به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه قرن؛ نیمه شعبان که می‌رسد، دل آدم بی‌دلیل آرام می‌شود. انگار در شلوغی دنیا، کسی آرام در گوشمان زمزمه می‌کند: «هنوز امید هست». شبی که تاریکی عقب می‌نشیند و چراغی روشن می‌شود که قرن‌هاست خاموش نشده؛ چراغی به نام مهدی، به نام آخرین امید بشر.

نیمه شعبان فقط یک تاریخ در تقویم نیست. فقط شب چراغانی و شیرینی و تبریک نیست. نیمه شعبان یعنی خدا هنوز ما را رها نکرده. یعنی هنوز قرار است کسی بیاید که دنیا را از نو معنا کند. کسی که قرار است به همه زخم‌های کهنه بشر مرهم بگذارد.

تولد امام زمان (عج) یعنی جهان، صاحب دارد. یعنی این همه آشوب و بی‌عدالتی قرار نیست تا ابد ادامه داشته باشد. یعنی پایان این راه، تاریکی نیست. روشنایی است.

گاهی که به اطراف نگاه می‌کنیم، دل آدم می‌گیرد. خبرها پر است از جنگ، فقر، ظلم، دروغ، تنهایی… آدم با خودش می‌گوید مگر می‌شود این دنیا درست شود؟ مگر می‌شود لبخند دوباره مهمان صورت آدم‌ها شود؟

و درست همین‌جاست که نام «مهدی» مثل یک نفس عمیق، آدم را زنده می‌کند. مثل دستی که روی شانه‌ات گذاشته شود و بگوید: صبر کن… قرار است خوب شود.

امام زمان (عج) برای خیلی‌ها فقط یک اسم نیست. یک تکیه‌گاه است. یک دلخوشی پنهان. یک امید آرام که در گوشه دل جا خوش کرده. خیلی وقت‌ها وقتی هیچ‌کس نیست حرفت را بفهمد، وقتی دلت پر است و راهی برای گفتن نداری، فقط کافی است آرام بگویی: «یا صاحب‌الزمان». همین. انگار کسی صدایت را شنیده.

نیمه شعبان یعنی تولد کسی که قرار است عدالت را برگرداند. اما شاید مهم‌تر از آن، نیمه شعبان یادمان می‌اندازد که خودمان چقدر شبیه دنیای او هستیم. منتظر واقعی فقط کسی نیست که دعا بخواند. منتظر واقعی کسی است که تلاش کند آدم بهتری باشد.

کسی که دل نشکند. دروغ نگوید. حق کسی را نخورد. کنار مظلوم بایستد. حتی اگر سخت باشد.

انتظار یعنی هر روز از خودت بپرسی: اگر امام زمان (عج) امروز بیاید، از من راضی است؟

نمی‌شود منتظر منجی بود و خودت منبع ناامیدی باشی. نمی‌شود عاشق عدالت باشی اما در زندگی‌ات بی‌انصافی کنی. نمی‌شود اسم مهدی را دوست داشته باشی ولی دل بنده‌های خدا را بشکنی.

امام زمان (عج) در غیبت است، اما غایب نیست. حضورش را می‌شود حس کرد. در دل مادرهایی که برای بچه‌هایشان دعا می‌کنند. در اشک پدرهایی که برای آینده فرزندشان نگرانند. در قلب جوان‌هایی که هنوز پاک مانده‌اند. در لبخند کسی که بی‌منت کمک می‌کند.

او خورشیدی است پشت ابر. دیده نمی‌شود، اما دنیا بدون نورش دوام نمی‌آورد.

نیمه شعبان بهانه‌ای است برای آشتی با خودمان. برای این‌که کمی مکث کنیم. برای این‌که ببینیم چقدر شبیه آدم‌هایی شده‌ایم که امام زمان دوست دارد.

شاید نتوانیم دنیا را یک‌شبه عوض کنیم. اما می‌توانیم از خودمان شروع کنیم. از نگاه‌مان. از حرف‌مان. از رفتارمان.

اگر هرکدام از ما فقط یک نفر را امیدوار کنیم، فقط یک دل را شاد کنیم، فقط یک قدم از ظلم فاصله بگیریم، یعنی داریم تمرین مهدوی بودن می‌کنیم.

امام زمان (عج) یعنی امیدی که نمی‌میرد. حتی وقتی همه‌چیز سخت است. حتی وقتی دنیا خسته‌کننده می‌شود. حتی وقتی دلت می‌گیرد.

نیمه شعبان شب یادآوری این حقیقت است که پایان قصه بشر، خوش است. قرار است خوب تمام شود. قرار است کسی بیاید که زمین را پر از مهربانی کند.

و چه دلنشین است این فکر…

میلاد صاحب‌الزمان مبارک
بر همه آن‌هایی که هنوز به فردایی روشن ایمان دارند
بر همه دل‌هایی که در سکوت شب، نام مهدی را زمزمه می‌کنند.

اللهم عجل لولیک الفرج 💚

پایان/*

.