منبع: محمد حسن/پیکسابای

به‌عنوان یک پزشک که بیش از دو دهه درگیر سلامتی کل انسان بود، تحت تأثیر قرار گرفتم و تشویق شدم که شاهد این بودم که پزشک دیگری، دکتر ویوک مورتی، جراح عمومی ایالات متحده، زنگ خطر را در مورد «اپیدمی تنهایی و انزوای ما» به صدا درآورد.

من او را در تور کشور تماشا کردم و به مصاحبه هایش گوش دادم که در آن داستان های عمیقاً آسیب پذیر خود را به اشتراک می گذاشت.

این روزها همه جا تنهایم حتی در محل کار، که برای برخی از افراد منزوی تنها تماس ثابتی است که با دیگران دارند.

تنهایی در محل کار: اعداد

یک مطالعه در سال 2022 روی بیش از 3000 کارگر آمریکایی توسط پلتفرم مربیگری BetterUp نشان داد که 69 درصد از کارمندان از فرصت های ارتباط در محل کار خود راضی نیستند. این یک آمار بسیار دلسرد کننده است.

از طرف دیگر، من همیشه از مواجهه با داده های جدید و امیدوارکننده هیجان زده هستم.

بر اساس گزارش گالوپ در سال 2024، از هر 5 کارمند در سراسر جهان، یک نفر در محل کار خود احساس تنهایی قابل توجهی کرده است. با این حال، علیرغم این نتیجه، تجزیه و تحلیل عمیق تر آنها هسته شگفت انگیزی از پتانسیل تغییر را نشان داد.

عوامل مرتبط با کار مرتبط با تنهایی

قبل از پرداختن به آن، حقایق دیگری را از این مطالعه به اشتراک می‌گذارم:

1. کارمندان جوانتر (زیر 35 سال) تنهاتر هستند.

این واقعاً تعجب آور نیست. هر چه جوان تر باشد، در مقابل جامعه حضوری خوب قدیمی، بیشتر به فناوری برای ارتباط متکی است. همچنین، از تحقیقات دیگری که خوانده‌ام، کارمندان جوان‌تر و کم‌تجربه‌تر بیشتر در معرض خطر فرسودگی شغلی قرار دارند (این به تکه‌های امید مرتبط است، بیشتر در یک لحظه).

2. تفاوت جنسیتی در تنهایی وجود نداشت.

همین درصد از مردان و زنان شاغل گزارش دادند که تنها هستند. من این موضوع را شگفت‌انگیز دیدم، زیرا فکر می‌کنم زنان بیشتر دارای گرایش اجتماعی و مرتبط هستند. شاید در محل کار اینطور نباشد.

3. سطوح شغلی هیچ ارتباطی با تنهایی نداشت.

ممکن است در واقع “تنهاتر در اوج” نباشد. همه ما با این یکی در یک قایق هستیم.

4. کارمندان کاملاً از راه دور بیشترین میزان تنهایی را گزارش کردند.

کارگران دورکار 25 درصد از تنهایی گزارش شده داشتند، در حالی که این میزان در کارگران هیبریدی 21 درصد بود. کارگران در محل به طور چشمگیری کمتر تنها بودند و تنها 16 درصد بودند.

من یک درون گرا منزوی هستم که با کارگران دورافتاده که از اجبار برای آمدن به محل کار خودداری می کنند، همذات پنداری می کنم. اما شاید آنهایی از ما که فکر می‌کنیم بهتر است از خانه کار کنیم، باید در موضع خود تجدید نظر کنیم.

به هر حال تنهایی یک خطر قابل توجه برای سلامت جسمی و روانی است و احتمال مرگ زودرس را افزایش می دهد. از سوی دیگر، رفت و آمد ممکن است واقعاً ما را نکشد.

و حالا، اینها یافته هایی هستند که روز من را ساختند.

ارتباط بین تنهایی و نامزدی

اول اینکه کار به خودی خود باعث کاهش تنهایی می شود. مشخص شد که بزرگسالان شاغل به طور قابل توجهی کمتر از افراد بیکار (32 درصد) تنها هستند (20 درصد). این در تمام اعصار صادق بود.

و این تأثیر مثبت با افزایش مشارکت کارکنان بسیار قوی تر می شود.

در واقع، گزارش گالوپ به مطالعه دیگری اشاره می کند که در آن کارمندان متعهد 64 درصد کمتر از آنهایی که مشغول به کار نبودند، تنها بودند.

از بین ۱۲ جنبه فردی درگیری که توسط گالوپ مورد مطالعه قرار گرفت، مشخص شد که درگیری کلی قوی‌ترین تأثیر را بر تنهایی دارد. این مهم بیشتر از این بود که کسی احساس کند که نظرش اهمیت دارد، و به طور قابل توجهی بیشتر از این که کسی “بهترین دوست” در محل کار داشته باشد (این کمترین تأثیر را در بین 12 عامل داشت).

این خیلی امیدوار کننده است رهبران می توانند به طور فعال و عمدی از این پتانسیل فوق العاده استفاده کنند و به حداکثر برسانند. وقتی مردم بیشتر درگیر کارشان باشند، همه برنده می شوند.

اطلاعات حاصل از Workleap، شرکتی که نرم‌افزار تجربه کارمند ایجاد می‌کند، این پدیده را خلاصه می‌کند و گزارش می‌دهد که کارمندان متعهد استرس مربوط به کار را بهتر مدیریت می‌کنند، خطر فرسودگی شغلی را کاهش می‌دهند و بیشتر به دنبال حمایت از مدیران و همتایان هستند.

در واقع، هنگام تدریس در مورد فرسودگی شغلی، اغلب بیان می‌کنم که فرسودگی شغلی و درگیری در دو انتهای یک طیف قرار دارند. هرچه افراد درگیر بیشتر باشند، خطر فرسودگی شغلی آنها کمتر می شود. و ظاهراً کمتر احتمال دارد که تنها باشند.

به طور خلاصه، همانطور که توسط گالوپ بیان شده است: “اگر رهبران بخواهند به تنهایی کارکنان خود رسیدگی کنند، بهترین گزینه ممکن است این باشد که تعامل کارکنان را به طور کلی دنبال کنند.”

در واقع. بیایید مکان‌های کاری عالی بسازیم که در آن افراد احساس کنند به طور واقعی با کار خود و اطرافیانشان مرتبط هستند.

© 2024 دکتر سوزان بیالی هاس، MD