موریس در خانواده ای بزرگ شد که پدرش سلطه داشت و اغلب از ترس برای کنترل او استفاده می کرد. طغیان های غیرقابل پیش بینی پدرش باعث شد موریس احساس کند که دائماً اضطراب و مطمئن نیست که چگونه رفتار کند. در نتیجه ، موریس ترس شدید از چهره های اقتدار ، به ویژه در موقعیت های قدرت را ایجاد کرد. این ترس او را به بزرگسالی دنبال کرد و زندگی حرفه ای او را تحت تأثیر قرار داد.

در محل کار ، تروما موریس بر توانایی وی در انجام کار خود تأثیر گذاشت. حتی وقتی لحن رئیس او خنثی بود ، او آن را انتقاد می دانست ، احساس می کرد که مورد سرزنش قرار می گیرد یا اینکه او کار اشتباهی انجام داده است. او از ترس از عدم پذیرش فلج شد و اغلب از برقراری ارتباط با او جلوگیری می کرد ، که این کار را برای انجام کار خود سخت تر می کرد. او می ترسید که اگر صحبت کند یا اشتباه کند ، دقیقاً همانطور که بزرگ شده بود با عواقب شدیدی روبرو خواهد شد. با گذشت زمان ، عملکرد وی در محل کار شروع به رنج کرد.

تاریخ می تواند در دنیای حرفه ای ما را تحت تأثیر قرار دهد و منجر به ترس از اقتدار یا احساس فرومایگی شود

تروما در دوران کودکی می تواند به طور قابل توجهی بر تجربیات ما در دنیای حرفه ای تأثیر بگذارد ، غالباً به روش هایی که بر نحوه ارتباط ما با اقتدار ، همسالان و حتی چگونگی دیدن احساس صلاحیت خود تأثیر می گذارد ، تأثیر می گذارد.

بسیاری از بازماندگان دائماً احساس می کنند که کار خوبی را انجام نمی دهند ، دائماً نگران این هستند که رئیس آنها از آنها ناراحت باشد یا به عنوان نوعی اطمینان خاطر به ستایش بیش از حد نیاز داشته باشد. بسیاری از بازماندگان تروما به دلیل تجربیات گذشته خود در مورد مراقبان سوءاستفاده یا غفلت ، ترس عمیقی از چهره های اقتدار دارند که می تواند روابط کاری را با سرپرستان و همکاران ایجاد کند احساس ارعاب یا تهدیدآمیز می کند. هنگامی که کسانی که قرار بود در کودکی از ما محافظت کنند ، ناکام ماندند ، می تواند منجر به بی اعتمادی ذاتی به چهره های اقتدار یا کسانی که قدرت بر ما دارند ، مانند بزرگسالان. این عدم اعتماد غالباً احساس فرومایگی و بی دقتی را تقویت می کند و احساس اعتماد به نفس یا امنیت در تنظیمات حرفه ای را دشوار می کند.

تاریخ ما می تواند به مرزهای ضعیف در محل کار منجر شود ، اغلب به نظر می رسد که نمی دانید چه زمانی یک محیط ناسالم را ترک کنید

تاریخ ما می تواند به مرزهای ضعیف در محل کار منجر شود ، غالباً به نظر می رسد که نمی دانید چه زمانی یک محیط ناسالم را ترک کنید. این می تواند ناشی از این عقیده عمیق باشد که ناراحتی ماندگار طبیعی یا حتی لازم است ، به خصوص اگر هرج و مرج یا غفلت عاطفی بخشی از تربیت ما باشد. برخی از بازماندگان بیش از حد طولانی در محیط های کار سمی باقی می مانند ، به امید رفع “وضعیت” ، درست همانطور که ممکن است سعی در ترمیم عملکرد در دوران کودکی خود داشته باشند.

در نتیجه ، ما ممکن است بدرفتاری یا فرسودگی فرسودگی را بسیار طولانی تر از آنچه سالم است تحمل کنیم ، و مهارت های بقا را از گذشته گیج کننده که برای بقا با مقاومت و مهارت های حرفه ای لازم بود ، گیج کننده باشد ، که این یک اشتباه خطرناک است. مرزهای ضعیف ، مانند کار بیش از حد و سپس احساس نارضایتی در مورد آن ، در بین بازماندگانی نیز که معتقدند ارزش آنها به بهره وری مداوم و مورد نیاز است ، متداول است. به همین دلیل فرسودگی در بین کسانی که دچار تروما شده اند رایج است.^1،2

اگر متوجه این کارها شویم چه کاری می توانیم انجام دهیم؟

آیا در دوستی خود هیچ یک از این صفات را تشخیص می دهید؟ آیا به دلیل ترس از ترک یا صدمه دیدن ، ایجاد ارتباطات سالم و انجام ارتباطات را دشوار می کنید ، یا با اعتماد می جنگید؟ اگر چنین است ، لحظه ای به این موضوع بپردازید که چگونه این تجربیات شما را شکل داده است. به یاد داشته باشید که به خود لطف و درک کنید ، این رفتارها مکانیسم های محافظتی بودند. از آن قسمت از شما برای تلاش برای حفظ امنیت شما سپاسگزارم. اکنون به خود اطمینان دهید که در حال توسعه مهارت های مقابله ای سالم تر هستید و به طور جدی در تلاش برای شکستن الگوهای قدیمی برای ایجاد روابط قوی تر و معتبرتر هستید. فعالیت های خودآگاهی مانند روزنامه نگاری ، خود تأمل یا روشهای دیگر آموزش خود در مورد الگوهای ناسالم می تواند کمک کند.