هر سال در همین زمان، من در مورد مرگ پدرم در اثر خودکشی می نویسم. من به مدت 15 سال، از اوایل 30 سالگی و اکنون در اواسط 40 سالگی، در مورد این موضوع می نویسم. هر سال، با ادامه تغییر، رشد، یادگیری و تبدیل شدن، برداشت من از این تجربه آسیب زا تغییر می کند.

حالا من از سنی که مادرم و دوستان پدر و مادرم درگذشت پدرم بودند گذشته‌ام. من در جایی هستم که امیدوارم اواسط زندگی ام باشد، در میانه زندگی خود با بزرگسالان دیگری احاطه شده ام و فرزندانمان تازه زندگی خود را شروع کرده اند.

مرگ و میر افراد در محدوده سنی همسالان من وحشتناک است. قرار نیست ما در میانسالی بمیریم، چیزی که وقتی پدرم مرد کاملاً متوجه نشدم. اگرچه علت مرگ او عمدی و خودخواسته بود، اما اکنون می‌دانم که بخشی از شوک مرگ او به این دلیل است که احساس می‌کرد «اشتباه» است. این اشتباه بود نه فقط به این دلیل که او جان خود را از دست داده بود، بلکه به این دلیل که هنگام مرگ مرد جوانی بود. مردان جوان قرار نیست بمیرند.

تابستان امسال، از مرگ ناگهانی پدری 45 ساله که بخشی از جامعه من بود، متحیر شدم. شنیدن مرگ او که نتیجه خودکشی نبود، روزها مرا تحت تأثیر قرار داد. من نمی توانستم به طور عادی معاشرت کنم، نمی توانستم آن طور که می خواستم با فرزندانم ارتباط برقرار کنم. وقتی داشتم به بچه‌هایم توضیح می‌دادم که چرا ناراحتم، چیزی که از دهانم بیرون آمد این بود: «بچه‌ها باید وقت بیشتری با پدرشان داشته باشند. یک پدر باید بتواند بزرگ شدن فرزندانش را ببیند.» این مرگ به دلایل بسیار بسیار نزدیک به خانه اتفاق افتاد.

اندکی پس از اینکه جامعه ما از مرگ این پدر جوان غمگین بود، براندون میلر، یک توسعه‌دهنده املاک 43 ساله که زندگی او در رسانه‌های اجتماعی عالی به نظر می‌رسید، پس از معاملات تجاری که آینده مالی او به آن بستگی داشت، با خودکشی درگذشت. از هم پاشید میلر پدر دو فرزند خردسال بود. هنگامی که برای اظهار نظر با او تماس گرفته شد، سخنگوی خانواده گفت: “کاندیس (همسر میلر) از از دست دادن جفت روح خود ویران شده است و زندگی دو دختر جوان او برای همیشه تحت تاثیر از دست دادن پدر محبوبشان قرار می گیرد.”

به نظر می‌رسد در بسیاری از جاها که نگاه می‌کنم، مردان هم‌سن و سال من – و در حدود سنی که پدرم در زمان مرگش بود – در حال مرگ هستند. برخی از آنها بر اثر خودکشی می میرند و برخی به دلایل دیگر می میرند، اما در هر صورت، از نظر من، در آنچه من «مغز آسیب دیده» خود می نامم، همه این مردان پدر من هستند. زندگی کودکانی که والدین آنها خیلی زود مرده اند – من و فرزندان میلر از جمله – برای همیشه تحت تأثیر چنین مرگی قرار خواهد گرفت.

در اواسط دهه 40 زندگی ام، زمانی که تقریباً یک بزرگسال عملکردی هستم، بخشی از مغز من به مرگ هایی که به مرگ پدرم نزدیک می شود واکنش نشان می دهد، گویی من یک کودک خردسال هستم و این سال ها بعد دوباره مرگ او را تجربه می کنم. دلیلی برای آن وجود دارد: مغز آسیب دیده در نقطه ای از تروما متوقف می شود. یک تصویر توسط مغز ترسیم می شود و بخش عاطفی مغز غالب است. بخشی از مغز که اطلاعات را با استفاده از عقل پردازش می کند، به نوعی توسط بخش احساسی مغز ربوده می شود. احساس می کنم در یک حلقه گیر کرده ام. این یک حلقه نیست که من همیشه در آن بازی کنم. اما وقتی یک ماشه وجود دارد، حلقه شروع می شود و متوقف کردن آن دشوار است.

تروما نباید شبیه یک مرگ نابهنگام و غم انگیز باشد. ابزارهایی که ما برای درمان تروما در دسترس داریم، یکسان هستند، حتی اگر ترومای شما شبیه من نباشد. چیزهایی که برای من مؤثر بوده اند عبارتند از و محدود به درمان بیانی متمرکز بر غم و اندوه، گفتار درمانی (برای زندگی!) و شرکت در فعالیت های مقابله ای ابزاری مانند حمایت و پشتیبانی نیست.

گاهی اوقات، قوی ترین ابزار در درمان این است که بدانید آنچه را که از سر گذرانده اید سخت است و می توان آن را به عنوان یک آسیب پذیرفت. در دوران کودکی نمی دانستم که از دست دادن والدین آسیب زا تلقی می شود، زیرا این تجربه زندگی من بود. نامگذاری آن به این عنوان به من کمک می کند تا تمام احساساتی را که در مورد آن دارم درک کنم.

حق چاپ 2024 Elana Premack Sandler. تمامی حقوق محفوظ است.

اگر شما یا کسی که دوستش دارید به خودکشی فکر می‌کنید، فوراً به دنبال کمک باشید. برای کمک 24/7 برای خط ملی پیشگیری از خودکشی، 988 را شماره گیری کنید، یا با ارسال پیامک به TALK به 741741 با خط متن بحران تماس بگیرید. برای یافتن یک درمانگر در نزدیکی خود، به دایرکتوری درمان روانشناسی امروز مراجعه کنید.