رایان تعطیلات ، نویسنده کتاب پرفروش ، “بی تفاوتی را پرورش دهید” روزنامه استوئیک. بی تفاوتی نسبت به آن چیزهایی که ما کنترل نمی کنیم یک مهارت مهم برای ورزشکاران و سایر نوازندگان برای پرورش است.

چیزهای زیادی در قلمرو ورزشی وجود دارد که خارج از کنترل ما نیست. آب و هوا ، سر و صدای جمعیت ، گذشته ، آینده ، تماسهای مأموریت ، تصمیمات مربیگری ، گاو نر آزار دهنده مادر و غیره. سکونت در مورد چنین مواردی می تواند از تمرکز بر اجرای مهارت های ورزشی و سایر موارد مورد نیاز برای عملکرد بهینه منحرف شود. ورزشکاران باید یاد بگیرند که نسبت به چیزهایی که نمی کنند بی تفاوت باشند تا بتوانند روی کار مورد نظر تمرکز کنند. “کنترل قابل کنترل” ، همانطور که ورزشکاران نخبه دوست دارند بگویند.

احساسات یک چیز بزرگ خارج از کنترل ما است ، که به نظر می رسد بسیاری از افراد درک نمی کنند. احساسات اجتناب ناپذیر و اجتناب ناپذیر هستند. با این حال ، تمرکز بیش از حد روی آنها می تواند مانع عملکرد شود. همانطور که فیلسوف یونان باستان Epictetus ابراز کرد: “اهداف خود را حفظ کنید (کاری که می خواهید انجام دهید) خالص است. احساسات سعی می کنند شما را منحرف کنند ، بنابراین ادامه دهید. این درمان است.”

مشاوره درخشان برای ورزشکاران و بقیه ما.

پذیرش و آموزش تعهد (ACT) ، یک رویکرد بسیار مؤثر برای روانشناسی بالینی و ورزشی ، می آموزد که ما احساسات را کنترل نمی کنیم و آنها را می پذیریم. احساسات به طور تصادفی با رها کردن بی پروا با یا بدون اجازه ما ظاهر می شوند. این یک تجربه کاملاً عادی انسانی است.

ACT “پذیرش” احساسات را آموزش می دهد ، به این معنی که برای احساسات باز است و به آنها اجازه می دهد تا بتوانیم “اهداف خود را خالص نگه داریم” و در اقدامات متعهد لازم برای زندگی مؤثر شرکت کنیم. در زمینه ورزش و سایر اجراها ، پذیرش امکان تمرکز مؤثر و اجرای مهارت ها و رفتارهای لازم برای موفقیت را فراهم می کند.

بیشتر ما ، از جمله ورزشکاران ، ماهیت مختل کننده احساسات ناخوشایند مانند ناامیدی ، اضطراب ، غم و عصبانیت را تجربه کرده ایم. چنین احساسات ناخوشایند می تواند باعث ایجاد رفتارهای پشیمان و غیر قابل اجرا شود و یک هدف مشترک متخصصان بهداشت روان و پزشکان روانشناسی ورزشی است.

احساسات دلپذیر و لذت بخش مانند هیجان و خوشبختی می تواند به همان اندازه مختل کننده عملکرد موفق باشد. آموزش برای بی تفاوت بودن نسبت به چنین احساسات لذت بخش برای عملکرد بهینه ورزشی بسیار مهم است و موضوع این قطعه است.

امیدوارم که شما نسبت به نوشته های من بی تفاوت نباشید.

احساسات دلپذیر در راه است

این روز برای تیم بیس بال تابستانی 14 و زیر من که در اوایل دهه 1990 مربیگری کردم ، افتتاح شد. ضربه سر ما یک شلیک موشک را بر روی سر مرکز مرکزی برای اجرای خانگی در اولین زمین بازی پرتاب کرد. این مرد جوان با یک خندق قابل درک در اطراف پایگاه ها رقصید اما با جشن خود دور شد.

هیجان او در طول بازی به طول می انجامد ، با عجله به اطراف می رود و ریتم مؤثر را در هر کاری که انجام می داد کاملاً مختل می کرد. او نتوانست یک ضربه را برای بقیه بازی ، هفته ، ماه و کل فصل ثبت کند.

با پیشرفت فصل و عملکرد وی بدتر شد ، هیجان او به سرعت به اضطراب ، ناامیدی و غم و اندوه تبدیل شد. این یک شکست از طرف وی بود که روی مهارت های لازم برای بازی مؤثر تمرکز کند. این یک شکست از طرف من بود که بی تفاوتی عاطفی او را آموزش دهم تا پاهای خود را به زمین برگرداند. ما هر دو خیلی جوان و بی تجربه بودیم.

مثال دیگر این است که تیم های فوتبال دبیرستان پس از برنده شدن در یک بازی بزرگ. آنها می توانند در نهایت آنقدر هیجان زده شوند که جشن آنها در روزهای بعدی پخش شود. با هیجان پریشان ، اثربخشی تمرین آنها مختل می شود و آنها برای بازی بعدی ضعیف آماده می شوند.

مثال زدم غمگین

این ممکن است کمی نگران کننده باشد ، اما اینجا می رود.

در طول جنگ داخلی ، بسیاری از پرسنل نظامی در هر دو طرف درگیری نوجوانان جوان بودند. خطوط جنگی در آن روزها دقیقاً مانند تیم های فوتبال تراز شده بودند و به دلیل کوتاه بودن سلاح گرم ، از نزدیک با یکدیگر روبرو شدند. به دلیل نزدیک بودن خطوط مخالف ، مبارزان به راحتی می توانند اعتصاب های شلیک شده خود را به سربازان دشمن ببینند.

پس از ضربه زدن ، بسیاری از نوجوانان در خط مقدم خوشحال می شوند و از هیجان جهش می یابند و در نتیجه سرشان را با آتش دشمن منفجر می کنند. بله ، آنها دقیقاً مانند بچه های امروزی بازی می کردند که بازی های ویدیویی می کردند ، اما با عواقب ناخوشایند. سربازان باتجربه یاد گرفتند که بی تفاوتی عاطفی نسبت به رفقای جوان جنگ داخلی خود آموزش دهند تا آنها را از جهش جلوگیری کنند.

در حالی که چنین رفتاری ناشی از هیجان در زمینه ورزش منجر به تلفات نمی شود ، می تواند به عملکرد آسیب برساند.

مجریان نخبه چگونه این کار را انجام می دهند

“من وقتی در پایان بازی شروع به پیاده روی از زمین می کنم ، یک پیروزی را جشن می گیرم. با رسیدن به اتاق قفل ، تمام شد.”

این درس بی تفاوتی عاطفی (EI) با احساسات شاد از مربی فوتبال افسانه ای کالج تام آزبورن است که در 12 قهرمانی کنفرانس بزرگ هشت و سه عنوان ملی در حالی که در راس کورنهاوسکای نبراسکا بود ، پیروز شد.

در اینجا نمونه بارز چنین EI از تیم فوتبال سوپر بول قهرمانی است.

با ورود به اتاق قفل بالتیمور راونز در روزهای رسانه ای من که لیگ ملی فوتبال را پوشش می دهد ، با توجه به هیجان چشمگیر یک هدف میدانی 32 حیاط جاستین تاکر-بدون هیچ وقت باقی مانده-برای تحویل یک پیروزی هیجان انگیز 23-20 از کنار جاده های Cleveland Browns در سپتامبر 2014 ، این صحنه به طور غیر منتظره ای مطیع شد.

با تعجب از تأثیر مسطح و آرامش راونز ، از کریس کانتی جانباز جانباز راونز خواستم تا عدم وجود هیجان قابل تشخیص را توضیح دهد.

“6'-7” ، 317 پوند کانتی پاسخ داد: “خوب ، اگر شما درست وقتی از میدان خارج شدیم ، شما هیجان را دیده بودید.” بچه های دبیرستانی از پرش دور نمی شوند و پس از پیروزی آن را متوقف می کنند. “

کانی ادامه داد: “این بچه ها حرفه ای هستند و بازوی عظیم خود را به سمت هم تیمی هایش جارو می کنند. “آنها در حال حاضر برای بازی بعدی آماده می شوند.”

این یک رویکرد برنده است.

اخلاق داستان

شما به یک خانه خانگی رسیدید یا یک بازی بزرگ را برنده می شوید ، هیجان زده خواهید شد ، اما نمی توانید اجازه دهید این احساسات قصد شما را برای ادامه اثربخشی و موفقیت تضعیف کند. هیجان و جشن در ورزش خوب و بخشی از تجربه ورزشی است اما باید در طول بازی ها و بین مسابقات کوتاه مدت باشد. در غیر این صورت ، آنها به یک حواس پرتی تبدیل می شوند. بازی با یا بدون شما حرکت خواهد کرد ، دقیقاً مانند شرکتهای هواپیمایی. سکونت در هر احساسی که تجربه می کنید باعث می شود که به موقع سوار هواپیما شوید.

تمرین بی تفاوتی نسبت به احساسات – خوشایند و ناخوشایند – به شما امکان می دهد تا از دنیای احساسات در درون احساسات متمرکز شوید تا روی آنچه انجام می دهید برای رقابت مؤثر باشد. این به این معنی نیست که این یک کار آسان برای انجام است. این یک مهارت است که برای تسلط به آموزش و تمرین گسترده نیاز دارد و می تواند یک روند چالش برانگیز باشد.

این کار با خودآگاهی از وضعیت عاطفی شما و نحوه پاسخگویی به آن شروع می شود. بازیگری مانند بچه ای که به خانه افتتاحیه خانه ، تیم فوتبال دبیرستان جشن ، یا سربازان جنگ داخلی و بی سر و صدا و بدون سر ، آن را قطع نمی کند.

تمرین پذیرش و بی تفاوتی عاطفی توانایی شما در حفظ سر خود را در جای مناسب تضمین می کند.