فرزاد جمشیدی مجری که سالها با اجرای برنامههای سحرگاهی و معارفی در تلویزیون شناخته میشد، با کارنامهای پر از فراز و فرود، همچنان یکی از نامهای مهم و بحثبرانگیز رسانه ملی ایران باقی مانده است.
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه قرن؛ فرزاد جمشیدی مجری شناختهشده تلویزیون ایران بود که با اجرای برنامههای معارفی و سحرگاهی، بهویژه «یاد خدا» و «ماه خدا»، در ذهن مخاطبان ماندگار شد و سالها یکی از چهرههای پرحضور رسانه ملی به شمار میرفت. او متولد خرداد ۱۳۴۹ در تهران بود، لیسانس حقوق و دکترای علوم قرآنی داشت و علاوه بر اجرا، در حوزه نویسندگی ادبی-دینی هم فعالیت میکرد.فرزاد جمشیدی مجری کیست؟
فرزاد جمشیدی مجری تلویزیون، با سبک اجرای خاص، لحن آرام و روایتمحور، بیشتر در برنامههای مذهبی و مناسبتی دیده شد و همین ویژگیها باعث شد نام او در میان مخاطبان تلویزیون بهخوبی تثبیت شود. او علاوه بر اجرای تلویزیونی، مدتی ریاست دفتر هماهنگی و سازماندهی مجریان صداوسیما را نیز برعهده داشت و در مقطعی بهعنوان مدیرکل روابط عمومی وزارت بازرگانی هم فعالیت کرد. این ترکیب از اجرا، مدیریت رسانهای و نویسندگی، از او چهرهای چندوجهی ساخته بود
فعالیت حرفهای فرزاد جمشیدی مجری از نویسندگی در حوزههای ادبی، دینی و دفاع مقدس آغاز شد و سپس به صداوسیما رسید. شهرت اصلی او با برنامههایی مثل «یاد خدا» و «ماه خدا» شکل گرفت؛ برنامههایی که در سحرهای ماه رمضان، با اجرای قصهگو و لحن احساسی او، توجه زیادی جلب کردند. در سالهای بعد، او بارها از آنتن دور شد و دوباره بهصورت محدود یا مناسبتی به تلویزیون بازگشت
نام فرزاد جمشیدی مجری در سالهای بعد فقط با اجرا شناخته نشد و حواشی مربوط به ممنوعالتصویری و خداحافظی او از تلویزیون نیز زیاد مطرح شد. در گزارشهای مختلف آمده که او در سال ۱۳۹۲ از صداوسیما خداحافظی کرد و پس از آن، درباره علت دوریاش از آنتن روایتهای متفاوتی منتشر شد. با این حال، در دورههایی دوباره در برنامههای مناسبتی یا ویژهبرنامهها دیده شد و نامش همچنان در خبرها باقی ماند.
بر اساس منابع منتشرشده، فرزاد جمشیدی مجری سالها متأهل بود و یک دختر داشت. درباره زندگی شخصی او جزئیات محدودی در منابع در دسترس دیده میشود و بیشتر مطالب منتشرشده روی فعالیت رسانهای و حواشی حرفهای او متمرکز بودهاند. همین موضوع باعث شد تصویر عمومی او بیش از هر چیز با اجراهای مذهبی و مناسبتی گره بخورد.
پایان/*
.
