من در مورد این موضوع در بسیاری از مکالمات و جلسات درمانی می شنوم. بسیاری از والدین توضیح می دهند که چرا فرزند مورد علاقه دارند. والدین دیگر شکایت می کنند که شریک زندگی آنها فرزند مورد علاقه دارد و این کار را نمی کند. فرزندان در هر سنی و بزرگسالان نیز درک خود را از پویایی خانواده توضیح می دهند و غالباً ناامید می شوند که والدین آنها مهم نیست که چقدر تلاش می کنند. گاهی اوقات طرفداری بسیار آشکار است و در بعضی مواقع ظریف تر است. هرچند فریب نخورید. والدین مورد علاقه خود را دارند. توجه به این مهم است و رفتار خود را بر این اساس تنظیم کنید. هدف باید ارزیابی صفات مختلف هر کودک باشد. درمان ترجیحی مشکل ساز است. کودکان کمتر مورد علاقه تمایل دارند که زمان سخت تری در زندگی داشته باشند. البته جهت گیری مشخص نیست. شاید کودکان دشوارتر به دلیل نحوه عملکرد آنها به جای برعکس ، درمان متفاوتی دریافت کنند.

همه ما نظرات شخصی خود را در مورد اینکه کودکان مورد علاقه قرار می گیرند ، داریم. من اغلب می شنوم که مردم می گویند پسران راحت تر از دختران هستند ، اگرچه من هیچ مدرکی برای حمایت از این امر نمی بینم. برخی دیگر پیشنهاد می کنند که والدین بچه های محبوب را ترجیح می دهند ، به ویژه اگر به عنوان کودکان و نوجوانان محبوب نبودند. با این حال دیگران پیشنهاد می کنند که ما با بچه های خود که بیشتر شبیه ما هستند یا به ما یادآوری نمی کنند ، بهتر می شویم. مطمئناً برای والدین سخت است که با کودکانی که شبیه به افراد هستند که برای مقابله با آنها مشکل ساز هستند ، تعامل بی دردسر باشد. این تقصیر کودک نیست ، اما در بسیاری از موارد ، آنها برای شباهت بسیار هزینه ای می پردازند. والدین گاهی اوقات فرزند این شباهت را در وسط یک استدلال یادآوری می کنند و از آن پشیمان می شوند. به یاد داشته باشید که فرزند شما علی رغم شباهت های احتمالی ، فرزند شما نیست. و در بعضی مواقع ، کودکان ممکن است مورد علاقه باشند. سوالات زیادی در مورد طرفداری وجود دارد.

در یک تلاش جسورانه برای پرداختن به سؤالات مربوط به طرفداری ، جنسن و یورگنسن-ولز (2025) شروع به تجزیه و تحلیل 30 مقاله ژورنال و پایان نامه ها و پایان نامه ها و 14 منبع اطلاعات دیگر کردند. آنها داده های همه این مطالعات را در تلاش برای مرتب کردن دلایل نفع گرایی بررسی کردند. این داده ها شامل 19469 شرکت کننده بود. محققان به دنبال مطالعه پیوندهای بین نفع گرایی و عوامل از جمله ترتیب تولد ، جنسیت ، خلق و خوی و شخصیت بودند. برای وضوح ، خلق و خوی شامل آسایش کم و بیش دشوار و سطح تأثیر منفی است. تفکر در اینجا این بود که برخی از خلق و خوی ممکن است آسان تر باشد و به این ترتیب ممکن است به نفع گرایی منجر شود. نوزادی را که علی رغم بهترین تلاش های والدین برای تسکین دهنده ، دائماً گریه می کند ، در نظر بگیرید. شاید این امر بر احساس والدین نسبت به این کودک تأثیر بگذارد. از طرف دیگر ، کودک ممکن است خصوصیات مثبت دیگری داشته باشد تا با این وجود مورد علاقه باشد.

بررسی رابطه بین شخصیت و طرفداری به ویژه جالب توجه بود. به طور خاص ، محققان به رابطه بین ویژگی های شخصیت بزرگ پنج – باز بودن ، وجدان بودن ، برونگرایی ، موافقت و عصبی گرایی و طرفداری پرداختند.

نتایج این تحلیل ها ممکن است شما را شگفت زده کند. هنگامی که طرفداری از دادن استقلال و کنترل به کودکان بود ، هم مادران و هم پدران تمایل به طرفداری از خواهران و برادران بزرگتر داشتند. والدین نیز تمایل به طرفداری از دختران داشتند. با کمال تعجب ، هیچ ارتباطی بین درمان دیفرانسیل والدین و خلق و خوی وجود ندارد. سرانجام ، از ویژگی های شخصیتی مورد بررسی ، وجدان و موافقت با طرفداری همراه بود.

از این نتایج چیزهای زیادی وجود دارد. اول ، والدین و سرپرستان باید بدانند که تمایل بسیار واقعی به نفع فرزندان خاص وجود دارد. ثانیا ، دانستن این موضوع ، فرصتی وجود دارد که به این موضوع توجه داشته باشید و رفتار خود را تنظیم کنید. شاید اگر با فرزندان کمتر مورد علاقه متفاوت رفتار شود ، ممکن است قابل قبول تر و وجدان تر شوند. ما باید به اثرات کودک بر رفتار والدین و همچنین اثرات والدین بر رفتار کودک توجه کنیم.