[ad_1] یک صبح سرد زمستانی را در ورمونت تصور کنید. من 14 ساله هستم، روزنامهها را در جادهای یخزده تحویل میدهم که در مقابل سرما با یک کیف سنگین روی شانهام بستهاند. همسایههای من زود بیدار هستند و منتظر برگههایشان هستند و وقتی دیر میر...
[ad_1]
یک صبح سرد زمستانی را در ورمونت تصور کنید. من 14 ساله هستم، روزنامهها را در جادهای یخزده تحویل میدهم که در مقابل سرما با یک کیف سنگین روی شانهام بستهاند. همسایههای من زود بیدار هستند و منتظر برگههایشان هستند و وقتی دیر میرسم، ناامیدی آنها محسوس است. اما با یک لبخند سریع و ارتباط واقعی، همه چیز را صاف می کنم. آن صبحهای اولیه به من سخاوت، همدلی و اهمیت اعتماد را آموخت – ویژگیهایی که امروز رهبری من را هدایت میکنند.
من به عنوان یک رئیس دانشگاه، حتی در دنیای پرشتاب و دیجیتالی ما، همین نیاز به ارتباط را می بینم. مدیریت از طریق ضربههای سریع روی صفحه وسوسهانگیز است، جایی که ایموجیها و رسیدهای خواندن جایگزین تعاملات چهره به چهره میشوند. در حالی که من از فناوری برای کارایی استقبال می کنم، می دانم که ایمیل ها و پیام ها به تنهایی نمی توانند جایگزین ارتباطات انسانی شوند که بهره وری واقعی را تقویت می کنند. تاثیر با کلیکها اندازهگیری نمیشود، بلکه با اتصالات اندازهگیری میشود – مانند جلسات همه جانبه، مکالمههای راهرو، و چتهای یک به یک. این تعاملات ما را به عنوان یک تیم درگیر و پیشرفت می کند.
مدیریت از طریق “کف دست من” – از طریق ایمیلها و اعلانهای بیپایان – اغلب شبیه یک دارونما برای ارتباط واقعی انسانی است. مسیر کاغذی دوران کودکی من به من آموخت که نشان دادن و ایجاد اعتماد مهم است، درسی که تنها در عصر دیجیتال ما مرتبط تر شده است، جایی که برخی از افراد هفته ها بدون گفتگوی واقعی می گذرانند.
نادیده گرفتن جذابیت مدیریت از یک برج کنترل دیجیتال سخت است. زدن «ارسال» آسان است، اما ارتباط واقعی نیست. در عجله ما برای پاسخ فوری (یا پاسخ دادن به همه)، فضای حل مسئله واقعی و تفکر استراتژیک را از دست می دهیم. اعتراف می کنم: من گاهی اوقات خودم در این تله می افتم و به جای ارتباطات عمیق تر و معنی دار تر، به پاسخ های سریع تکیه می کنم. برای عقب نشینی، تمرکز مجدد و درگیر شدن مجدد به تلاش آگاهانه نیاز است.
این فقط نوستالژی روزهای ساده تر نیست. زنده نگه داشتن ارتباطات انسانی برای رفاه تیم ما ضروری است. اضطرار مداوم بدون ارتباط شخصی باعث استرس، فرسودگی شغلی و عدم درگیری می شود.
هوارد گاردنر، در پنج ذهن برای آینده، این رویکرد را ذهن اخلاقی می نامد: روشی از تفکر که مسئولیت و صداقت را بر راحتی ترجیح می دهد. تصمیمگیریها باید تأثیر ما را بر دیگران در نظر بگیرند، یادآوری این که ارتباط انسانی باید در اولویت باشد – حتی در دنیایی که اغلب شبیه دنیایی با سرعت نور است.
یافتن تعادل بین راحتی فناوری و رهبری انسان محور بسیار مهم است. در اینجا پنج استراتژی برای تقویت یک رویکرد سالم تر و سازنده تر آورده شده است:
مدیریت از روی کف دست ما ممکن است یک ضرورت مدرن باشد، اما نمی تواند جایگزین مهارت های بین فردی و اخلاقی ضروری برای رهبری موثر شود. ما باید یک رویکرد متعادل را الگوبرداری کنیم و محیط های کاری را ایجاد کنیم که سازنده، انسانی و از نظر روانی سالم باشند. همانطور که مسیر کاغذی من قدرت اعتماد را به من آموخت، امروز می بینم که همین درس ها مرا در پیچیدگی های رهبری مدرن راهنمایی می کنند.
[ad_2]
