منبع: Pixabay/Pexels/Public domain

دوگانگی میان حقیقت و ظاهر، و کاهش ارزش ظاهر، ریشه در فلسفه ماقبل سقراطی دارد. همان طور که افلاطون برای تصورش از جهان معقول ظاهر (جهان به صورتی که ما آن را می بینیم) بر شار هراکلیتوس تکیه کرد، همچنین برای تصورش از جهان معقول (جهان وقتی به آن فکر می کنیم) به وحدت پارمنیدیس تکیه کرد. او به عنوان قلمرو ایده آل و تغییرناپذیر فرم ها ارائه شد.

پیدایش اشکال

تألیف افلاطون حدود پنجاه سال از مرگ سقراط در سال 399 قبل از میلاد تا مرگ خود او در سال 1390 به طول انجامید. 348. او به طور سنتی با 35 دیالوگ نسبت داده می شود، اگرچه حدود ده مورد از آنها ممکن است جعلی باشد. امروزه دیالوگ ها بر اساس ترتیب فرضی ترکیب بندی، اغلب به سه دوره اولیه، میانی و متأخر طبقه بندی می شوند.

دیالوگ های اولیه نسبتا کوتاه و قابل دسترس هستند. گاهی اوقات از آنها به عنوان گفتگوهای سقراطی یاد می شود زیرا آنها بیشتر از سقراط تاریخی را بیان می کنند و معمولاً در مورد موضوعات اخلاقی مانند اعتدال، شجاعت یا دوستی با جوانان، دوستان یا یک متخصص فرضی بحث می کنند.

از این آغاز، افلاطون به تدریج ایده های فلسفی متمایزی را توسعه داد، مانند نظریه فرم ها، که در گفت و گوهای میانی مانند فایدو، سمپوزیوم، و جمهوری. در این دیالوگ‌های طولانی و ادبی، شخصیت سقراط کمتر شبیه سقراط تاریخی است و بیشتر سخنگو برای افلاطون است. بر این اساس، او بیشتر آموزشی است و آموزه‌های مثبتی را مطرح می‌کند و دیگر صرفاً به پرسش و رد کردن بسنده نمی‌کند. دیگر آموزه‌های گفت‌وگوی میانی که بعید است مدیون سقراط باشد عبارتند از نظریه یادآوری، نظریه تناسخ، و نظریه روح سه‌جانبه – که هر کدام به اشکال مرتبط هستند.

اشکال در Phaedo

این فایدو این نام به نام فائدون جوان الیس است که سقراط او را از بردگی نجات داده بود. برای اولین بار، افلاطون صریحاً به فرم ها متوسل می شود، اگرچه کار زیادی برای توضیح آنها انجام نمی دهد. او همچنین فرض می کند که خواننده با آن آشنایی دارد منو و نظریه یادآوری، که فایدو بر اساس.

در فایدو، که قبلاً به آن می گفتند روی روحسقراط چهار برهان برای جاودانگی روح ارائه می کند که از جمله آنها نظریه یادآوری و نظریه اشکال است. جاودانگی فرضی روح، سقراط را قادر می‌سازد که در مواجهه با اعدام در انتظارش، بی‌خطر بماند و توجیه نهایی را برای زندگی با فضیلت ارائه می‌دهد. دیالوگ با افسانه ای از زندگی پس از مرگ و البته نوشیدن دراماتیک شوکران به پایان می رسد.

سقراط استدلال می کند که آنچه مرکب است حل شدنی است، اما آنچه مرکب نیست غیرقابل حل است و بنابراین تغییر ناپذیر است. فرم‌ها (مثلاً زیبایی) که تغییر ناپذیرند، ترکیبی نیستند، اما ویژگی‌های آنها (مثلاً یک اسب زیبا) که در حالتی دائمی از ترکیب و زوال است، ترکیب شده‌اند. جزییات توسط حواس درک می شوند، اما اشکال فقط توسط ذهن قابل درک هستند. چون روح با حواس قابل درک نیست، باید جاودانه باشد.

روح تجسم یافته بدن را به عنوان ابزار ادراک به کار می گیرد، اما آنچه که بدن درک می کند در حالت نوسانی دائمی است، به طوری که روح در آشفتگی فرو می رود. اما هنگامی که روح یک بار دیگر از بدن جدا می شود، یا زمانی که به درون می چرخد ​​تا خود را بیندیشد، به قلمرو تغییرناپذیری می گذرد و به حکمت نزدیک می شود.

سقراط تأیید می کند که نظریه صورت ها معقول ترین نظریه درباره علل عمیق اشیا است. با این حساب، چیزی زیباست چون در شکل زیبایی شرکت می کند، دو می شود دو چون در صورت دوگانگی شرکت می کند و غیره. چیزی که در یک فرم شرکت می کند در سایر فرم های نزدیک به هم شرکت می کند. به عنوان مثال، سه مداد بسته بندی شده در شکل عجیب و غریب و همچنین شکل سه گرایی شرکت می کنند. با این حال، اشکال مقابل مانند زوج و فرد نمی توانند یکدیگر را بپذیرند. هر گاه روحی مجسم می شود، همواره حیات وجود دارد، که نشان می دهد روح با زندگی ارتباط تنگاتنگی دارد و بنابراین نمی تواند به مخالف خود یعنی مرگ اعتراف کند.

سمپوزیوم: عشق به عنوان موتور خرد

در سمپوزیومسقراط زمانی را نقل می کند که کاهن دیوتیما به او روش صحیح یادگیری عشق به زیبایی را آموخت. ابتدا باید به یک جوان یاد داد که یک بدن زیبا را دوست داشته باشد تا متوجه شود که این اندام زیبا با هر بدن زیبای دیگر در زیبایی سهیم است و بنابراین دوست داشتن یک بدن زیبا احمقانه است. در دوست داشتن تمام بدن های زیبا، جوان شروع به درک این می کند که زیبایی روح برتر از زیبایی بدن است و شروع به دوست داشتن کسانی می کند که از نظر روحی زیبا هستند صرف نظر از اینکه آنها از نظر جسمی نیز زیبا هستند. او پس از فراتر رفتن از امور جسمانی، به تدریج درمی‌یابد که آداب و رسوم زیبا و شاخه‌های مختلف دانش نیز در زیبایی مشترکی سهیم هستند. سرانجام، در بالاترین پله نردبان عشق، او قادر است خود زیبایی را به جای مظاهر مختلف آن تجربه کند. او با مبادله مظاهر مختلف فضیلت با خود فضیلت، جاودانگی و عشق خدایان را به دست می آورد.

جمهوری: شکل خیر

در کتاب 5 از جمهوریافلاطون در بحث از دولت آرمانی و تربیت نگهبانان آن، صورت گریزان خیر را معرفی می کند. با رسیدن به صورت خیر است که فیلسوف-شاه شایسته حکومت می شود. از آنجایی که شکل خیر غیرممکن است و تصور آن دشوار است، سقراط سعی می کند جوهر آن را از طریق سه استعاره به هم پیوسته منتقل کند: خورشید معروف، خط و غار، که در مقاله ای جداگانه به آن می پردازم.

میراث فرم ها

در فایدونظریه اشکال بدون هیچ گونه پشتوانه یا پرسشی به عنوان «معتبرترین نظریه» ارائه می شود. در گفت و گوهای بعدی، افلاطون مشکوک تر می شود – و در پارمنیدس، پارمنیدس را وادار می کند حیوان خانگی اش نظریه اشکال را تخریب کند.

اگرچه ممکن است دستگیر شود، اما نظریه اشکال هرگز قطعی نیست، و در دیالوگ های متأخر کمتر به چشم می خورد. بخشی از لذت و امتیاز و اغوای خواندن افلاطون این است که او با ما فکر می کند، نه اینکه صرفاً به ما بگوید که چه فکر می کند یا به چه فکر کنیم.

در هر صورت، علاقه اصلی ما به نظریه اشکال در منطق یا انسجام آن نیست، بلکه در تأثیر و تأثیرگذاری آن است. این فایدو بیشتر تقسیمات یا دوگانگی هایی را که ذهن غربی را مشخص می کند، از جمله روح و بدن، ذهن و ماده، عقل و تجربه حسی، عقل و عاطفه، واقعیت و ظاهر، خیر و شر، بهشت ​​و جهنم… در سنت غربی، از زمانی که فایدو، بدن سرچشمه همه بدی هاست. اما در سنت شرقی، به عنوان مثال، در یوگا، ما می توانیم از طریق بدن کنترل ذهن را در دست بگیریم.

اگرچه فایدو ریشه روانشناسی، فلسفه و الهیات غربی است، همچنین در حمایت از جدایی عالی و سرکوب یا فروپاشی نفس به عنوان مسیر نجات، عمیقاً شرقی است. همچنین، مرگ یک توهم است … ما تناسخ خواهیم یافت … مطابق اعمال خود (کارما). اما اینها جنبه هایی نیست که غرب حفظ کرده است.

در باند سه: سقراط، افلاطون، ارسطو بیشتر بخوانید.