[ad_1] وقتی به دوران کودکی فکر می کنیم ، بیشتر ما دو مرحله شدید را تصور می کنیم: سالهای نوپا فعال و فرسوده و غلتک عاطفی سالهای نوجوان. اما در جایی بین یک مرحله به همان اندازه مهم – و صحنه ای که از لحاظ تاریخی فراموش شده است. دوران ک...
[ad_1]
وقتی به دوران کودکی فکر می کنیم ، بیشتر ما دو مرحله شدید را تصور می کنیم: سالهای نوپا فعال و فرسوده و غلتک عاطفی سالهای نوجوان. اما در جایی بین یک مرحله به همان اندازه مهم – و صحنه ای که از لحاظ تاریخی فراموش شده است.
دوران کودکی میانه – سالهای بین 6 تا 12 سال – زمانی است که پایه و اساس سلامت روانی ، اعتماد به نفس اجتماعی و تاب آوری عاطفی بی سر و صدا گذاشته می شود و دیگر فراموش نمی شود.
در دو دهه من به عنوان یک روانشناس بالینی که کودکان و خانواده ها را معالجه می کند ، بارها و بارها شاهد همین الگوی بوده ام:
کودکان وارد مهدکودک مشتاق و بیانی می شوند. در کلاس سوم یا چهارم ، ترک های کوچک شروع به نشان دادن می کنند – اضطراب ، مبارزات دوستی ، فشار دانشگاهی ، علائم اولیه اختلال در تنظیم عاطفی. و در دوره راهنمایی ، والدین غالباً احساس نابینا می کنند و از این سوال که کودک با اعتماد به نفس و مرتبطشان به کجا رفت ، احساس چشم کور می کنند.
اما حقیقت این است که ریشه های آن چالش های دوره متوسطه تقریباً همیشه به آنچه اتفاق می افتد-یا اتفاق نیفتاد-در کودکی میانه ردیابی می کند. این سالهایی است که بچه ها عزت نفس می سازند ، مهارت های تنظیم عاطفی را توسعه می دهند و اولین تجربیات خود را با پویایی همسالان حرکت می کنند که به بزرگسالی و بزرگسالی تکرار می شود.
یکی از بزرگترین تغییرات در دهه های اخیر این است که فشارهای بزرگسالی چقدر زودتر نشان داده شده است.
بلوغ در حال شروع جوان تر است: دختران اکنون بلوغ فیزیکی را در اوایل 8 سالگی شروع می کنند و پسران اغلب در حدود 10 سالگی.
تلاطم عاطفی نیز زودتر وارد می شود ، که ناشی از قرار گرفتن در معرض رسانه های اجتماعی ، انتظارات دانشگاهی و حتی اضطراب آب و هوا است.
جهان احساس بزرگتر ، ترسناک تر و رقابتی تر از نسل قبل می کند-و بچه های 8 تا 12 ساله امروز بارهایی را که از نظر توسعه ای آماده نیستند ، تحمل می کنند. بدون حمایت ، آنها اغلب استرس را به روش هایی که شبیه نوسانات خلقی ، عقب نشینی ، عصبانیت یا حتی کمال گرایی به نظر می رسند ، درونی می کنند. اما از آنجا که آنها هنوز نوجوان نیستند ، این علائم اغلب از دست می روند – یا به دلیل “فقط یک مرحله” اشتباه می شوند.
از نظر رشد ، کودکی میانه زمان رشد باورنکردنی است – بلکه آسیب پذیری را افزایش می دهد:
بدون راهنمایی ، بسیاری از بچه ها در این مرحله شروع به درونی کردن پیام های اجتماعی می کنند:
این اعتقادات ، که در دوران کودکی میانه کاشته شده اند ، غالباً در مبارزاتی که در بزرگسالی می بینیم شکوفا می شود: اضطراب ، افسردگی ، خوردن بی نظم ، سردرگمی هویت.
خبر خوب این است که کودکی میانه نیز یک پنجره قدرتمند برای پیشگیری و ارتباط است.
در اینجا چیزی است که بچه ها در این مرحله به آن احتیاج دارند:
زبان عاطفی و مربیگری
اعتبار سنجی چالش ها
استقلال هدایت شده
مرزهای واضح و مداوم با فناوری
امید من این است که والدین و مراقبان آگاه تر شوند که کودکی میانه فقط یک اتاق انتظار برای بزرگسالی نیست. این یک مرحله مهم و پویا است که در آن بچه ها بلوک های ساختمانی از مقاومت ، همدلی و اعتماد به نفس را تشکیل می دهند. وقتی این مرحله را به این مرحله توجه می کنیم – از نظر عاطفی ، اجتماعی و توسعه – ما فقط دانش آموزان متوسطه بهتری را جمع نمی کنیم ، بزرگسالان قوی تر و سالم تری را جمع می کنیم.
[ad_2]
