[ad_1] بسیاری از افراد این تجربه را داشته اند که فقط به یک رابطه شگفت انگیز بپردازند تا ببینیم شخص دیگر شروع به فاصله عاطفی و دور شدن می کند. چنین فاصله ای برای افرادی که سبک های دلبستگی/اجتناب از آن دارند ، طبیعی است. اما آیا می توانید ب...
[ad_1]
بسیاری از افراد این تجربه را داشته اند که فقط به یک رابطه شگفت انگیز بپردازند تا ببینیم شخص دیگر شروع به فاصله عاطفی و دور شدن می کند. چنین فاصله ای برای افرادی که سبک های دلبستگی/اجتناب از آن دارند ، طبیعی است. اما آیا می توانید بدون آن سبک دلبستگی در این راه به کسی کمک کنید؟
هر دو نفر در یک رابطه دلسوز ، فضایی عاطفی را که با هم تنظیم می کنند ، به اشتراک می گذارند. وقتی این فضا در تعادل یا تعادل باشد ، هر دو احساس آرامش می کنند ، به تعامل کمک می کنند و از نظر متقابل از خود لذت می برند.
عامل اصلی این سیستم عاطفی اضطراب است. همه ما برای ایجاد انگیزه و عملکرد در بهترین حالت به یک سطح بهینه از فعال سازی اضطراب نیاز داریم. با این حال ، هنگامی که اضطراب بیش از حد زیاد می شود ، احساس بدی می کند و افراد رفتارهایی را برای پایین آمدن آن اعمال می کنند.
سیستم پیوست که از نوزادی شروع می شود به طور معمول از این طریق کار می کند. کودکان خردسال از والدین خود دور می شوند و کاوش می کنند تا اینکه اضطراب آنها بسیار ناراحت کننده شود و آنها را مجبور به بازگشت به پایگاه امن والدین برای برقراری مجدد تماس کند ، که باعث اضطراب آنها می شود. والدین در این مثال یک محیط نگهدارنده را فراهم می کنند که می تواند حاوی اضطراب کودک باشد. پس از کم شدن اضطراب ، کودک احساس امنیت می کند تا دوباره از بین برود و دوباره کاوش کند. و بنابراین ، سیستم دلبستگی در واقع یک سیستم مدیریت اضطراب است که در آن اضطراب در محدوده قابل قبول نگه داشته می شود.
با رشد مردم در دوران کودکی و در بزرگسالی ، ممکن است سعی کنند پیوند دلبستگی پایه را از والدین به دوستان و شرکای عاشقانه منتقل کنند. اگرچه ما تمایل داریم که در مورد آن آشکارا صحبت نکنیم ، وقتی با کسی رابطه صمیمی نزدیک برقرار می کنیم ، یک توافق ضمنی وجود دارد که ما عملکرد پایه ایمن را انجام خواهیم داد و یک محیط نگهدارنده را فراهم می کنیم تا اضطراب یکدیگر را مهار کنیم.
اما ، هنگامی که شخص A به توافق نامه ضمنی وارد نشده است و شخص B با انرژی بیش از حد اضطراب به آنها نزدیک می شود ، ممکن است شخص A از حفظ اضطراب و اعمال رفتارهایی برای جلوگیری از آن امتناع ورزد. به عبارت دیگر ، شخص A ، دقیقاً همانطور که والدین در ابتدا توضیح داده بودند ، برای نگه داشتن آن باید اضطراب را احساس کنند – و ممکن است آنها قادر یا مایل به انجام این کار نباشند.
رفتارهایی که شخصی می تواند از آن برای امتناع از انرژی اضطراب استفاده کند عبارتند از:
به راحتی می توان فهمید که چگونه شخصی که دارای سبک دلبستگی است ، این استراتژی ها را تصویب می کند. اما افراد با هر یک از سبک های دلبستگی دیگر (ایمن ، دلهره آور ، ترسناک) نیز ممکن است در صورتی که بیش از حد اضطراب توسط شخص دیگر به این رابطه معرفی شود ، از این طریق پاسخ دهند. به همین دلیل است که افراد دارای سبک های مشروط معمولاً دوست ندارند با افرادی که دچار اضطراب بیشتری نسبت به خودشان هستند ، قرار بگیرند. به عبارت دیگر ، هیچ چیز یک فرد نیازمند را با سرعت بیشتری نسبت به شخص نیازمندتر از آنچه که هست ، خاموش نمی کند. آنها نمی توانند به اندازه کافی سریع فرار کنند. از این گذشته ، چه کسی تمام اضطراب را حفظ می کند؟
اضطراب را می توان در فضای رابطه توسط:
بنابراین ، اگر فرد مضطرب تر باشید و بخواهید به این رابطه فرصت دهید ، چه کاری می توانید انجام دهید ، احتمال اینکه شریک زندگی شما از بین برود ، کاهش دهید و هنوز هم نیازهای خود را برآورده کنید؟
پیوست ضروری می خواند
به خاطر داشته باشید که اگر کسی سبک دلبستگی را برطرف کند ، ممکن است بدون توجه به اینکه چقدر سالم هستید ، استراتژی های اجتناب ناپذیر را تصویب کند. شما این را ایجاد نکردید اما اگر فرد به اندازه کافی انعطاف پذیر به نظر برسد و ارزش سرمایه گذاری در آن را داشته باشد ، ممکن است ارزش امتحان کردن را داشته باشد. و اگر این استراتژی ها را تصویب کردید ، می توانید راحت باشید که می دانید سالم هستید و پس از واقعیت خود را از ضرب و شتم خودداری کنید.
[ad_2]
