شیر و گراز اثر ازوپ.

منبع: J van Kessel/Wikimedia Commons، دامنه عمومی

افسانه داستان کوتاهی است که حیوانات یا دیگر موجودات غیر انسانی (خورشید، باد، درختان…) را نشان می‌دهد و با یک درس اخلاقی صریح خاتمه می‌یابد که غالباً در قالب یک کلام یا عبارتی صریح بیان می‌شود.

حیواناتی که در افسانه‌ها ظاهر می‌شوند، انسان‌سازی می‌شوند، یعنی ویژگی‌های انسانی، به‌ویژه گفتار و عقل نسبت داده می‌شوند. اما به غیر از آن، این افسانه نسبتاً واقع گرایانه یا واقعی است، با شخصیت های بسیار فروتن تر و رویدادهای معمولی تر از افسانه و قطعاً اسطوره.

به گفته شاگردش افلاطون، سقراط روزهای منتهی به اعدام خود را صرف نوشتن افسانه های ازوپ در منظومه کرد – که وقتی در نظر بگیریم که سقراط هرگز چیزی ننوشت، تعجب آورتر است. از دیگر مجموعه های معروف افسانه ها می توان به بودایی ها اشاره کرد داستان های جاتاکا و هندو پانچاتانتراو احتمالاً بین افسانه یونان و هند تلاقی وجود داشته است. به عنوان مثال، هر دو انحراف یونانی و هندی وجود دارد لاک پشت و پرندگان، نه به ذکر تعدادی از انواع آفریقایی. جورج اورول مزرعه حیوانات (1945) را می توان اقتباسی مدرن و گسترده از شکل افسانه در نظر گرفت.

در اینجا نسخه Aesop است لاک پشت و پرندگان، با عنوان لاک پشت و عقاب:

لاک پشتی که از جایگاه پست خود ناراضی بود، از عقاب التماس کرد که پرواز را به او بیاموزد. سرانجام عقاب احتیاط خود را کنار گذاشت و رضایت داد. او لاک‌پشت را در چنگال‌هایش برداشت، او را به بلندی برد و دستش را رها کرد. اما لاک پشت به جای پرواز یا سر خوردن، با سر به زمین افتاد و روی سنگی تکه تکه شد. اخلاق: پس از باطل، سقوطی می آید.

شبیه به افسانه در برون یابی از جزئی به عام برای استخراج یک درس اخلاقی، تمثیل است، تفاوت بین این دو شکل در این است که تمثیل به بازیگران انسان متکی است تا حیوان – اگرچه بسیاری از افسانه ها، به ویژه در هند، انسان ها را نیز نشان می دهند. : یک برهمن، یک شاهزاده، یک داستان سرا، یک تاجر، یک زن خیانتکار یا ناسپاس…

این تمثیل به ویژه با 37 یا بیشتر مربوط به عیسی در اناجیل لوقا، متی و مرقس مرتبط است. عجیب است که انجیل یوحنا، اگرچه حاوی تمثیل است، دارای هیچ تمثیلی نیست. در متی 13، شاگردان از عیسی می پرسند که چرا در مثل ها با مردم صحبت می کند. عیسی پاسخ داد: «زیرا به شما داده شده است که اسرار ملکوت آسمان را بدانید، اما به آنها داده نشده است.»

چرا افسانه ها دارای حیوانات هستند

بنابراین، چرا این افسانه حیوانات را بر قهرمانان انسانی ترجیح می دهد؟

این افسانه کوتاه ازوپ را در نظر بگیرید، روباه و ماسک:

روباهی وارد خانه یک بازیگر شد و متوجه ماسکی در میان انبوه لوازم صحنه شد. روباه نقاب را بیرون کشید و چند لحظه نقاب زد و آن را زیر پا کرد و سپس گفت: “چه خوش قیافه است، حیف که او مغز ندارد.”

در اینجا و جاهای دیگر ترجیح دادن حیوان بر انسان چه مزایایی دارد؟

استفاده از حیوانات امکانات جدید و چشمگیری ایجاد می کند. این تخیل را تحریک می‌کند و باعث می‌شود داستان اصیل‌تر و سرگرم‌کننده‌تر به نظر برسد، حتی جذاب‌تر، که بدون آن ممکن است به‌عنوان اخلاقی یا حمایت‌کننده از بین برود.

استفاده از حیوانات همچنین به افسانه‌نویس این امکان را می‌دهد که رذیله را جدا کند و آن را کاریکاتور کند و در عین حال دیدگاه تازه‌ای درباره آن ارائه دهد.

در سطحی عمیق‌تر، پیوستاری بین انسان و حیوان ایجاد می‌کند و ما را به‌عنوان بخشی از طبیعت و با آن یکی می‌سازد، و در عین حال آنچه را که ما را از بقیه مخلوقات متمایز می‌کند، یعنی گفتار و عقل برجسته می‌کند (یونانی، آرم ها) و دانشکده اخلاق (یونانی، sophrosyne).

حیوانات ناطق بیشتر برای کودکان جذابیت دارند، احتمالاً به این دلیل که محو کردن خطوط بین انسان و حیوان نوعی تفکر پیش منطقی و جادویی است.

در نهایت، استفاده از حیوانات می تواند به عنوان پوشش، وسیله ای برای فرار از سانسور، یا تعمیم یا جهانی کردن باشد. به عنوان مثال، ژان دو لا فونتن (متوفی 1695) از شکل افسانه برای هجو جامعه فرانسه و اورول برای طعنه به کمونیسم و ​​سایر اشکال توتالیتاریسم استفاده کرد.

حیوانات هنوز هم امروز، هر روز، حتی در ویدیوهای ویروسی، ما را خوشحال می کنند، زیرا، همانطور که داستان نویس ممکن است بگوید، “در مورد مردان نیز همین طور است.”