شما در آنجا هستید ، با شادی در حال ترکیدن هستید زیرا اتفاق فوق العاده ای رخ داده است ، و تنها چیزی که می توانید در مورد آن فکر کنید ، به اشتراک گذاشتن آن با شخصی است که دوستش دارید. شما به داخل اتاق می روید ، عملاً درخشان: “من تبلیغ کردم!” یا “حدس بزنید چه اتفاقی افتاده است!” یا “من الان خیلی خوشحالم.” شما آن را با این نوع هیجان می گویید که فقط ناشی از افتخار به خودتان است ، از اینکه برای چیزی سخت کار کرده اید و در نهایت دیدن آن اتفاق می افتد.

و شما انتظار دارید که آنها لبخند بزنند ، شما را محکم بغل کنند و بگویند ، “این شگفت انگیز است – من برای شما بسیار خوشحالم.” زیرا این همان کاری است که شما برای آنها انجام می دهید.

اما در عوض ، آنها به سختی نگاه می کنند ، یا چیزی شبیه به آن می گویند ، “بله ، اما خیلی هیجان زده نشوید ، شما هرگز نمی دانید چه اتفاقی می افتد” ، یا “سلام ، من به شما گفتم چه اتفاقی افتاده است من امروز؟ ” یا شاید این حتی کلمات نباشد – شاید این فقط تغییر انرژی است.

در ابتدا ، شما آن را رها می کنید. شاید آنها خسته باشند ، شما فکر می کنید شاید آنها روز بدی داشته باشند. شما به آنها فواید شک می دهید ، اما بعد دوباره اتفاق می افتد. و دوباره تا زمانی که متوجه یک الگوی نشوید: هر وقت واقعاً خوشحال هستید ، آنها را دور می کنند یا دچار آرامش می شوند. آنها آن را پایین می آورند ، چیزی می گویند که لحظه ای را کاهش می دهد. یا بدتر ، یک دعوا را شروع کنید.

کم کم ، شما به اشتراک گذاری خبرهای خوب خود را متوقف می کنید ، و تقریباً در مورد موفقیت های خود احساس بدی می کنید. شما شروع به کوچک شدن می کنید – نه به این دلیل که می خواهید ، بلکه به این دلیل که خوشبختی شما با قیمت همراه است. و آنچه قبلاً مانند یک مشارکت احساس می شد احساس تنهایی می کند. شما خود را در سکوت جشن می گیرید ، خود را به صورت خصوصی تشویق می کنید ، وانمود می کنید که چه زمانی کاملاً انجام می شود.

شما به این فکر می کنید که چقدر به راحتی آنها را جشن می گیرید. چقدر طبیعی است که آنها را بالا ببرد ، فضای خود را برای رشد ، هیجان و شادی آنها فراهم کند. اما وقتی همان انرژی بازگردانده نشود ، چیزی در شما شروع به تغییر می کند. شما احساس نارضایتی می کنید و به دنبال آن گناه به هیچ وجه احساس می کنید. به شما آموخته شد که برای دیگران خوشحال باشید ، برنده های خود را جشن بگیرید و از خودداری می کنید احساس غیرقانونی و متوسط ​​است. اما حقیقت این است که ، شروع به پوشیدن شما می کند.

چرا آنها حسود هستند؟

این یک چیز است که یک همکار یا یکی از اعضای خانواده دور حسادت می کند. این ناراحت کننده است ، مطمئناً – اما به نوعی حس می شود. اما وقتی شخصی که حسود است کسی است که قرار است شما را دوست داشته باشد ، به نوعی عمیق تر می شود. این بی نظمی است و باعث می شود همه چیز را زیر سوال ببرید. سخت ترین قسمت این است که احساس شخصی می کند ، مثل اینکه آنها این کار را با هدف انجام می دهند زیرا آنها نمی خواهند شما احساس خوشبختی کنید.

اما حقیقت این است که حسادت آنها احتمالاً هیچ ارتباطی با شما و همه چیز با آنها ندارد.

برخی از افراد حس عمیق ناکافی دارند ، که بر اساس تجربیات کودکی شکل می گیرد که حتی ممکن است کاملاً از آن آگاه نباشند. شاید آنها برای توجه مجبور به رقابت با خواهران و برادران شوند. شاید والدین آنها هرگز دستاوردهای خود را جشن نگرفته اند – فقط مورد انتقاد یا احتیاط به آنها که “اعتماد به نفس زیادی ندارند”. شاید به آنها آموخته شود که شادی باید ساکت باشد ، آن موفقیت باید پنهان شود ، یا اینکه اگر اتفاق خوبی رخ دهد ، احتمالاً دوام نخواهد داشت.

یا شاید آنها از جایی که در زندگی هستند ناراضی هستند. شاید آنها مدتها پیش از رویاهای خود دست کشیدند ، و تماشای شما در زندگی خود مانند یک یادآوری دردناک احساس می کنند. شاید آنها هرگز یاد نگرفتند که چگونه به خودشان افتخار کنند ، بنابراین آنها نمی دانند چگونه به دیگران افتخار کنند.

و گاهی اوقات ، خوشبختی شما باعث ترس می شود – پیش از این که از آنها پیشی بگیرید ، آنها را پشت سر خواهید گذاشت ، که هرچه بیشتر شوید ، در زندگی شما اهمیت کمتری دارند. آنها به جای اینکه این حرف را با صدای بلند بگویند ، شما را دور می کنند. نه به این دلیل که آنها می خواهند شما را آزار دهند ، بلکه به این دلیل که آنها سعی می کنند برای محافظت از خودشان – به طور غیرقانونی – تلاش کنند.

هیچ یک از اینها رفتار آنها را خوب نمی کند ، و همچنین چیزی نیست که شما باید برای همیشه با آن زندگی کنید. اما درک این امر ممکن است به شما کمک کند تا ببینید که واکنش آنها اندازه ای از ارزش شما نیست – آنها بازتابی از زخم های آنها هستند.

کاری که می توانید انجام دهید

یکی از سخت ترین چیزها در این مورد این است که بلافاصله ظاهر نمی شود. در ابتدای رابطه ، ممکن است احساس می کرد که شما دو نفر در یک تیم هستید. مثل اینکه بالاخره کسی را پیدا کردید که شما را بدست آورد. بنابراین وقتی تغییر اتفاق می افتد ، گیج کننده است و می تواند یک گفتگوی باز درباره آن احساس وحشتناکی کند. اما به هر حال مکالمه را انجام دهید ، حتی اگر ناراحت کننده باشد.

مکالمه را با چیزی که با نیت شما صحبت می کند ، مقدمه کنید ، زیرا می تواند به تنظیم لحن کمک کند: “من می خواهم با شما صحبت کنم زیرا من شما را دوست دارم و برای روابط ما ارزش قائل هستم.” آنچه را که توجه می کنید به اشتراک بگذارید و به آنها بگویید که وقتی آنها شادی شما را برکنار می کنند یا از بین می برند ، چه احساسی دارند. نه به شکلی که مقصر باشد ، بلکه به شکلی که ارتباط را دعوت می کند: “وقتی من چیز مهمی را به اشتراک می گذارم و آن را رد می کنم یا انتقاد می کنم ، احساس تنهایی می کنم. من می خواهم که بتوانیم با هم جشن بگیریم.”

اما مراقب باشید که به نتیجه وصل نشوید. حتی اگر از یک مکان عشق صحبت کنید ، ممکن است دفاعی شوند و انکار کنند که آنها حسادت می کنند. آنها حتی ممکن است آن را تلنگر بزنند و بگویند شما حسود هستید. و این زمانی است که باید به خاطر داشته باشید: کار شما این نیست که مشکلی را ایجاد کنید که ایجاد نکرده اید.

کار شما این است که به آنچه هستید باشید. اگر شادی به طور طبیعی به شما می رسد ، فقط به این دلیل که شخص دیگری نمی تواند شما را در آنجا ملاقات کند ، آن را تعطیل نکنید. اگر افرادی را که دوستشان دارید جشن می گیرید ، این کار را انجام دهید ، حتی اگر همیشه متقابل نباشد. این به معنای وانمود کردن هیچ چیز صدمه ای نیست – این مربوط به ماندن در هماهنگی با شما است.

و اگر به جایی برسد که همیشه خود را خاموش می کنید ، همیشه تعجب می کنید که آیا اجازه خوشبختی دارید – پس خوب است که بپرسید آیا این رابطه هنوز مانند خانه است. اگر جواب خیر ، به خود اجازه دهید که ترک کنید.

شما سزاوار این هستید که هنگام لبخند زدن با کسی باشید که لبخند می زند. کسی که می گوید ، “من می دانم که برای این کار چقدر سخت کار کرده اید – من به شما افتخار می کنم.” کسی که رشد شما را به عنوان ضرر برای آنها نمی بیند ، اما به عنوان یک پیروزی برای هر دو از شما