برایانا* نوع شخصی است که در گوشه خود می خواهید – مداوم ، مهربان و زحمتکش. در 27 سالگی ، او به دلیل تعهد و صلاحیت خود به مدیر در فروشگاه سخت افزار محلی بوستون ارتقا یافته بود. در همین زمان ، او و همسرش ، جیدن ، برای کشف اینکه انتظار فرزند اول خود را دارند ، انتخاب شدند. او نقاشی دیواری را در مهد کودک نقاشی کرد. او یک ژورنال بارداری را برای کودک خود آغاز کرد. سپس Covid ضربه.

جیدن اخراج شد ، بخشی از موجی از خاتمه هایی که به طور نامتناسب کارگران رنگ را تحت تأثیر قرار می دهند. برایانا شیفت های اضافی را برداشت و حالت تهوع در اوایل بارداری را تحت فشار قرار داد تا آنها را از بین ببرد. وقتی به رئیس خود گفت که باردار است ، او تبریک نمی گوید. در عوض ، او ناامید به نظر می رسید. وی گفت: “من امیدهای زیادی برای شما داشتم.” “من فرصتی را برای شما مدیر کردم.”

برایانا بحث نکرد. او گریه نکرد. او این نظر را بلعید ، و دانست که زنان سیاه پوست به راحتی عصبانی یا دشوار هستند. او فقط سخت تر کار کرد.

https://www.youtube.com/watch؟v=envkjbefryu

هنگامی که برایانا سرانجام در 22 هفته به دیدن یک متخصص زنان و زایمان وارد شد ، با یک رفتار حرفه ای اما دوردست روبرو شد. دکتر بیشتر با جیدن صحبت می کرد. هنگامی که بندهای برایانا در مقابل بازوی ارائه دهنده قلم مو شدند ، او کمی دور شد. و هنگامی که برایانا اعتراف کرد که او ویتامین های قبل از تولد را مصرف نکرده است – زیرا چند هفته ، آنها مجبور بودند بین دارو و مواد غذایی انتخاب کنند – پزشک با مخالفت قطع شده پاسخ داد: “این در دوران بارداری اختیاری نیست.”

برایانا احساس شرم کرد. بنابراین ، هنگامی که علائم نگران کننده چند روز بعد – بینایی ، درد شدید ، مشکل در تنفس – پدیدار شد – او چیزی نگفت. او نمی خواست به عنوان غیرمسئولانه یا بیش از حد واکنش دیده شود.

در 27 هفته ، او هنگام بارگیری یک محموله در محل کار سقوط کرد. در بیمارستان ، برایانا متوجه شد که پرستار اختصاص یافته به او دور و از کار افتاده است. در آن شب ، کودک برایانا ، مارکوس ، از طریق بخش C اضطراری تحویل داده شد. او فقط سه روز زندگی کرد.

چه اتفاقی افتاد؟

داستان برایانا غم انگیز است ، اما متاسفانه بی نظیر نیست. بسیاری از دست دادن او را به بد شانس یا حتی اقدامات خود برایانا نسبت می دهند. اما وقتی علم را می فهمید ، تصویر دیگری مورد توجه قرار می گیرد – آن که حاکی از ساختار سیستم های اجتماعی ما ، از جمله مراقبت های بهداشتی و تعصبات ناخودآگاه تعبیه شده در درون است. این یک حادثه نبود که باعث کشته شدن مارکوس کوچک شد ، بلکه وزن هزار توهین کوچک در زندگی روزمره و مراقبت های بهداشتی بود.

تعصب ضمنی – یک قاتل پنهان

در یک مطالعه جدید که در ژورنال ظاهر می شود اخلاق پزشکی BMCآزمایشگاه ما در دانشگاه اتاوا ، بررسی کرد که آیا تعصب ضمنی ضد سیاه در سطح ایالتی مرگ و میر نوزادان سیاه پوست را در سراسر ایالات متحده پیش بینی کرده است. ما از داده های بیش از 1.7 میلیون آمریکایی استفاده کردیم که آزمون انجمن ضمنی (IAT) را گرفتند ، که با میزان مرگ و میر در دسترس عموم نوزادان از پایگاه داده Wonder CDC بین سالهای 2018 و 2020 جفت شدیم. ما برای تعصب صریح و برای مرگ و میر نوزادان سفید ، برای جداسازی اثرات خاص نگرشهای ضد-کک ناخودآگاه کنترل کردیم.

نتایج قابل توجه بود: ایالات با سطح بالاتری از تعصب ضد سیاه ضمنی میزان قابل توجهی بالاتر از مرگ و میر نوزادان سیاه-سال به سال. در حقیقت ، تعصب ضمنی به تنهایی تا 39 ٪ از تغییرات مرگ و میر نوزادان سیاه در ایالت ها را توضیح داده است. این اثرات حتی پس از حسابداری برای درآمد ، قابل توجه باقی مانده است ، به این معنی که نوزادان متولد شده در خانواده های سیاه پوست نیز تحت تأثیر قرار گرفتند.

و تعصب فقط از طرف عموم نیست. متخصصان بهداشت و درمان سطح مشابهی از تعصب ضمنی را نشان دادند.

تعصب منجر به ریزگردها می شود

فکر کردن در مورد ریزگردها به عنوان کلمات ساده ، بله ، بله ، بله ، اما کشنده نیست. اما این تصور غلط بسیاری از افراد حاشیه نشین است که باید روزانه با آن مقابله کنند. ریزگردها فقط از نظر روانشناختی دردناک نیستند ، بلکه به مرور زمان سلامت جسمی را نیز از بین می برند. ریزگردها بر نحوه صحبت با مردم ، چگونگی اعتقاد به آنها ، نحوه برخورد با آنها تأثیر می گذارد ، و چه زمانی یا اینکه آیا اصلاً مراقبت های پزشکی را دریافت می کنند ، تأثیر می گذارد.

یک مطالعه به میزان 1.8 میلیون تولد در بیمارستان های فلوریدا بین سالهای 1992 تا 2015 نشان داد که میزان مرگ و میر نوزادان سیاه سه برابر بیشتر از نوزادان سفید پوست است (گرین وود و همکاران ، 2020). در همین مطالعه همچنین نشان داد که میزان مرگ و میر نوزادان سیاه 50 ٪ کاهش می یابد که پزشک معالج سیاه پوست باشد.

برای مادران و نوزادان سیاه پوست ، وزن ریزگردها نه فقط در ذهن آنها بلکه در بدن آنها تجمع می یابد. استرس می افزاید و اعتماد می پوشد. ضرب و شتم کشنده می شود.

برایانا هر کاری را که قرار بود انجام دهد انجام داد. او سخت کار کرد. او ساکت ماند. او به اقتدار معطل شد. و هنوز هم ، نوزادش درگذشت.

داستان برایانا فقط مربوط به یک کودک یا یک خانواده نیست. این در مورد یک سیستم کامل است که تمام خانواده های رنگی را در معرض خطر قرار می دهد – لالایت ، بومی ، آسیایی ، چند جانبه – هر کسی که در قالب WHO که در ابتدا برای خدمت ساخته شده است ، مناسب نیست. عواقب تعصب ضمنی در نسل ها موج می زند ، نه تنها به کسانی که به دنبال مراقبت هستند بلکه به کسانی که هنوز متولد نشده اند آسیب می رساند. تحقیقات ما بر نیاز فوری به اصلاحات سیستمی ، از جمله آموزش جامع ضد تعصب و آموزش برای کلیه ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی ، از پزشکان و پرستاران گرفته تا کارکنان میز جلو تأکید می کند. این فقط مربوط به انصاف نیست – این مربوط به بقا است. برای کاهش مرگ و میر نوزادان و شکافهای بهداشتی نزدیک نژادی ، باید با مقابله با تعصباتی که همچنان به شکل زندگی و چه کسی می میرد ، شروع کنیم.

ریزگردها به سادگی ناراحتی های جزئی نیستند یا درستی سیاسی را اجرا می کنند. آنها سیگنال های یک سرطان سیستمیک عمیق تر هستند – یکی از این موارد ، در صورت عدم فشار ، باعث کشتن نوزادان و شکستن خانواده ها خواهد شد. سیستم مراقبت های بهداشتی ما باید نقش تعصب نژادی را جدی بگیرد – نه فقط کارهای آشکار بلکه ناخودآگاه ، لطیف و روزمره. زیرا زندگی کوچک و گرانبها به آن بستگی دارد.