[ad_1] “آزاد کردن یک فرد ، به عنوان بزرگ شدن ، از اقتدار والدینش یکی از ضروری ترین است ، هرچند یکی از دردناک ترین نتایج حاصل از پیشرفت وی است.” – سیگموند فروید من یک استاد روزنامه نگاری در مدرسه داشتم که قانون رسانه را آ...
[ad_1]
“آزاد کردن یک فرد ، به عنوان بزرگ شدن ، از اقتدار والدینش یکی از ضروری ترین است ، هرچند یکی از دردناک ترین نتایج حاصل از پیشرفت وی است.” – سیگموند فروید
من یک استاد روزنامه نگاری در مدرسه داشتم که قانون رسانه را آموزش می داد. او در امتحانات میان دوره ای خود سخت و مشهور بود. او یک مدافع شدید اصلاحیه اول و یک ملحد سخت و سخت بود. جالب اینجاست که یکی از کتابهای او عنوان شد روحی که می گوید نه بعد از اینکه از خشم تاکتیک های ارعاب کننده او فرار کردم ، او و من در تماس ماندیم و حتی مکالمه هایی در مورد اینکه آیا خدا وجود داشته است یا نه ، مکالمه ای داشتیم ، اما من هرگز نتوانستم تعریف او از “روح” را کشف کنم.
اما این مربوط به اعتقادات ایمان نیست. این در مورد مؤلفه مهم شماره یک سلامت روان است ، زیرا این کلاس حقوق رسانه ای به همان اندازه در زمینه شفابخشی و تجربیات من در روانشناسی مؤثر بود.
آزادی بیان فقط یک موضع سیاسی نیست. این برای توسعه و بهزیستی انسانی اساسی است. تصور کنید که آیا درمان اجازه بیان آزاد و کاوش در داستانهای شخص را نداشته است.
و با این حال این است که ظلم و کنترل کار می کند. و موذی است با شروع در خانواده ای که آنچه را که می تواند و نمی توان گفت ، تحمیل می کند ، یا اینکه چه کسی می توانید و نمی توانید باشید. بعضی اوقات ، خانواده ها هنجارهای اجتماعی را برای بقا آموزش می دهند. رفتارها ، ممکن است آنها را صدا کنند.
زمان های دیگر ، خاموش شدن از طریق سوء استفاده ، اجبار یا ارعاب اتفاق می افتد.
ما به عنوان درمانگر ، ما برای گوش دادن به آنها آموزش دیده ایم آنچه گفته نمی شودبشر
بعضی اوقات مثل این است که باستان شناس بیمار باشید ، به آرامی و با دقت از طریق هر لایه نازک از خاک ، برای یافتن شواهد بقایای انسان و داستان خود را جمع کنید.
خانواده ها فقط یک سیستم هستند. سازمان ها دیگری هستند. و آنها می توانند بدتر باشند ، زیرا هیچ رابطه خون یا کشش ژنتیکی برای محافظت وجود ندارد. نگرش “این شخصی نیست ، فقط تجارت است” می تواند اجازه عمل مانند بولدوزر بر روی مردم باشد. شاید جای تعجب آور نیست که این بیان به اتو برمن ، حسابدار اوباش در دهه 1930 نسبت داده شده است (ویکی پدیا ، ND).
مشکل خاموش بودن از بدو تولد این است که می تواند مغز را به چندین روش تغییر داده و فرد را به سمت خودآزمایی سوق دهد. و از همه بدتر ، خودکشی در برابر روابط ماندگار و اشتغال با سایر سکوت کنندگان آسیب پذیرتر است.
به عنوان زارس و همکاران. (2019) خاطرنشان می کند ، تجربیات نامطلوب کودکی (ACE) می تواند به عنوان یک نوروتوکسین به مغز عمل کند. تحقیقات آنها نشان می دهد پیامدهای شدید برای افرادی که در دوران کودکی تحمل می کنند ، از جمله اینکه مستعد ابتلا به طیف وسیع تری از بیماری ها ، داشتن شرایط بهداشتی مزمن ، تجربه اختلالات روانپزشکی ، داشتن میزان اعتیاد بالاتری و کوتاه مدت طول عمر هستند. آنها همچنین با مشکلات اشتغال و مبارزات رابطه روبرو هستند و اغلب چرخه ناسازگاری را بر روی نسل بعدی زنده می کنند.
علاوه بر این ، گفتن به کسی که به فکر مثبت باشد یا برای خود صحبت کند می تواند برای یک مغز استرس که از ترس به وجود آمده باشد ، یک چالش باشد و بدن استرس متناوب با ایمنی کاهش یافته ، افزایش بیماری و درد.
همانطور که گفتم ، افکار و احساسات – اسرار – می توانند چنان عمیق دفن شوند که حفاری آنها می تواند دشوار باشد ، به خصوص وقتی مغز و بدن از آنها محافظت می کند.
و با این حال ، در تجربه من کار با مردم ، چیزی عمیق تر وجود دارد که شنیده می شود.
ممکن است مدتی طول بکشد. یا به نظر می رسد ناگهان ، مانند یک آتشفشان فوق العاده که بدون هشدار فوران می کند.
در هر صورت ، زمانی فرا می رسد که روح یک شخص از خواب بیدار می شود و می گوید نه.
برای هر خواننده ، ممکن است جایی را که خاموش شده اید پیدا کنید. باشد که از غم و اندوهی که با کشف می گذرد ، احترام بگذارید. باشد که کلمات یا هنر یا حرکتی را برای بیان آن پیدا کنید. و ممکن است روح را برای گفتن نه پیدا کنید.
[ad_2]
