسیاری از LGBTQ+ Survivors).

اعتماد هنگامی پیچیده می شود که افرادی که قرار بود شما را بدون قید و شرط دوست داشته باشند ، اولین نفری بودند که دور شدند. حتی در روابط جدید و سالم تر ، غالباً ترس از ترک وجود دارد: “اگر آنها هم ترک کنند؟” یا حتی ، “کی آیا آنها ترک خواهند شد؟

شفابخشی از سوء استفاده و طرد خانواده ما خطی نیست و راه احساس امنیت دوباره – امنیت در هویت ، روابط و بدن شما – اغلب یک سفر طولانی و استرس زا است. اما اعتبارسنجی حقیقت و اولویت بندی بهبودی شما یک عمل قدرتمند است – و کاری که ارزش آن را دارد. شما سزاوار این هستید که توسط افرادی که شما را می بینند ، شما را بشنوند و بدون شرط شما را دوست داشته باشید. مهم نیست که کجا در بهبودی خود قرار دارید ، شایسته امنیت ، ارتباط و صلح هستید.

اگر پس از رد خانواده یا سوءاستفاده به دنبال پشتیبانی هستید ، درمانی می تواند کمک کند. بررسی کردن روانشناسی امروز دایرکتوری