به طرق مختلف، شفقت به خود یک فرد برای خوشبختی او مهمتر از عزت نفس به نظر می رسد. در حالی که عزت نفس مستلزم مقایسه مطلوب خود با دیگران است، شفقت به خود یک مفهوم مثبت فراتر از توجه نسبی فرد به دیگران است.

همانطور که شفقت به خود ممکن است برای عشق (غیر خودشیفتگی) به خود حیاتی باشد، دستیابی به آن برای بسیاری از مردم به‌طور شگفت‌انگیزی دشوار است. حتی برای آن دسته از افرادی که معمولاً نسبت به دیگران دلسوز هستند، ممکن است در نشان دادن چنین دلسوزی نسبت به خود، انواع موانع خود جانبدارانه را تجربه کنند.

گویی آنها خود را بر روی یک منحنی معکوس درجه بندی می کنند، در اصل پایه آنها تصوری از خود به عنوان شکست خورده، ناکافی یا نالایق نشان می دهد.

در اینجا 6 توضیح مرتبط برای چنین کمبود ناگواری در توانایی مهربانی با خود به اندازه دیگران آورده شده است:

1. اجتناب از آسیب پذیری به هر قیمتی. اگر در محیطی بزرگ شده‌اید که ضعف شخصی با نشان دادن آسیب‌پذیری مرتبط است، که به نوبه خود با دلسوزی از دیگران مرتبط است، ممکن است شفقت به خود را به‌عنوان اغماض به خود ببینید. فراتر از این، شما همچنین ممکن است شفقت به خود را بی دلیل بدانید.

این امکان وجود دارد که شما توسط والدینی بزرگ شده باشید که احساس می‌کردند اگر در مواجهه با ناامیدی‌های اجتناب‌ناپذیر زندگی می‌خواهید انعطاف‌پذیری خود را افزایش دهید، باید سخت‌گیر باشید – با این حال آن‌ها حمایت عاطفی یا اعتبار مورد نیاز برای تسهیل این فرآیند را به شما ارائه نکردند. چنین واکنشی غیر همدلانه به نگرانی‌هایتان می‌تواند شما را تحت فشار بگذارد که به خود شفقت‌انگیز نگاه کنید.

2. اجتناب از احساس درد تو شرط لازم برای شفقت به خود، گشودگی نسبت به همه احساسات است. اگر احساس می کنید که نیاز به سرکوب یا سرکوب احساسات دردناک دارید، در برابر شفقت به خود بسته خواهید شد. این ممکن است به این دلیل باشد که نمی‌خواهید تحت تأثیر احساسات ناخوشایند قرار بگیرید، که مطمئن نیستید از عهده آنها برآیید.

3. خود را به استانداردهای بیش از حد بالا نگه دارید. اگر به سمت کمال گرایی گرایش دارید، ممکن است بترسید که شفقت به خود به معنای پایین آوردن (غیر قابل قبول) استانداردهای شما باشد. یا ممکن است نگران این باشید که یک اصلاح واقع بینانه تر و با سوگیری منفی کمتر در اصول شما مساوی با رضایت یا شکست باشد.

4. نداشتن وابستگی ایمن به والدینتان. اگر با وابستگی ناایمن به والدین خود بزرگ شده اید، ممکن است احساس امنیت عاطفی و حمایت را درونی نکرده باشید. به طور متناقض، با یک سیستم تشخیص تهدید افزایش یافته و اغراق آمیز، ژست های بیرونی دلسوزی می تواند بیشتر احساس خطر کند تا آرامش. به جای ارائه فرصتی برای شفا، ممکن است نیاز خود را به شفقت به عنوان نشانه ضعف درک کنید و در نتیجه تمایل به رد آن را داشته باشید.

5. نداشتن دلبستگی مطمئن به خود. اگر تمایل دارید خود را به شدت قضاوت کنید، با تمام خودگویی های منفی که از روی عادت انجام می شود و احساس شرم همراه با آن، مهربانی با خود ممکن است به طور جدی مانع شود، زیرا این یک محیط روانی نیست که در آن شفقت به خود رشد کند.

6. داشتن نگرانی در مورد طرد اجتماعی. اگر نگرانی اصلی شما این است که دیگران چگونه به شما نگاه می کنند و نگران این هستید که اعمال شفقت بیشتر به خود باعث شود آنها شما را خودخواه یا ضعیف بدانند، این فرض منفی دفاع شما در برابر عدم تایید یا طرد آشکار خواهد بود.

مانند بسیاری از چیزهای دیگر در زندگی، آنچه ممکن است به اندازه کافی ساده به نظر برسد می تواند پر از موانع غیر قابل درک و مغرضانه باشد.

© 2024 Leon F. Seltzer, PhD. تمامی حقوق محفوظ است.