به عنوان یک نمایش‌درمانگر، ابزار درمانی هنرهای خلاق مورد علاقه‌ام تجسم است. بدن دارای انبوهی از اطلاعات است، و اکثر پزشکان می‌دانند که آگاهی از احساسات فیزیکی راهی برای زمین‌گیری و کسب بینش است. مارشا لینهان (1993) بر اهمیت ذهن آگاهی بدن تأکید کرد زیرا به مراجع اجازه می دهد تا بر کیفیت های «تجربه مستقیم، شناخت فوری، و درک معنا، اهمیت یا حقیقت یک رویداد بدون تکیه بر تحلیل فکری» تکیه کند.

در نمایش درمانی، اصطلاح تجسم به طور خاص زمانی را توصیف می کند که تجربه مشتری فیزیکی شده و از طریق حرکت بدن بیان می شود (جونز، 2007). این پست نشان خواهد داد که چگونه گنجاندن مداخلاتی که در آن مشتریان مفاهیم و نقش‌های مختلف را تجسم می‌دهند، می‌تواند به این افراد در یادگیری بهتر مهارت‌ها کمک کند.

چگونه درام درمانگران از تجسم استفاده می کنند

درام درمانگران معتقدند «تجسم زنده داستان های جدید و نقش های جدید می تواند امید و تغییر را تقویت کند» (Emunah & Johnson، 2009). درام درمانی از طریق تجسم خود را از بسیاری از اشکال دیگر درمان متمایز می کند: برای اینکه یک فرد نقشی را ایفا کند، آن نقش را تجسم می بخشد. بسیاری از نمایش‌درمانگران معتقدند که درگیر کردن فعال ذهن و بدن مشتری، اثربخشی درمان را افزایش می‌دهد.

درام درمانگران از تجسم برای دستیابی به اهداف درمانی استفاده می کنند.

منبع: Lightfield Studios/Adobe Stock

تئاتر پلی بک همچنین از طریق این نظریه که استفاده از کل بدن به فرد کمک می کند تا ارتباط برقرار کند، قدرت تجسم را در بر می گیرد زیرا می تواند منجر به شدت بیشتر شود و فرد را به حالت جدیدی سوق دهد (J. Fox، ارتباطات شخصی، 30 اکتبر 2015). به عنوان مثال، در تئاتر پخش، تجسم و نمایش، توانایی ابراز وجود، باز بودن برای دیگران، احساس اعتماد به نفس، احترام به خود، ابراز خلاقیت، کار خوب در یک تیم و تعامل بازیگوشانه با دیگران را تشویق می کند.

روان درام همچنین از تجسم برای دستیابی به اهداف درمانی استفاده می کند. اگرچه قهرمان داستان خودش را در نمایش بازی می کند، تکنیک روان دراماتیک تغییر نقش فرصت هایی را برای قهرمان داستان فراهم می کند تا نقش های دیگر را تجسم کند. معکوس کردن نقش ابزار بسیار قدرتمندی است زیرا می تواند تغییر دیدگاه را با بسط دادن نسخه یک فرد از واقعیت زمانی که در نقشی متفاوت قدم می گذارد تسهیل کند (گارسیا و بوکانان، 2009).

چرا تجسم به مشتریان کمک می کند تا یاد بگیرند

یک درمانگر هنرهای خلاق شرکت کنندگان را از طریق تجسم راهنمایی می کند.

منبع: bernardbobob/Adobe Stock

بدن برای درک خود بسیار مهم است. مشابه استفاده درمانی از استعاره و داستان، نوع متفاوتی از یادگیری از طریق بدن رخ می دهد، زیرا فرد به اطلاعات حرکتی و حسی متکی است (جونز، 2007). در نتیجه، تجسم یادگیری را تسهیل می‌کند زیرا تجربه‌ای چندحسی ایجاد می‌کند، که روند کسب اطلاعات را کند می‌کند و به آن کمک می‌کند تا «چسب» شود.

تجسم در یک فضای درمانی شامل حرکت، صدا، صدا، استعاره و تکنیک های دیگر برای درگیر کردن مراجع به روشی جامع و چندحسی است (جانسون، 2009؛ لندی، 2008) که بدن و ذهن را در فرآیند کشف متحد می کند. به اشتراک گذاری اطلاعات از طریق بدن، چه از طریق حرکات فیزیکی و چه در چارچوب ایفای نقش، در مقایسه با پردازش کلامی، منجر به تجربه یادگیری متفاوتی می شود.

در DBT مبتنی بر عمل، تجسم برای کمک به مراجعان برای یادگیری مهارت‌ها و مفاهیم رفتار درمانی دیالکتیکی (DBT) استفاده می‌شود. به عنوان مثال، هنگامی که مشتریان مهارت ذهن عاقل را یاد می گیرند، برای انجام این «نقش» در یک سری مراحل شرکت می کنند.

شرکت کنندگان از طریق درمان DBT در لس آنجلس تعادل پیدا می کنند.

منبع: Drazen/Adobe Stock

یکی از دلایلی که یادگیری از طریق فرآیند تجسم نقش‌ها بهبود می‌یابد این است که مشتری باید از طریق مجموعه‌ای از تجربیات که هم بدن و هم ذهن را درگیر می‌کند، حرکت کند. دانیل سیگل، روانپزشک و عصب شناس معروف، توضیح می دهد که سیم کشی مغز تغییر می کند و پیوندهای عصبی بین هر دنباله ای از یک تجربه خاص، به ویژه تجربیات بدیع، شکل می گیرد. عمل تجسم حالت ذهن مستلزم توالی مراحل است: تنظیم صحنه، ثبت نام مشتریان، درگیر شدن در عمل، و از بین بردن مشتریان (Emunah, 2019). همانطور که یک مشتری از طریق یک سری مراحل برای تجسم یک نقش حرکت می کند، مغز او به گونه ای دوباره سیم کشی می کند که به او کمک می کند مهارت را بهتر درک کند و در نهایت تعمیم دهد.

در پست بعدی این مجموعه، یاد خواهید گرفت که چگونه تجسم را در عمل درمانی خود اعمال کنید.