“این متناقض است که ایده زندگی طولانی مدت برای همه جذاب است ، اما ایده پیر شدن برای کسی جذاب نیست.” – آندی رونی

“مطمئناً برای پیر شدن پرداخت نمی شود ، اما هزینه آن است.” این آخرین خط چندین پیام متنی بین برادر کوچکتر من و خودم بود در حالی که در مورد احتمالاً انتقال مادر ما از برنامه زندگی و کمک شده ، حدود 5000 دلار در ماه ، به یک خانه سالمندان ماهر در حدود 18000 دلار در ماه بحث می کردیم.

از آنجا که مادر ما همچنان با چالش های عمیقی که زندگی در 91 ارائه می دهد ، مبارزه می کند ، ما خودمان را در این سرزمین می یابیم که بسیاری از مراقبان همه چیز را به خوبی درک می کنند: سرزمین امور مالی ، Medicaid هزینه های خود را کاهش می دهد ، هزینه های توانبخشی ، بازدیدهای ER ، حرکت از امکانات به امکانات ، همه در حالی که سعی در حفظ عزت مادر و حق زندگی عاری از نوار قرمز غیر ضروری داریم.

من به عنوان یک متخصص بهداشت روان که با مراقبان هم به صورت جداگانه و هم در گروه های پشتیبانی همکاری کرده است ، احترام عمیقی به شجاعت و مقاومت آنها دارم. با توجه به تجربیات قبلی خانوادگی با این نقش ، من همچنین می فهمم که تفاوت مشخصی بین کمک به شخص دیگری در حرکت در این آبها و عبور از آنها شخصاً وجود دارد. در نتیجه ، من به عنوان وکالت خود از طرف مراقبان و عزیزانشان به عنوان طرفداری از طرف اعضای خانواده من به دفاع تبدیل شده ام. علاوه بر این ، من به عنوان کسی که در این زمینه 65 قرار دارد ، من سهم شخصی در نحوه برخورد جامعه ما با جمعیت پیری خود دارم.

مانند بسیاری از مراقبان ، من چندین تماس با روحهای مهربان و دلسوز واقعاً قابل توجه داشتم. چه آنها حرفه ای باشند ، چه غریبه هایی که برای تأمین راحتی از راه خود خارج شده اند ، این تعامل به بازگرداندن ایمان فرد به بشریت کمک می کند. با این حال ، یکی از دلایلی که اعمال مهربانی آنها چنین اثری را ترک می کند این است که آنها غالباً خارج از کشور هستند در حالی که هنجار از بی تفاوتی تا غفلت آشکار است.

ما به عنوان مراقبان ، ما اغلب باید از نقش های مستقیم خود در مراقبت از عزیزان خود کنار بگذاریم و وظیفه را به کمک به دیگران تبدیل کنیم ، خوب بدانیم که هیچ کس آنها را همانطور که انجام می دهیم و به زندگی خود که در آن زندگی کرده اند ، نمی بیند – به ویژه هنگامی که آنها رفتارهایی را نشان می دهند که ما می دانیم از شخصیت خارج هستند. بنابراین ، درک واضح که انتقال یک عزیز به یک مرکز زندگی یاری یا سطح بالاتر مراقبت ، نگرانی ها یا مسئولیت ها را پایان نمی دهد. بسیاری از ما “اکنون چه؟” هر بار که تلفن زنگ می زند یا یک پیام هشدار می خورد ، پیچ و خم می شود.

وقتی این مبارزات لایه های اضافه شده ای “چگونه می خواهیم هزینه این را بپردازیم؟” از آنجا که ما پوچ بودن محض هزینه های پیر شدن و تأثیر آن بر کیفیت زندگی را در نظر می گیریم ، می توان احساس ناامیدی کرد.

برآورده کردن این چالش ها از طریق شیرجه های عمیق به دنیای Medicare ، Medicaid ، بیمه مراقبت طولانی مدت و غیره می تواند احساس کنترل و تسکین را فراهم کند. برخی دیگر به اکتشافات سرنوشت ساز تکیه می کنند که مسیر پیش رو را روشن می کنند. در اینجا بسیاری از مراقبان Angst احساس می کنند: چگونه سن عزیز ما و مراقبت از آنها را نباید در معرض برخوردهای شانس و حوادث ثروت قرار داد.

این واقعیت که ، طبق گزارش اخبار و گزارش جهانی ایالات متحده ، 1 از 4 آمریکایی بالای 50 سال اکنون مراقبان خانواده هستند باید به ملت ما مکث کنند تا در نظر بگیریم که چگونه می خواهیم در مراقبت از سالمندان پیش برویم. یک شروع خوب این است که از اصرار برای بررسی مکرر بررسی کنید که آیا مراقبان استرس مربوط به نقش خود را تجربه می کنند: آنها این کار را انجام می دهند ، این با قلمرو همراه است. در حالی که به مراقبان توصیه می کند که همیشه مراقب فرسودگی ، خستگی دلسوزی و غیره باشند ، جای خود را دارد ، نباید این واقعیت را مبهم کند که نگرانی های مالی به طور معمول به عنوان عامل اصلی استرس مراقب رتبه بندی می شود. در حالی که ممکن است درست باشد که “پول نمی تواند خوشبختی بخرد” ، هر مراقب که با تحقق روح و روان روبرو شود که “ما نمی توانیم آن را تحمل کنیم” می داند که می تواند آرامش خاطر را بخرد.

من شخصاً و از نظر حرفه ای ، وقتی راه خود را به سمت “سالهای طلایی” تغییر می دهم ، می ترسم که به طلای احمق تبدیل شود – من را از نظر عاطفی و مالی ورشکسته می کند. از نظر حرفه ای ، من به ارائه پشتیبانی ، حمایت و راحتی برای کسانی که در سفر مراقب هستم ، ادامه خواهم داد. من شخصاً امیدوارم که شخصی با همان اهداف از مسیر من عبور کند و به من بگوید “ما این را گرفتیم.”