بر اساس روانشناسی؛
پدران نقش مهم و گاه نادیدهگرفتهای در رشد عاطفی، شناختی و اجتماعی فرزندان دارند. گروه فزایندهای از پژوهشها نشان میدهد که پدران بر موضوعاتی از اضطراب ریاضی فرزندان، رفتارهای نوعدوستانه، تا روابط عاشقانه در بزرگسالی و سلامت روان مردان ...
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه قرن، جواد آل حبیب- ۹ پژوهش روانشناسی که نقش پدران را در شکلدهی زندگی آشکار میکند. کیفیت رابطه عاطفی با پدر مهمتر از حضور فیزیکی اوست؛ اگرچه مادر هم در تمایل به تعهد نقش دارد، اما الگوهای گستردهتری در باورهای رابطه را شکل نمیدهد. پدرانی که با فرزندانشان رابطهای حامی دارند، میتوانند اعتماد به نفس آنها در مواجهه با چالشهای تحصیلی را افزایش دهند.
پدران نقش مهم و گاه نادیدهگرفتهای در رشد عاطفی، شناختی و اجتماعی فرزندان دارند. گروه فزایندهای از پژوهشها نشان میدهد که پدران بر موضوعاتی از اضطراب ریاضی فرزندان، رفتارهای نوعدوستانه، تا روابط عاشقانه در بزرگسالی و سلامت روان مردان تأثیر دارند. در ادامه، به ۹ مطالعه مهم میپردازیم که نشان میدهند پدران چقدر اهمیت دارند:
مطالعهای نشان داده که کیفیت دخالت پدر—و نه صرف حضورش—در دوران کودکی تأثیر ماندگاری بر باورهای پسران در مورد روابط عاشقانه دارد. مردانی که پدرانشان عاطفی، گرم و حامی بودهاند، باور دارند که مردان باید برای شریک زندگیشان سرمایهگذاری کنند و زنان نیز انتظار تعهد دارند؛ این باورها با تمایل بیشتر آنها به تعهد در روابط بزرگسالی همراه است.
نکته کلیدی: کیفیت رابطه عاطفی با پدر مهمتر از حضور فیزیکی اوست؛ اگرچه مادر هم در تمایل به تعهد نقش دارد، اما الگوهای گستردهتری در باورهای رابطه را شکل نمیدهد.
مطالعهای بررسی کرده بود که پدران و پدرخواندهها چقدر در زندگی کودک سرمایهگذاری میکنند. یافتهها نشان دادند که پیوند عاطفی و حمایت عملی شدیداً تحت تأثیر مدت زمان زندگی مشترک با کودک است—دورۀ حضور، چه بیولوژیک و چه نامرتبط به بیولوژی.
پدرخواندههایی که سالها کنار کودک بودهاند، بیشتر در بزرگسالی حمایت عاطفی و مالی میکنند؛ حتی پدران بیولوژیک جدا شده، اگر زمان بیشتری گذرانده باشند، همچنان حمایتگرند. این نشان میدهد که پیوند عاطفی بیشتر از زیستشناسی اهمیت دارد.
مطالعهای دیگر نشان داده زنانی که مردان علاقهمند به پدر شدن یا دارای تجربه رابطه قبلی را به عنوان شریک بلندمدت جذابتر میدانند.
مردانی که نمیخواستند پدر شوند یا تجربه قبلی رابطه نداشتند کمجاذبهتر به نظر میرسیدند—مگر اینکه نظرات مثبت شریک سابقشان نشان داده شود. این یافته نشان میدهد که نشانههای سرمایهگذاری پدری بهعنوان سیگنال مهمی در انتخاب شریک عمل میکند.
مطالعهای در پیوند بین رابطه نامناسب با پدر و دشواری در تصویر بدنی (مانند علاقه مفرط به عضلانی بودن) را بررسی کرد. این ارتباط از طریق نارسایی در اعتماد به نفس و نیاز به تأیید دیگران تبیین شد.
پسرانی که احساس فاصله عاطفی با پدر داشتند، بیشتر به جسم خود حساس بودند و تلاش بیش از حد برای داشتن عضلات پیدا کردند.
مطالعهای در روستای کنیا نشان داد که دخالت پدر در تصمیمگیری خانوادگی و پشتیبانی عاطفی از مادر، موجب پیشرفتهای مثبتی در رشد کودکان شد. بخش مهمی از این اثر، نتیجه حمایت مادران بود.
اگر چه مشارکت مستقیم پدر–فرزند دشوارتر ارزیابی شد، اما دیدیم که حضور پدر میتواند پیامدهای مثبت قابلتوجهی بر خانواده داشته باشد.
مطالعهای نشان داد که در آن سال، رابطه عاطفی قوی بین پدر و فرزند با اضطراب کمتر کودکان در ریاضی همراه بوده است. اثر مشابهی در رابطه مادر–فرزند مشاهده نشد.
پدرانی که با فرزندانشان رابطهای حامی دارند، میتوانند اعتماد به نفس آنها در مواجهه با چالشهای تحصیلی را افزایش دهند.
مطالعهای با ۹۰۰ پدر کمدرآمد طی سال اول زندگی فرزند نشان داد که پدرانی که احساس کفایت پدر بودن، زمان بیشتر با نوزاد، و حمایت مالی داشتهاند، علائم افسردگی کمتری داشتهاند.
این نتیجه حتی بعد از کنترل سن، وضعیت تأهل و تحصیلات پابرجا بود. معلوم شد که مشارکت فعال در مراقبت میتواند سلامت روان پدر را بهبود دهد.
مطالعهای نشان داد پدرانی که در شناسایی و بیان احساسات مشکل دارند (alexithymia) و در مواجهه با استرس هورمون تستوسترونشان بالا میرود، در مشارکت مؤثر در والدگری دچار مشکل میشوند و فرزندانشان کمتر رفتارهای نوعدوستانه از خود نشان میدهند.
این بررسی نشان داد که تعامل بین ویژگیهای شخصیتی و واکنشهای زیستی میتواند کیفیت والدگری و رفتار اجتماعی کودک را تحت تأثیر قرار دهد.
در پژوهشی نشان داده که دانشجویانی که پدرشان در اوایل زندگی نبود، بیشتر احتمال داشت که به روابط سطحی یا یکشب بپردازند. این نتیجه در مردان و زنان دیده شد و به تعداد شریکان جنسی ربطی نداشت.
بر اساس نظریه تاریخ زندگی، فقدان پدر میتواند به این تصویر ذهنی کودک منجر شود که روابط قابل اعتماد نیستند و آینده ناامن است؛ بنابراین افراد تمایل بیشتری به انتخابهای کوتاهمدت نشان میدهند.
این ۹ پژوهش نشان میدهند که حضور، کیفیت ارتباط و مشارکت پدر در زندگی فرزندان، تأثیرات عمیق و متنوعی—از تصویر بدن و مهارتهای ریاضی تا سبک زندگی و روابط عاشقانه—بر رشد و سلامت روان آنها دارد. پدران با رفتار و ارتباط خود میتوانند نسلهایی را با عزتنفس، تعهد، مهارتهای اجتماعی و ثبات عاطفی شکل دهند.
پایان/*
اندیشه قرن را در ایتا دنبال کنید
اندیشه قرن را در تلگرام دنبال کنید
