[ad_1] زندگی در تقاطع هویت های عجیب و غریب و عصبی می تواند مانند رقصیدن به دو ریتم متفاوت متفاوت باشد – گاهی اوقات آن ضرب و شتم درگیری ها ، ما را به اشتباه یا حاشیه نشین می کند. اما این حقیقت خام و بدون فیلتر است: اختلافات ما بدهی ن...
[ad_1]
زندگی در تقاطع هویت های عجیب و غریب و عصبی می تواند مانند رقصیدن به دو ریتم متفاوت متفاوت باشد – گاهی اوقات آن ضرب و شتم درگیری ها ، ما را به اشتباه یا حاشیه نشین می کند. اما این حقیقت خام و بدون فیلتر است: اختلافات ما بدهی نیست. آنها منبع قدرت ، مقاومت و قدرت خلاق هستند. در دنیایی که ما را تحت فشار قرار می دهد تا با یک نسخه منحصر به فرد “عادی” مطابقت داشته باشیم ، ما اینجا هستیم تا بگوییم ، “نه ، متشکرم!” درعوض ، ما در حال بازنویسی قوانین هستیم و در اصالت زیبا و چند جانبه خود رونق می گیریم.
برای بسیاری از افراد عجیب و غریب ، افراد عصبی ، زندگی همیشه در مورد پیمایش در جهان های مختلف بوده است. جامعه غالباً با هویت و عصبی بودن به عنوان اشکال جداگانه “دیگری” رفتار می کند. با این حال ، هنگامی که این هویت ها همگرا می شوند ، چالش ها می توانند چند برابر شوند. روایت های اصلی سلامت روان اغلب از این تقاطع ها غافل می شوند. تحقیقات نشان داده است که افراد متعلق به جوامع حاشیه ای متعدد از نظر آماری مستعد اضطراب ، افسردگی و سایر چالش های سلامت روان هستند – به دلیل اثرات مرکب تبعیض و انزوا اجتماعی (1).
این طعنه آمیز است: جامعه به “عادی سازی” فشار می آورد اما به ندرت متوقف می شود که از آنها بپرسد که نسخه عادی در اولویت قرار دارد. ذهن عصبی ما در خارج از جعبه فکر می کند ، در حالی که قلب های عجیب و غریب ما از محدودیت های منسوخ خودداری می کنند. هنگامی که این هویت ها از هم جدا می شوند ، آنها یک نیروی فوق العاده برای تغییر ایجاد می کنند. با این حال ، مبارزه بسیار واقعی است. دائماً با انتظارات اجتماعی مبارزه می کند ، خسته کننده است ، نه تنها مقاومت و همچنین دوز خوبی از اصالت SASS و غیرقانونی.
بیایید تظاهرات را کنار بگذاریم: سیستم سلامت روان به دور از کامل نیست. غالباً ، افراد عجیب و غریب و عصبی خود را در پیچ و خم تشخیص نادرست ، کلیشه های منسوخ و پشتیبانی ناکافی گم می کنند. بسیاری از درمانگران و مشاوران فاقد آموزش تخصصی برای رسیدگی به پیچیدگی های هویت های همپوشانی هستند و ما را رها می کنند تا بتوانیم خودمان را در فضاهایی به منظور پرورش و محافظت از خودمان کنیم. (روندی که با کار طرفداری ما شروع به تغییر می کند). و با این حال ، حتی در مواجهه با نارسایی سیستمیک ، ما افزایش می یابیم. ما جوامع خودمان را ایجاد می کنیم – فضایی که در آن تجربیات ما تأیید می شود ، صدای ما تقویت می شود و اختلافات ما جشن گرفته می شود.
در عین حال ، بسیاری از ما وزن آسیب های گذشته را تحمل می کنیم – مادران رد ، قلدری و غفلت سیستمیک. یک دیدگاه آگاه از تروما به ما یادآوری می کند که این تجربیات ، در حالی که دردناک است ، آینده ما را تعریف نمی کند. در عوض ، آنها زمینه را برای سفر شفابخش ما فراهم می کنند.
مبارزات بی نظیر ما اغلب باعث خلاقیت و عزم ما می شود. پیمایش در پیچیدگی های زندگی ما را به توسعه استراتژی های مقابله ای نوآورانه و دیدگاه های تازه در مورد سلامت روان سوق داده است. به جای تسلیم شدن در برابر ناامیدی ، ما روایت های خود را از طریق هنر ، فعالیت و کارهای جامعه مردمی پس می گیریم. ما صرفاً زنده مانده ایم. ما در حال پیشرفت هستیم – سیستمی را که یک بار سعی می کرد ما را با هر قدم اعتماد به نفس که برداشته ایم ، ساکت کنیم.
هیچ کس نگفت که حک کردن فضای شما در جهان آسان خواهد بود. با این حال هر بار که خود واقعی خود را در آغوش می گیرید ، برنده می شوید. جامعه ضروری است. چه از طریق گروه های آنلاین ، جلسات محلی یا سازمان های فعال ، ارتباط با دیگران که سفر شما را به اشتراک می گذارند می تواند هم شفا و هم قدرتمند باشد. به عنوان مثال ، سازمانهایی مانند پروژه Trevor خدمات مداخله بحران و پیشگیری از خودکشی را به جوانان LGBTQ ارائه می دهند ، در حالی که شبکه خود حمایت از اوتیسم حقوق و صدای افراد اوتیسم را قهرمان می کند (2) (3).
این جوامع اغلب اولین مکانهایی هستند که صدایی را می شنویم که واقعاً خودمان را منعکس می کند. آنها فضاهایی هستند که مبارزات به اشتراک گذاشته می شوند و پیروز می شوند. در این محافل حمایتی ، ما می آموزیم که روش های متنوع ما برای دیدن جهان نقص نیست – آنها منابع درخشش هستند. ما یاد می گیریم که نیازهای خود را ادعا کنیم ، خواستار درمان محترمانه شویم و به دنبال متخصصان بهداشت روان باشید که به طیف کامل هویت ما احترام می گذارند.
با ایستادن در کنار هم ، ما نه تنها تجربیات خود را تأیید می کنیم بلکه به تغییر سیستمیک نیز فشار می آوریم. هر مکالمه ، هر عمل مقاومت ، به یک حرکت گسترده تر برای مراقبت از سلامت روان کمک می کند که واقعاً فراگیر و از واقعیت های تروما و تنوع آگاه است.
در تاب آوری جمعی ما زیبایی شدید وجود دارد.
اصالت قدرتمندترین ابزار شما در سلامت روان است. در آغوش گرفتن کسی که هستید – بدون عذرخواهی یا سازش – زمینه برای شفابخشی واقعی است. مراقبت از خود یک عمل رادیکال مقاومت است. این یک اعلامیه جسورانه است: “من شایسته مراقبت هستم – حتی وقتی جهان به غیر از این پیشنهاد می کند.”
مراقبت از خود بیش از یک هشتگ مرسوم ، مرسوم ، مرسوم ، مد روز یا افراط و تفریط است. برای کسانی از ما که با تروما روبرو شده ایم ، این یک عمل حفظ رادیکال است. این به معنای تعیین مرزهایی است که از انرژی ما محافظت می کند ، ذهن آگاهی را برای ایجاد احساسات ما و درگیر شدن در رسانه های خلاقانه که درد را به هنر تبدیل می کند ، درگیر می کنیم.
روال مراقبت از خود را به عنوان یک لیست پخش التقاطی تصور کنید: برخی از آهنگ ها نرم و بازتاب دهنده هستند ، در حالی که برخی دیگر با انرژی و سرپیچی پشت سر می گذارند. هیچ راه درستی برای مراقبت از خود وجود ندارد – کلید اصلی احترام به نیازهای شما در هر لحظه است. این که آیا این یک صبح ساکت و آرام است که افکار شما را مجله می کند یا یک شب وحشتناک با دوستانی که واقعاً شما را بدست می آورند ، این شیوه ها در تقویت مقاومت ما ضروری است.
به یاد داشته باشید: ارزش شما برای مذاکره نیست.
آینده به همان اندازه روشن است که تصمیم می گیریم آن را بسازیم. از نظر تاریخی ، تقاطع هویت های کوئر و عصبی به عنوان حاشیه برای مدیریت درمان شده است. هرچه به جلو حرکت می کنیم ، هر چالش و هر پیروزی که ما تجربه می کنیم ، یک ساختمان برای آینده ای فراگیرتر است. مقاومت جمعی ما بازنویسی روایت سلامت روان است و به جهانیان نشان می دهد که هویت ما سنگین نیست بلکه منابع قدرت فوق العاده ای است. با هر خنده ای که در مواجهه با سختی ها به اشتراک گذاشته شده است ، هر مرز و باری که در مراقبت از خود باشد ، و هر عمل عشق به خود ، ما به آینده ای کمک می کنیم که مراقبت های آگاهانه و فرهنگی از نظر فرهنگی از نظر تروما یک هنجار باشد.
جاده پیش رو ممکن است بادگیر باشد ، و زخم هایی که ما حمل می کنیم ممکن است گاهی اوقات درد کند ، اما آنها همچنین اثبات بقای ما هستند. آنها به ما یادآوری می کنند که ما قبلاً خیلی غلبه کرده ایم و سفر ما به پایان رسیده است. ما اینجا هستیم تا هر قسمت از خود را جشن بگیریم – شاد ، غمگین و همه چیز در بین. ما در پیگیری دنیایی که نه تنها می پذیرد بلکه از زیبایی های Kaleidoscopic از تقاطع های ما گرامی می دارد ، جسورانه ، درخشان و بی نظیر هستیم.
بنابراین اینجا برای ما وجود دارد: به خنده ما در مقابل پوچی های زندگی ، به مقاومت ما در پی سختی ها و روحیه غیرقابل شکست ما که در هر محاکمه می درخشد. در حقیقت ما ، قدرت و صلح را می یابیم. ما در حال بازنویسی قوانین هستیم ، نه فقط زنده مانده ، بلکه رونق می گیرند و راه را برای نسل های آینده برای زندگی واقعی و غیرقانونی روشن می کنیم.
[ad_2]
