[ad_1] در جنگ ، کمک همیشه یک شخص نیست. بعضی اوقات ، این یک چت بابات است. یک مطالعه جدید منتشر شده در روانشناسی BMC یکی از قانع کننده ترین آزمایشات در دنیای واقعی روان درمانی هوش مصنوعی را ارائه می دهد. محققان یک کارآزمایی کنترل شده تصادفی...
[ad_1]
در جنگ ، کمک همیشه یک شخص نیست. بعضی اوقات ، این یک چت بابات است.
یک مطالعه جدید منتشر شده در روانشناسی BMC یکی از قانع کننده ترین آزمایشات در دنیای واقعی روان درمانی هوش مصنوعی را ارائه می دهد.
محققان یک کارآزمایی کنترل شده تصادفی را با 104 زن که در مناطق جنگی فعال در اوکراین زندگی می کردند ، انجام دادند – همه آنها به اختلالات اضطرابی مبتلا شده بودند. نیمی از درمان سنتی با روانشناسان دارای مجوز سه بار در هفته دریافت کرد. در نیمه دیگر از یک چت بابات با قدرت هوش مصنوعی به نام دوست استفاده شده است که برای ارائه پشتیبانی روانشناختی در زمان واقعی و عاطفی پاسخگو طراحی شده است.
این یافته ها بینش ارزشمندی را در مورد جایی که هوش مصنوعی در آن عالی است – و جایی که هنوز کوتاه است – در چشم انداز سلامت روان ارائه می دهد.
این طرح تحقیق پشتیبانی از چت بابات دارای هوش مصنوعی را با روان درمانی انسان در شرایط جنگ مداوم مقایسه کرد. شرکت کنندگان با استفاده از ابزارهای بالینی استاندارد-مقیاس رتبه بندی اضطراب همیلتون و موجودی اضطراب Beck-در شروع و پایان یک مداخله هشت هفته مورد بررسی قرار گرفتند.
دوست Chatbot روزانه ، پشتیبانی از طریق تقاضا را از طریق پردازش زبان طبیعی و یادگیری ماشین ارائه می داد ، و تکنیک هایی مانند درمان شناختی رفتاری (CBT) و مصاحبه انگیزشی را ترسیم می کرد. این نوع درمان ها به راحتی توسط چت های AI ارائه می شوند زیرا هر دو در مقایسه با سایر انواع درمانی مانند کار رابطه ای یا روان درمانی روانگردان ، کمتر مبتنی بر رابطه هستند. گروه کنترل از طریق جلسات منظم و یا جلسات حضوری به درمانگران زنده دسترسی داشتند.
هر دو گروه از نظر آماری کاهش معنی داری در اضطراب تجربه کردند. اما گروه درمانگر شاهد افت 45 درصدی در مقیاس همیلتون و افت 50 ٪ در مقیاس بک بود – از نظر ثابت از کاهش 30 ٪ و 35 ٪ مشاهده شده در گروه چت بابات.
این نتایج آنچه را که بسیاری از پزشکان و کارشناسان بهداشت دیجیتال به آن مشکوک شده اند ، تأیید می کند: هوش مصنوعی هنوز نمی تواند با ظرافت عاطفی و عمق درمانی ارتباط انسان مطابقت داشته باشد. و با این حال ، این مهمترین غذای آماده سازی نیست.
ارزش واقعی هوش مصنوعی نه در جایگزینی درمانگران بلکه در تمدید کننده مراقبت از جایی که درمانگران نمی توانند به آن برسند. در این مطالعه ، دوست Chatbot برای زنانی که در یک منطقه جنگی زندگی می کردند ، بسیار ارزشمند بود ، جایی که حمایت انسانی نامنظم یا غیرقابل دسترسی بود. Chatbot 24/7 در دسترس بود و مقیاس پذیر ، مقرون به صرفه و سازگار بود. AI Chatbot حس تداوم ، ساختار و حمایت عاطفی اساسی را ارائه می داد و علائم اضطراب را کاهش می داد ، حتی اگر به اندازه درمانگران انسانی شفابخش نبود.
هوش مصنوعی می تواند با خدمت به عنوان ابزاری کمکی در مراقبت از سلامت روان ، شکاف – به ویژه در تنظیمات بحران و مناطق کم تحرک – را کمک کند.
در حالی که chatbot می تواند پاسخ های خود را بر اساس الگوریتم های تجزیه و تحلیل احساسات و یادگیری تنظیم کند ، فاقد آن چیزی بود که ما می توانیم “پهنای باند عاطفی” بنامیم. این می تواند همدلی را تقلید کند – اما آن را احساس نکنید. این می تواند راهنمایی کند ، اما شاهد نیست. برای افراد در بحران ، این عدم حضور واقعی رابطه ای تغییر می کند.
پیشرفت بیشتر در گروه درمانگر با قدرت اتحاد درمانی صحبت می کند: نشانه های غیر کلامی ، بازخورد تطبیقی ، محیط نگهدارنده انسان. اینها عناصری هستند که AI نسل فعلی-هرچند هوشمندانه-تکثیر می کنند.
به همین دلیل نویسندگان و بسیاری از کارشناسان بهداشت روان یک رویکرد ترکیبی را پیشنهاد می کنند. هوش مصنوعی می تواند استراتژی های مقابله ای ، آموزش روانشناسی و تنظیم عاطفی را فراهم کند. در عین حال ، درمانگران انسانی می توانند کارهای رابطه ای عمیق تری انجام دهند ، تروما پردازش ، از جمله کار تجربی ، و مداخلات ظریف تری را ارائه دهند.
مدل دوست Chatbot همچنین به آینده ای بالقوه اشاره می کند که در آن ابزارهای AI با فرهنگ و زبانی اقتباسی از نظر فرهنگی و زبانی به طور مؤثرتر از برنامه های جهانی عمومی خدمت می کنند. در این حالت ، دوست به طور خاص برای بلندگوهای اوکراینی طراحی شده و برای استرس زای جنگ متناسب است.
البته چنین ابزارهایی سؤالات اساسی در مورد حریم خصوصی ، محافظت از داده ها و رضایت آگاهانه ایجاد می کنند. سیستم های هوش مصنوعی برای عملکرد خوب نیاز به دسترسی به داده های روانشناختی حساس دارند. این مطالعه با رعایت استانداردهای مقررات مربوط به مقررات حفاظت از داده های عمومی اتحادیه اروپا (GDPR) به چنین نگرانی هایی پرداخته است ، اما اتخاذ گسترده به چارچوب های نظارتی گسترده تر و شفافیت در مورد نحوه استفاده ، ذخیره و محافظت از داده ها نیاز دارد.
علاوه بر این ، اعتماد به هوش مصنوعی – به ویژه در حوزه سلامت روان – یک مانع فرهنگی و روانی است. مردم باید احساس کنند که آنها فقط توسط یک الگوریتم پردازش نمی شوند بلکه در واقع شنیده و درک می شوند. اعتماد به نفس نه تنها به معیارهای عملکرد بلکه به شفافیت ، تجربه کاربر و ادغام با چارچوب های بالینی اخلاقی نیز بستگی دارد.
این مطالعه تأیید می کند که ابزارهای دارای هوش مصنوعی می توانند تسکین روانی واقعی را فراهم کنند ، هرچند که به اندازه مداخلات انسانی قدرتمند نیست-اما این که ابزارهای هوش مصنوعی نباید به عنوان راه حل های مستقل تلقی شوند. آنها به عنوان بخشی از یک سیستم ترکیبی بهتر عمل می کنند و به جای جایگزینی نقش درمانگر ، تقویت می شوند.
آینده مراقبت از بهداشت روان انتخابی باینری بین انسان و ماشین نخواهد بود. این همکاری ، لایه بندی و پویا خواهد بود. در لحظه های بحران ، هوش مصنوعی می تواند منبع پشتیبانی باشد ، اما هنوز هم محدودیت هایی دارد ، به خصوص اگر به طور مستقل و بدون نظارت حرفه ای عمل کند. در سفر طولانی شفابخشی ، حضور انسان در حال حاضر غیر قابل تعویض است.
کپی رایت © 2025 Marlynn Wei ، MD ، PLLC. کلیه حقوق محفوظ است.
[ad_2]
