L'Homme n'est qu'un Roseau ، Le Plus faible de la Nature ، Mais C'est un Roseau Pensant. (انسان یک نی ، ضعیف ترین چیز در طبیعت است. اما یک نی که می تواند فکر کند.) – pascal

چهارده سال پیش ، من در مورد شرط بندی پاسکال اظهار نظر کردم (پاسکال ، 1670) ، با بیان این دیدگاه که پاسکال در سهم انقلابی خود در تئوری تصمیم گیری کاملاً جدی نبود (کروگر ، 2011). با توجه به بازپرداختهای نامتناهی در زندگی پس از زندگی (سعادت یا عذاب) ، تصمیم به شرط بندی در مورد وجود خدا به طور شفاف خواستار از دست دادن کراون است ، و کسی تعجب می کند که چرا یک خدای تبعیض آمیز مومن را می گیرد ، با، Bettor ، به طور جدی. بگذارید سپس شرط بندی را دوباره بررسی کنیم و ببینیم که آیا می توانیم اطلاعات بیشتری کسب کنیم.

در مجموعه پاسکال ، خدا مجاز به بازیگر استراتژیک نیست. با شرط بندی بر وجود خدا ، پاسکال می تواند اطمینان حاصل کند که او از آتش سوزی ابدی جلوگیری می کند. او می تواند اطمینان حاصل کند که هزینه او بی نهایت سنگین تر از عذاب ابدی است. سپس پاسکال چیز زیادی برای فکر کردن ندارد. او باید بر خدا شرط بندی کند. پس از مرگ، یا می فهمد که به سعادت رسیده است یا اینکه از ناراحتی های خفیف و فداکاری های تحمیل شده توسط تئوریسم پشیمان شده است. مانند پاسکال ، خدا – اگر او وجود داشته باشد – در این شرط یک عامل استراتژیک نیست. اگر پاسکال معتقد باشد ، او باید به او پاداش دهد. اگر او کفر کند ، او باید او را مجازات کند. شکل 1 ماتریس بازپرداخت را نشان می دهد. شما آزاد هستید که ایموجی ها را به عنوان بازنمایی از نتایج ابدی تفسیر کنید.

اما اگر استراتژی مجاز باشد چه می شود؟ این باعث می شود شرط بندی بسیار جالب تر شود. برای انجام این کار ، باید فرض کنیم که خداوند گزینه ای را دارد که فریبنده باشد. او می تواند آنچه را که می خواهد انجام دهد ، و اجباری نخواهد شد. با این حال ، باید فرض کنیم که خدا با توجه به نتایج موجود در این جهان در اینجا کاملاً بی تفاوت (یا مخالف) نیست ، و در اینجا است که نتایج را می توان تجربه و مورد بررسی قرار داد. مانند گذشته ، پاسکال می تواند هر آنچه را که می تواند در این جهان به دست آورد ، کفر و لذت ببرد. هیچ هزینه یا فایده ای اضافی از آن وجود ندارد. ما فرض می کنیم خداوند نسبت به ملحد بی تفاوت است. از طرف دیگر ، پاسکال با اعتقاد به آن قیمت می پردازد. در شکل 2 ، پاسکال در صورت ورود به الحاد ، 200 بیت ابزار را حفظ می کند ، در حالی که او در صورت اعتماد به خدا فقط 100 را حفظ می کند. اکنون این خدا ، متولی است. اگر او با مهربانی به پاسکال نگاه کند و تصمیم بگیرد که بخشنده باشد (به سمت راست حرکت می کند) ، پاسکال بهتر از گذشته است. با این حال ، اگر او تصمیم به عجیب و غریب داشته باشد ، می تواند سرمایه گذاری های پاسکال را جیب کند (به عنوان مثال ، پیشنهادات وی در کلیسای جامع ، کمکهای مالی او به اسقف اعظم و زمان خود را که در تعمق دعا می کند) و او را فقیر می کند. کالوینیست ها می توانند با این موضوع ارتباط برقرار کنند ، اما پاسکال یک کاتولیک بود.

با پذیرش تصمیم گیری استراتژیک ، شرط بندی پاسکال به یک بازی اعتماد تبدیل شده است (Evans & Krueger ، 2009). اعتماد به تصمیمات تحت عدم اطمینان نیاز دارد ، نه ریسک (Krueger et al. ، 2025). پاسکال نمی تواند احتمال اینکه خدا از او حمایت کند ، بداند. او پایین تر فکر می کند – به هر دلیلی – این احتمال این است که او اعتماد به نفس آن را آسان تر خواهد کرد. سپس دوباره ، خدا ، استراتژیک بودن ، علاقه ای به زنده نگه داشتن عدم اطمینان دارد. اگر او این کار را نکرد ، اعتماد معنای خود را از دست می داد ، و ما به شرط اصلی پاسکال باز می گردیم ، که تمام استقلال را از خدا حذف می کند. اگر خداوند علاقه ای به حفظ اعمال اعتماد یا ایمان داشته باشد ، مجازات گاه به گاه در این جهان ضروری است. البته ، عمل بر این ضرورت ، عدالت کامل فرض شده خدا را کاهش می دهد. برای بازگرداندن آن ، متکلمان از آنجا که اشعیا به افتخارات و وحشت های زندگی پس از زندگی اشاره کرده است ، که درباره آنها هیچ چیز مشخصی نمی توان گفت. مؤمنان که اکنون باید از خود بپرسند که آیا می توانند به متکلمان اعتماد کنند.