«پاسخ»، اگر بتوانیم آن را اینطور بنامیم، گاهی ساده‌تر از آن چیزی است که فکر می‌کنید.

اکثر درمانگران عاشق کشمکش فکری درمان هستند. ما عاشق پیوند دادن تفاسیر خود به مشکلات بیمارانمان، پیوند دادن تربیت به طرحواره ها (یا انتظارات دیگران) به تفاسیر خاص از جهان هستیم. ما عاشق این هستیم که بتوانیم به مردم بگوییم واقعاً چه می‌کنند و چرا.

همانطور که این جنبه از درمان می تواند مفید باشد، دیگری وجود دارد که گاهی اوقات می تواند حتی موثرتر باشد (حداقل گاهی). و آن پیروی از تمایلات طبیعی بیمار است – یعنی انجام کارهایی که فقط می خواهند انجام دهند.

به عنوان مثال، اختلال وسواس فکری-اجباری (OCD) یک بیماری فوق‌العاده سرسخت است که به نظر نمی‌رسد عقل در برابر آن نفوذ کند. علیرغم درخواست های درمانگران مبنی بر تلاش برای زندگی با عدم اطمینان و تلاش برای نتیجه گیری در حالی که توهم حقایق خطاناپذیر را به خود یادآوری می کنند، بیماران، با این وجود، بین تسکین و تثبیت در چرخه هستند.

بنابراین، می‌پرسیم: اگر کاری انجام می‌دهد، چه چیزی به نظر می‌رسد که کار می‌کند؟ پاسخ ها به نوعی قابل توجه است. و موضوع آنها: کمتر فکر کردن، به جای بیشتر.

بسیاری از کارهای نوشتاری و درمانی من در تئوری خلاصه می شود زیرا بسیاری از ما معتقدیم که خودآگاهی عمیق پایه و اساس افزایش بلوغ است. با این حال ما اغلب علامت را از دست می دهیم. پس از سال‌ها درمان، بسیاری از بیماران احساس شرمندگی می‌کنند که نمی‌توانند هیچ یک از بینش‌های خود را در زندگی خود به کار ببرند. برخی حتی بر کسب آنها متمرکز می شوند. یک جمله رایج این است: “من خودم را خیلی بهتر می شناسم، اما واقعاً هیچ چیز تغییر نکرده است.”

در حالی که بسیاری از ما برخی از قطعنامه‌های موقتی و پیش پا افتاده‌ی موجود را مسخره می‌کنیم، آنها، حداقل به صورت حکایتی، مؤثر به نظر می‌رسند. با توجه به OCD، بازسازی شناختی (یعنی بررسی شواهد برای باورهای فرد و سپس تنظیم آنها برای مطابقت با آن) می تواند مارپیچ های فکری بی پایان را پرورش دهد، جریانی بی پایان از “چه می شد اگر”؟

اما دوش گرفتن، پیاده‌روی، بازی‌های ویدیویی، زمان صرف شده با دوستان و حتی چرت زدن، زمانی که به‌عنوان استراتژی‌های کوتاه‌مدت در درازمدت مورد استفاده قرار می‌گیرند، برخی از ناراحتی‌ها را کاهش می‌دهند. مشکل این است که بیماران هنگام انجام آن فعالیت ها احساس شرمندگی می کنند.

افرادی که دارای تمایلات وسواسی و اجباری هستند اغلب توسط یک حرکت بالا هدایت می شوند که تا حدی با غرور و شرم همراه است و احساس می کنند چیزی برای اثبات برای مدیریت شرم دارند. متأسفانه، درمان به راحتی می تواند به بستری برای بیشتر آن تبدیل شود، به خصوص اگر بیمار احساس کند که برای حل یک مشکل واقعاً بسیار دشوار، واقعاً سخت کار می کند، حتی اگر فشار احساس شده عمدتاً داخلی باشد.

با تلاش بیشتر، الگوهای فکری آنها ممکن است بدتر شود. با این حال، استراتژی هایی که آنها تمایل دارند به آنها متوسل شوند به دلیل ترس از تحقیر کنار گذاشته می شوند. برخی از بیماران با احساس کودکانه، تنبلی و حتی ممتاز بودن، از کارهایی که می‌دانند موثر هستند – مانند چرت زدن – برای دفاع‌های “بالغ” تر چشم پوشی می‌کنند. از این نظر، درمان ممکن است به آزاد کردن آن‌ها برای روی آوردن به منابع اولیه‌تر و درونی‌شان، یعنی منابعی که در آزمون زمان ایستاده‌اند، کمک کند.

این بدان معنا نیست که اگر فردی احساس افسردگی می کند فقط باید قدم بزند، اما من قویاً افراد را تشویق می کنم که از خود بپرسند در گذشته چه کار کرده و چرا آن را رها کرده اند. بسیاری از مکانیسم‌های مقابله‌ای ما ممکن است کودکانه به نظر برسند، و بنابراین بسیاری از ما زندگی خود را صرف صحبت کردن با آنها کرده‌ایم.

با این حال، ما نمی‌توانیم در نظر بگیریم که واقعاً چقدر گزینه‌های کمی داریم و حتی درمان فشرده، کاری که بزرگسالان انجام می‌دهند، چقدر می‌تواند محدود باشد. بنابراین، همانطور که شخصی به من گفت: اگر نیاز دارید روزی چهار بار دوش بگیرید یا چند چرت بزنید، و این امکان پذیر است، پس کار خود را انجام دهید. در پایان، سلامت روان شما پایه و اساس همه چیزهای مهم دیگر است.

یک ضرب المثل باستانی می گوید: روشنایی احساس سبکی است. مفهوم درمان این است که انجام کمتر، گاهی اوقات، انجام بیشتر است. به نظر می رسد شادترین در میان ما کسانی هستند که لزوماً نگران رفع غم و اندوه خود نیستند، به خصوص به گونه ای که باعث شود احساس مفید بودن، خاص بودن یا خوبی داشته باشند. روشنگری رها کردن است. مفاهیم، ​​آرمان‌ها و بینش‌ها و روش‌های استخراج آنها از فضای درونی.