[ad_1] زندگی با ADHD اغلب به معنای احساس سوء تفاهم است – گرفتار شدن در پیچ و خم تصورات غلطی که جامعه آن را تداوم می بخشد. این افسانهها زندگی را برای مبتلایان به ADHD سختتر میکنند و بر نقاط قوت و ویژگیهای استثنایی که به دنیا میآورند س...
[ad_1]
زندگی با ADHD اغلب به معنای احساس سوء تفاهم است – گرفتار شدن در پیچ و خم تصورات غلطی که جامعه آن را تداوم می بخشد. این افسانهها زندگی را برای مبتلایان به ADHD سختتر میکنند و بر نقاط قوت و ویژگیهای استثنایی که به دنیا میآورند سایه میاندازند. با افزایش آگاهی و پیشرفت تحقیقات، زمان آن فرا رسیده است که این دروغ های سمی را کنار بگذاریم و حقیقت را در آغوش بگیریم. در اینجا، ما 10 افسانه فراگیر در مورد ADHD را با بینش های مبتنی بر شواهد از بین می بریم و به شما این امکان را می دهیم که از انگ رهایی یافته و پیشرفت کنید.
یکی از مضرترین افسانه ها این ادعا است که ADHD یک شرایط مشروع نیست. تحقیقات خلاف این را ثابت می کند. ADHD یک اختلال عصبی رشدی است که با تفاوت در ساختار و عملکرد مغز مشخص می شود. مطالعات با استفاده از تصویربرداری از مغز به طور مداوم کاهش فعالیت در قشر جلوی مغز را نشان داده است که مسئول عملکردهای اجرایی مانند برنامه ریزی و کنترل تکانه است. به رسمیت شناختن ADHD به عنوان یک شرایط مشروع، اولین گام به سوی درک و اجازه دادن به افرادی است که دارای تشخیص هستند حمایت مناسب را دریافت کنند.
سالهاست که ADHD بهطور ناعادلانه به سبکهای فرزندپروری سرزنش میشود. این تصور غلط منشأ ژنتیکی و عصبی این بیماری را نادیده می گیرد. یک مطالعه پیشگام بر روی 116 نوجوان و جوان مبتلا به ADHD در دوران کودکی نشان داد که ADHD بسیار ارثی است و ژنتیک حدود 70 تا 80 درصد موارد را تشکیل می دهد. در حالی که یک محیط خانه حمایتی می تواند به مدیریت علائم و بهبود عملکردهای اجرایی کمک کند، ADHD توسط والدین ایجاد نمی شود.
اگرچه ADHD اغلب در پسران تشخیص داده می شود، دختران و زنان اغلب تشخیص داده نمی شوند زیرا علائم آنها کمتر آشکار به نظر می رسد. پسرها تمایل دارند رفتارهای بیش فعال و تکانشی از خود نشان دهند، در حالی که دختران به احتمال زیاد بی توجهی و مبارزات درونی از خود نشان می دهند. این تظاهر جنسیتی به این معنی است که بسیاری از زنان پس از سالها تلاش در سکوت، تا بزرگسالی تشخیص نمیدهند (بسیاری از آنها تا اواخر 30 سالگی تا اواسط 40 سالگی تشخیص درستی دریافت نمیکنند).
تحقیقات اولیه در مورد ADHD بیش فعالی را به عنوان نشانه بارز این اختلال می دانستند، و برای برخی چنین است، اما برای بیشتر این همه ماجرا نیست. بسیاری از افراد مبتلا به ADHD عمدتاً با بی توجهی، بی نظمی و سایر چالش های عملکرد اجرایی مانند زمان کوری، تصمیم گیری و تنظیم احساسات دست و پنجه نرم می کنند. تظاهر “عمدتا بی توجه” اغلب نادیده گرفته می شود، به خصوص در بزرگسالان و زنان، اما می تواند به همان اندازه بیش فعالی ناتوان کننده باشد.
ADHD هیچ ارتباطی با تنبلی ندارد، که تصوری وحشتناک در مورد ADHD است که احتمالاً ناشی از عدم آگاهی یا درک است. بسیاری از مردم بر این باورند که مبتلایان به ADHD فقط باید «بیشتر تلاش کنند». در واقع، افراد مبتلا به ADHD معمولاً بیشتر از بقیه تلاش می کنند تا علائم خود را جبران کنند. آنچه به عنوان تنبلی تلقی می شود، در واقع به دلیل تفاوت در تنظیم دوپامین، چالش هایی برای شروع و تداوم تلاش است. دوپامین، ماده شیمیایی پاداش مغز، نقش مهمی در ایجاد انگیزه دارد. تحقیقات نشان میدهد که چگونه کمبود دوپامین در افراد مبتلا به ADHD میتواند شروع کارها را دشوارتر کند – به خصوص کارهای روزمره – اما این یک مسئله عصبی است، نه یک نقص شخصیتی.
این تصور غلط که ADHD به عنوان بهانه استفاده می شود، مبارزات واقعی افراد با ADHD را تضعیف می کند. ADHD می تواند منجر به تکانشگری، فراموشی و مشکل در مدیریت احساسات شود، اما این رفتارها علائم یک بیماری عصبی هستند نه بهانه. هنگامی که فردی مبتلا به ADHD به اندازه کافی شجاع باشد که علائم خود را «روشن» کند و مبارزه خود را به اشتراک بگذارد، سزاوار درک و همدلی برای کمک به کاهش انگ و تشویق او به ادامه جستجوی حمایت است.
در حالی که دارو می تواند برای بسیاری از افراد بازی را تغییر دهد، اما با کل داستان فاصله زیادی دارد. حقیقت این است که ابزارها و استراتژی های زیادی وجود دارند که می توانند تفاوت ایجاد کنند. از درمانهای رفتاری که به تغییر شکل عادتهای مفید کمک میکنند، تا تغییرات سبک زندگی مانند خواب بهتر، ورزش و تغذیه، برنامهها و ابزارهای فناوری که شما را در مسیر نگه میدارند، راههای زیادی برای مقابله با ADHD وجود دارد. اغلب، ترکیب این رویکردها – شامل دارو – به بهترین نتایج منجر می شود. این در مورد یافتن بهترین کار برای شما است، که عمیقاً شخصی است.
ADHD چیزی نیست که افراد رشد کنند. تحقیقات نشان داده است که بین شدت علائم در دوران کودکی (از جمله گزارشهایی در مورد شدت حرکت) و شیوع ADHD که تا بزرگسالی ادامه مییابد، ارتباط وجود دارد. اگرچه برخی از علائم ممکن است با افزایش سن کاهش یابد، بسیاری از بزرگسالان همچنان با چالشهای مربوط به توجه، سازماندهی و تکانشگری مواجه هستند. تداوم ADHD تا بزرگسالی کاملاً مستند شده است، تقریباً 60٪ از کودکان مبتلا به ADHD همچنان علائم را در بزرگسالی تجربه می کنند.
ADHD به دور از اینکه مانعی برای موفقیت باشد، می تواند نیروی محرکه ای برای موفقیت های باورنکردنی باشد. بسیاری از افراد مبتلا به ADHD دارای خلاقیت، انعطاف پذیری و مهارت های حل مسئله هستند. در واقع، تحقیقات نشان میدهد که وقتی وظیفه خلق ایدههای جدید به آنها داده میشود، افراد مبتلا به ADHD به دلیل داشتن مهارتهای بالا در تفکر واگرا، تمایل دارند از همتایان عصبی خود بهتر عمل کنند. تحقیقات نشان می دهد که 29 درصد از کارآفرینان همراه با هنرمندان دارای ADHD هستند و مبتکرانی مانند ریچارد برانسون و سیمون بایلز از ویژگی های ADHD خود برای برتری در زمینه های خود استفاده کرده اند. نکته کلیدی این است که یاد بگیرید از نقاط قوت منحصر به فرد ADHD استفاده کنید.
شاید سمی ترین دروغ از همه این ایده باشد که ADHD باعث می شود فردی اساساً ناقص باشد. حقیقت این است که ADHD به سادگی روشی متفاوت از تفکر و پردازش جهان است. همانطور که روانپزشک ادوارد ام هالوول می گوید: “ADHD یک معلولیت نیست، یک توانایی متفاوت است.” پذیرش تنوع عصبی به معنای درک این است که این تفاوتها کمبودها نیستند، بلکه تغییراتی هستند که کل بشریت را غنی میکنند.
همانطور که ما به آینده در جهان برای مبتلایان به ADHD نگاه می کنیم، پشت سر گذاشتن این دروغ ها دری را به روی روشی قدرتمندتر برای زندگی باز می کند. ADHD چالش هایی را ایجاد می کند، اما با قدرت های فوق العاده ای مانند تمرکز بیش از حد، خلاقیت و خودانگیختگی همراه است. با متعهد شدن به استفاده از ابزار، جستجوی حمایت و پذیرش ویژگی های منحصر به فرد خود، می توانید ADHD را از یک محدودیت درک شده به منبع قدرت تبدیل کنید. به یاد داشته باشید: آنچه شما را متفاوت می کند همان چیزی است که شما را استثنایی می کند.
[ad_2]
