کنار گذاشتن ممکن است رضایت بخش باشد اما روابط را بهبود نمی بخشد.

منبع: engin akyurt / unsplash

وقتی احساس خشم می کنیم، وسوسه انگیز است که زمان و تلاش زیادی را صرف دود کردن و خیال پردازی درباره آنچه که می کنیم توانست به آن فلانی بگو تا آنها را پایین بیاورد!

اما عاقلانه نیست که بر اساس چنین خیال پردازی هایی عمل کنیم، زیرا، خوب، چون آنها احمق هستند.

در حالی که رضایت بدخواهانه خاصی در کاردستی وجود دارد، با واژگان دقیق و عروض لبه تیغ، بدیع ترین اظهاراتی که می توانیم تصور کنیم، گفتن آنها با صدای بلند مفید (یا مهربان) نیست.

اظهارات کوتاه، هر چند شوخ، بعید است که باعث شود کسی به اشتباه خود اعتراف کند، پشیمان شود و طلب بخشش کند. هرچه انتقاد شدیدتر باشد، احتمال بیشتری وجود دارد که افراد به صورت تدافعی، تهاجمی یا نادیده‌انگیز پاسخ دهند.

آنها را به پایین! رویکرد مخرب است و به احتمال زیاد منجر به تشدید تنش می شود. اگر ما بر روی انحرافات تمرکز کنیم، طوری رفتار می‌کنیم که انگار باید در مقابل قضات نامرئی که تصمیم می‌گیرند با R بزرگ حق با چه کسی است، بحث کنیم! اما چنین قضاتی وجود ندارند. برقراری ارتباط شفاف و مؤثر مهمتر از درست بودن است.

در اینجا چند ایده در مورد چگونگی مقابله با یک دوست یا یکی از اعضای خانواده به روشی سالم و سازنده آورده شده است.

احساسات خود را بپذیرید.

بله، شما عصبانی هستید. اما چه احساس دیگری دارید؟ نگران؟ صدمه دیده؟ ناامید؟ هنگامی که احساسات خود را درک می کنیم، کمتر احتمال دارد که کورکورانه توسط آنها هدایت شویم.

برای طرف مقابل دلسوزی پیدا کنید.

انجام این کار زمانی که احساس ناراحتی یا ظلم می کنیم بسیار سخت است! اما دیدن طرف مقابل به‌عنوان یک انسان ناقص اما خوش‌نیت به جای دشمن یا ظالم، شما را در موقعیت بهتری قرار می‌دهد تا موقعیت را به‌طور سازنده مدیریت کنید.

سعی کنید دلایل قابل درک و قابل بخشش را تصور کنید که چرا طرف مقابل ممکن است هر کاری را انجام داده باشد. این کار آنها را قابل قبول نمی کند، اما گسترش دیدگاه خود در مورد آنچه اتفاق افتاده می تواند به کاهش خشم شما کمک کند و به شما کمک کند پیام خود را به شیوه ای آرام تر ارائه دهید.

شروع یک رویارویی با ارائه درک می تواند حالت تدافعی را به حداقل برساند. ممکن است بگویید، «می‌دانم که قصد نداشتی…»، «می‌دانم که اتفاقات زیادی برایت پیش آمد…»، یا «می‌دانم که تلاش می‌کردی…» چنین نظراتی نشان می‌دهد که می‌دانیم طرف مقابل قصد خوبی دارد. و حتی وقتی بهم می ریزند هم آدم خوبی است.

هدف ارتباطی خود را مشخص کنید.

قبل از اینکه هر چیزی بگویید، یک سوال حیاتی که باید از خود بپرسید این است که چه پاسخی از طرف مقابل انتظار دارید؟ اگر نمی دانید چه می خواهید، احتمال کمتری برای رسیدن به آن وجود دارد.

اغلب، ما فراتر از آن فکر نمی کنیم میخوام یه ذره از ذهنم بهشون بدم! اما این کمکی نمی‌کند که طرف مقابل با روش‌های بهتری پیش برود.

ما نمی‌توانیم گذشته را تغییر دهیم، پس به این فکر کنید که دوست دارید آن شخص در حرکت رو به جلو چه کاری متفاوت انجام دهد. هیچ‌کس نمی‌تواند ذهن شما را بخواند، بنابراین باید مستقیماً با گفتن جمله‌ای مانند «از این به بعد، لطفاً…» یا «دفعه بعد که در آن موقعیت قرار می‌گیریم، مستقیماً خواسته‌های خود را بپرسید. اگر تونستی…”

به دقت فکر کنید که آیا درخواست شما برای این شخص خاص در این زمان خاص منصفانه و قابل انجام است یا خیر. درخواست غیرممکن یا بعید منطقی نیست.

به روشی صحبت کنید که شنیدن آن آسان باشد.

فریاد زدن، صدا زدن، متهم کردن، سرزنش کردن – همه این رفتارها این احتمال را کاهش می‌دهد که طرف مقابل بخواهد به حرف‌های شما گوش دهد.

انتقال پیام شما ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• انتخاب لحظه مناسب
• استفاده از جملات “من” به جای اتهامات “تو”.
• تمرکز بر یک حادثه، به جای هر کاری که شخص دیگر تا به حال اشتباه انجام داده است
• اجتناب از کلمات “همیشه” و “هرگز”
• صحبت در مورد اعمال به جای ویژگی های شخصیتی
• توضیح اینکه چرا چیزی را که می خواهید می خواهید.

برنامه ریزی کنید که اگر طرف مقابل گوش نکرد چه کاری انجام دهید.

ارتباط عاقلانه این احتمال را افزایش می دهد که طرف مقابل شما را بشنود، اما هیچ تضمینی وجود ندارد که این اتفاق بیفتد.

ممکن است داشتن یک طرح B کمک کند، اگر طرف مقابل اولین تلاش شما برای مطرح کردن یک موضوع مهم را نمی پذیرد چه باید کرد.

شاید بخواهید پیام را تکرار کنید. گاهی اوقات مردم باید در مورد اهمیت یک پیام آگاه شوند. می توانید بگویید: «این برای من مهم است. لطفا گوش کن.»

گاهی اوقات مردم نیاز دارند که چندین بار چیزهایی را بشنوند تا پیام در درون خود فرو برود. بنابراین شاید بتوانید یک موضوع را ابتدا در یک زمان خنثی مطرح کنید و سپس آن را در همان لحظه مطرح کنید و بگویید: “این چیزی است که من در مورد آن صحبت می کنم.”

همچنین ممکن است بخواهید رابطه کلی را در نظر بگیرید. در برخی موارد، ممکن است متوجه شوید که طرف مقابل بهترین کار ممکن را انجام می‌دهد و تصمیم می‌گیرید که نواقص او را بپذیرید یا روی آن کار کنید، زیرا بقیه رابطه شما مثبت است. در موارد دیگر، ممکن است تصمیم بگیرید که بهترین پاسخ برای شما حرکت و تمرکز بر روی افراد مهربان تر است.