اگرچه کریستین نف در آوردن شفقت به خود در گفتمان روان‌شناختی مدرن نقش بسزایی داشته است، اما ریشه‌های این مفهوم عمیقاً در سنت‌های شرقی است. رهبران معنوی و فیلسوفان این فرهنگ ها برای قرن ها بر مهربانی با خود، پذیرش و ارتباط متقابل تأکید کرده اند.

به عنوان مثال، مولانا، شاعر پارسی‌گوی قرن سیزدهم می‌نویسد: “مثل درخت باش و بگذار برگهای مرده بریزند” ترغیب افراد به ترک گناه و انتقاد از خود. به همین ترتیب، او توصیه کرد، «غصه نخور. هر چیزی را که از دست می دهید به شکل دیگری در می آید.» تشویق به پذیرش سختی‌های زندگی با لطف و محبت – احساسی که محور دلسوزی به خود است.

بودا آموخت، “شما خود، به اندازه هر کس در کل جهان، لایق عشق و محبت خود هستید.” تاکید بر ضرورت گسترش شفقت به درون. لائوتسه، در تائو ته چینگ، نوشت چون آدم خودش را می‌پذیرد، تمام دنیا آنها را می‌پذیرد. تاکید بر هماهنگی ناشی از پذیرش خود.

این آموزه ها منعکس کننده حضور دیرینه خود شفقت در فرهنگ های شرقی است، جایی که اغلب با اعمال معنوی و فلسفی آمیخته شده است. شناخت این تاریخ درک ما را از شفقت به خود به عنوان یک ارزش جهانی انسانی به جای یک ایده بدیع غنی می کند.

شفقت به خود در فرهنگ‌های جمع‌گرا در مقابل فرهنگ‌های فردگرا

با وجود خاستگاه فلسفی آن در شرق، عمل شفقت به خود اغلب با ارزش‌های بسیاری از فرهنگ‌های جمع‌گرا در تضاد است. در جوامع جمع گرا – که در آسیا، خاورمیانه، آفریقا و آمریکای لاتین رایج است – هماهنگی خانواده و جامعه از اهمیت بالایی برخوردار است. این جوامع اغلب به عنوان ستون فقرات ساختارهای اجتماعی در نظر گرفته می شوند و فضای کمی برای مراقبت از خود یا دلسوزی به خود باقی می گذارند.

در مقابل، فرهنگ‌های فردگرا، مانند فرهنگ‌های ایالات متحده و بسیاری از کشورهای غربی، خودمختاری و رفاه شخصی را در اولویت قرار می‌دهند. در این جوامع، شفقت به خود اغلب به عنوان یک مؤلفه اساسی تاب آوری عاطفی و رشد شخصی در نظر گرفته می شود. افراد تشویق می شوند تا مرزهای خود را مشخص کنند و مراقبت از خود را در اولویت قرار دهند، حتی زمانی که فشارهای اجتماعی ممکن است با این ایده آل ها در تضاد باشد.

چرا دلسوزی به خود به ویژه برای زنان سخت است؟

در حالی که شفقت به خود برای بسیاری از مردم چالش برانگیز است، زنان، به ویژه آنهایی که در فرهنگ های جمعی هستند، با موانع منحصر به فردی روبرو هستند. در این جوامع، که هماهنگی خانواده و جامعه در اولویت است، زنان اغلب نقش مراقب و پرورش دهنده را به خود اختصاص می دهند و به دلیل توانایی آنها در فداکاری برای دیگران تجلیل می شود. اگرچه از نظر فرهنگی ارزش دارد، اما این پویایی می تواند فشار بسیار زیادی ایجاد کند و زنان را با زمان یا اجازه کمی برای مراقبت از خود باقی بگذارد.

معمولاً از زنان در این نقش ها انتظار می رود صبور، پایدار و فداکار باشند. ارزش آنها اغلب به مقداری که به خانواده و جوامع خود می دهند بستگی دارد و اگر تلاش کنند بر نیازهای خود تمرکز کنند، منجر به احساس گناه یا شرم می شود. به عنوان مثال، زنی که تصمیم می گیرد برای خود وقت بگذارد، ممکن است برچسب خودخواه به او اطلاق شود، حتی اگر مراقبت از خود او را قادر سازد در درازمدت بهتر از دیگران حمایت کند.

علاوه بر این، زنان در فرهنگ‌های جمع‌گرایانه اغلب در برابر هنجارهای جنسی درونی آسیب‌پذیرتر هستند. آنها ممکن است احساس کنند که درخواست کمک یا اعتراف به مبارزات قدرت آنها را تضعیف می کند و جستجوی حمایت یا تمرین شفقت به خود را دشوارتر می کند. این ترس از قضاوت یا طرد شدن مانع مهمی ایجاد می‌کند و باعث می‌شود خود شفقت نه تنها دشوار، بلکه از نظر فرهنگی نیز تابو باشد.

این چالش‌ها با نابرابری‌های ساختاری، مانند دسترسی محدود به منابع سلامت روان و فشارهای اجتماعی برای انطباق با نقش‌های سنتی ترکیب می‌شوند. این عوامل با هم، شبکه پیچیده ای را ایجاد می کنند که زنان باید هنگام تلاش برای اولویت دادن به رفاه خود از آن عبور کنند.

چالش‌های زنان در فرهنگ‌های جمع‌گرا

1. ایثار به عنوان یک فضیلت: در فرهنگ های جمع گرا، ایثار اغلب به عنوان یک ایده آل اخلاقی و فرهنگی مطرح می شود. زنان به دلیل توانایی‌شان در قرار دادن نیازهای دیگران بر نیازهای خود، که می‌تواند منجر به خستگی عاطفی و فرسودگی شغلی شود، تحسین می‌شوند. برای بسیاری از زنان، اولویت دادن به خود به نظر خلاف واقع یا حتی اشتباه است، و مبارزات آنها را عمیق تر می کند.

2. ترس از برهم زدن هارمونی: زنان اغلب از این می ترسند که اولویت دادن به نیازهای آنها ممکن است هماهنگی خانواده یا جامعه آنها را مختل کند. برای مثال، تعیین حد و مرز یا وقت گذاشتن برای مراقبت از خود ممکن است به عنوان رد هنجارهای فرهنگی تلقی شود که منجر به انتقاد دیگران شود. این ترس بسیاری از زنان را از پذیرش شفقت به خود منصرف می کند.

3. هنجارهای جنسی درونی شده: انتظارات فرهنگی اغلب زنان را به عنوان مراقبانی صبور و انعطاف پذیر تعریف می کنند. تصدیق مبارزات یا نیازهای خود ممکن است مانند شکست در انجام این آرمان‌ها باشد. این فشار درونی می تواند زنان را از تمرین شفقت به خود یا درخواست کمکی که نیاز دارند باز دارد.

پل زدن بر ارزش های فرهنگی با شفقت به خود

با وجود این چالش‌ها، شفقت به خود می‌تواند با ارزش‌های جمع‌گرایانه مطابقت داشته باشد و حتی آن‌ها را تقویت کند. در اینجا به این صورت است:

1. خودمراقبتی به عنوان هدیه ای به جامعه: زنان می توانند خودمراقبتی را به عنوان راهی برای حفظ توانایی خود در مراقبت از دیگران تعریف کنند. به عنوان مثال، با اولویت دادن به سلامت روانی و جسمی خود، می توانند حمایت موثرتری از خانواده و جامعه خود داشته باشند.

2. از خرد فرهنگی استفاده کنید: فلسفه‌ها و آموزه‌های فرهنگ‌های جمع‌گرا ابزارهای ارزشمندی برای پرورش شفقت به خود ارائه می‌دهند. برای مثال، آموزه‌های مولانا در مورد رها کردن احساس گناه و پذیرش چالش‌های زندگی، عمیقاً با اصول شفقت به خود طنین‌انداز می‌شود. استفاده از این سنگ محک فرهنگی می تواند احساس شفقت به خود را آشناتر و قابل دسترس تر کند.

3. عادی سازی آسیب پذیری: زنان می توانند با قدردانی از مبارزات خود و جستجوی حمایت، قدرت را از طریق آسیب پذیری الگوبرداری کنند. این نه تنها بهزیستی آنها را تقویت می کند، بلکه نمونه ای برای دیگران در جامعه آنها می باشد و نشان می دهد که شفقت به خود یک عمل ارزشمند و مشترک است.

تمرین شفقت به خود در زمینه های جمع گرایی

برای کمک به زنان برای پذیرش شفقت به خود، استراتژی‌های مرتبط فرهنگی می‌توانند به ویژه مؤثر باشند:

• تمرینات ذهن آگاهی: فعالیت‌هایی مانند دعا، مراقبه، یا تأمل در آموزه‌های مهم فرهنگی (مثلاً شعر مولانا) می‌تواند به زنان کمک کند تا بدون قضاوت به نیازهای خود بپردازند.
• گروه های حمایتی جامعه: فضاهای امن برای به اشتراک گذاشتن تجربیات و مبارزات می تواند حس انسانیت مشترک را برای زنان فراهم کند و این ایده را تقویت کند که آنها در چالش های خود تنها نیستند.
• اقدامات کوچک مراقبت از خود: تشویق تغییرات فزاینده، مانند گذراندن لحظات کوتاه برای تأمل یا تفویض وظایف، می‌تواند به زنان کمک کند تا بدون احساس گناه یا مقاومت شدید، پایه‌ای برای دلسوزی نسبت به خود بسازند.

مسیری جهانی به سوی تاب آوری

با آمیختن خرد باستانی فلسفه‌های شرقی با شیوه‌های روان‌شناختی مدرن، شفقت به خود را می‌توان به‌عنوان یک قدرت و نه یک تجمل بازتعریف کرد. برای افراد، به‌ویژه زنان در فرهنگ‌های جمع‌گرا، شفقت به خود فراتر از مراقبت از خود است – این به ابزاری حیاتی برای حفظ توانایی آنها در پرورش و حمایت از خانواده و جوامع خود تبدیل می‌شود.

زنانی که شفقت به خود را می پذیرند، برای مدیریت استرس، جلوگیری از فرسودگی شغلی، و حفظ تعادل عاطفی مجهزتر هستند و آنها را قادر می سازد تا به طور مؤثرتری به رفاه جمعی کمک کنند. وقتی با حساسیت فرهنگی برخورد شود، شفقت به خود پل سنت و مدرنیته را ایجاد می‌کند و زنان را قادر می‌سازد تا با ظرافت و انعطاف‌پذیری با چالش‌های زندگی روبرو شوند و در عین حال به ارزش‌های فرهنگی خود وفادار بمانند.