بازیکن ترشی که از لذت جویی سالم لذت می برد

منبع: Unaihuizi/DepositPhotos

خیلی اوقات، آرزوها برای دستیابی به سلامتی نادرست هستند. این توصیه یک زاویه کمال گرایانه به خود می گیرد و افراد را وادار می کند تا باور کنند که استانداردهای سفت و سخت چیزی است که برای حرکت دادن سوزن هنگام بهبود سلامت لازم است.

اخیراً، ارائه‌دهنده پزشکی من به تازگی خبرنامه‌ای را منتشر کرده است که از برنامه 75 Hard حمایت می‌کند، یک پروتکل بسیار سفت و سخت خود-بهبود با نوار بالایی که یک جستجوی سریع در گوگل مشخص می‌کند که اکثر شرکت‌کنندگان را در معرض شکست قرار می‌دهد. در دفاع از ارائه‌دهنده من، خبرنامه‌های آن‌ها به خوبی کنار هم قرار گرفته‌اند و عموماً به خوبی تحقیق شده‌اند. با این حال، این مورد خاص (من فرض می‌کنم) قرار بود ماهیت الهام‌بخش‌تری داشته باشد.

با این حال، من به عنوان یک دانشمند علوم رفتاری مجبور شدم به آنها اطلاع دهم که تحقیقات نشان می دهد که رژیم های سلامتی که به این سطح نابخشودنی از پایبندی نیاز دارند، سابقه ضعیفی در موفقیت طولانی مدت دارند. برعکس، این نوع برنامه ها با خطر آسیب رساندن به سلامت فیزیولوژیکی و روانی همراه هستند. در عوض، آنچه به عنوان یکی از مفیدترین مؤلفه های هر مداخله بهداشتی در حال ظهور است، لذت بردن از سفر است. درگیر شدن در چیزی که حداقل از آن لذت می برید – که گاهی اوقات لذت گرایی سالم نامیده می شود – در مقایسه با بسیاری از عوامل دیگر، به نظر می رسد پیش بینی کننده قوی تری برای رفتار سلامت پایدار باشد.

با یافتن آنچه برای شما کار می کند شروع می شود

وقتی صحبت از ورزش می شود، یک سایز برای همه مناسب نیست. خبر خوب این است که چشم انداز سلامتی به طور قابل توجهی در طول چند دهه گذشته تکامل یافته است تا طیف متنوعی از رویکردها را برای تناسب اندام و حرکت ارائه دهد، به این معنی که احتمال زیادی وجود دارد که نوعی ورزش یا تمرین سلامتی متناسب با ترجیحات شما وجود داشته باشد. سبک زندگی

به عنوان کسی که امرار معاش به کمک به اپراتورهای باشگاه سلامت در طراحی تجربه مشتری بهینه بستگی دارد، تعجب آور نیست که وقتی در کتابم نوشتم کمی متوجه شدم. عادت سرگرم کننده“اگر از باشگاه متنفرید، نروید! این برای همه نیست. در عوض، یک فعالیت بدنی بدون رفت و آمد را انتخاب کنید، مانند تمرینات وزن بدن در خانه خود یا پیاده روی در طبیعت در یک پارک نزدیک. اما این ادعا به معنای ایجاد اختلاف نبود. برعکس، برای برجسته کردن این واقعیت بود که وقتی مردم در کاری که انجام می‌دهند لذت نمی‌برند، تمایل به شکست دارند.

وقتی سفر سلامتی خود را با احترام به ترجیحات منحصر به فرد خود آغاز می کنیم، می توانیم سلامتی را به عنوان منبع شادی دوباره تعریف کنیم. وقتی با برنامه‌ریزی فعالیت‌هایی که به سمت آن‌ها جذب می‌شویم که در حمایت از یک سبک زندگی سالم نیز مفید هستند، عرشه را به نفع خود کنار هم می‌گذاریم، نیازی نیست برای پیشبرد و ادامه دادن در مورد تناسب اندام به نیروی اراده تکیه کنیم. در عوض، ما ورزش را به چیزی تبدیل می کنیم که «باید انجام دهیم» به جای چیزی که «باید انجام دهیم».

لذت آشپزی

لذت گرایی سالم فقط مربوط به تناسب اندام نیست. همچنین در مورد پذیرایی از لذت بردن از غذا بدون احساس گناه است که اغلب به زیاده‌روی وابسته است. برنامه‌های کاهش وزن که محدودکننده هستند، به‌خوبی شناخته شده‌اند که میزان موفقیت پایینی دارند، با این حال این واقعیت کمک چندانی به کاهش محبوبیت رژیم‌های مد روز نکرده است. زمانی که بتوانیم از ایده «رژیم غذایی» دور شویم و به جای آن رابطه سالم‌تری با غذا خوردن ایجاد کنیم – عاری از رژیم‌های غذایی محدود و چرخه‌های شرم – معمولاً نتایج بلندمدت بهتری خواهیم داشت. یادگیری آشپزی با غذاهای کامل مغذی، قدردانی از طعم ها و رنگ های وعده های غذایی مغذی، و همچنین تجربه خوردن غذاهای پخته شده، خطرات غذاهای فرآوری شده و خوردن بی فکر را کاهش می دهد.

اولویت دادن به تجربه بر معیارها

با برنامه‌های بهداشتی فراوانی که در دسترس ماست، به راحتی می‌توان سلامتی خود را به عدد کاهش داد. من مدافع قوی سلامت دیجیتال هستم، و زمانی که به خوبی طراحی شود، فناوری سلامت مصرف کننده با زمینه مناسب می تواند تأثیر مثبت قابل توجهی بر سلامت فرد داشته باشد. با این حال، من نیز به دلیل تأثیر منفی آن بر لذت گرایی سالم، مخالف کمی کردن بیش از حد سلامت هستم.

دکتر جردن اتکین، محققی از دانشگاه دوک، به طور گسترده به این موضوع پرداخته است. تحقیقات او برخی از پیامدهای منفی ناخواسته تمرکز بیش از حد بر معیارهای سلامتی ارائه شده توسط فناوری را برجسته می‌کند، که می‌تواند لذت ذاتی فعالیتی را که زمانی لذت‌بخش می‌دانستیم از بین ببرد. به عنوان مثال، در حالی که ردیاب‌های فعالیت ممکن است در ابتدا تعداد ما را در یک فعالیت افزایش دهند، زیرا آنها توجه ما را روی مقداری که انجام می‌دهیم (مانند راه رفتن یا خواندن) متمرکز می‌کنند، این تغییر جهت توجه خطر کاهش همزمان میزان لذت ذاتی ما را دارد. آن فعالیت ها با گذشت زمان، نتیجه این است که دیگر به سمت فعالیتی که زمانی از آن لذت می‌بردیم جذب نمی‌شویم، بنابراین آن را رها می‌کنیم.

متأسفانه، این پدیده فعالیت بدنی را به سایر زمینه های سلامتی فراتر می برد. برای مثال، اپلیکیشن مدیتیشن محبوب Waking Up که توسط سام هریس ایجاد شد، هنگامی که سام متوجه شد که آن‌ها چیزی را ایجاد می‌کنند که از آن به عنوان «ماتریالیسم معنوی» یاد می‌کند، برجسته‌تر از ویژگی‌های کمی خود را حذف کرد – تمرکز کاربر را به بیرون به جای درون (جایی که به درون می‌رود). تمرکز هدف برنامه است).

لذت گرایی سالم در بهترین حالتش

در همه حوزه‌ها، اولویت‌بندی حضور به ما امکان می‌دهد از تجربه خود لذت ببریم و با آنچه از آن لذت می‌بریم ارتباط برقرار کنیم، خواه این تمرین، وعده غذایی یا جلسه تمرکز حواس باشد. با انجام این کار، لذت گرایی سالم تمرکز ما را از نتایجی که اغلب زودگذر هستند، در صورتی که بیش از حد هدفمند باشند، دور می کند و در عوض تمرکز ما را بر یافتن لذت در کاری که انجام می دهیم و آنچه را تجربه می کنیم، حفظ می کند، و یک رابطه مفید با سلامتی را تقویت می کند – یک سبد. از عادات سرگرم کننده که در آن نتیجه یک استراتژی پایدار بلند مدت برای حفظ رفاه ما است.