منبع: کایل جانسون/Unsplash

گاهی لازم است قبل از نزدیک شدن به دیگران به خودمان نزدیک شویم. همیشه درست نیست. این فقط یک چیز خوب برای به خاطر سپردن است. در اینجا چند پیشنهاد در مورد نزدیک شدن به خود وجود دارد.

• یعنی باور کردن می توانیم به خودمان نزدیک شویم
• یعنی خواستن تا به خودمان نزدیک شویم
• سپس باید بتوانیم خودمان را به شیوه ای جدید ببینیم
• یعنی دلسوز و مهربان بودن در مورد اینکه چگونه خود را می بینیم
• در نهایت، اعمال ما منعکس کننده آنچه ما هستیم ببینید و بپذیرید در مورد خودمان

نزدیک شدن به خود می تواند سخت باشد

اخیراً فرصتی پیدا کردم که در یک کلاس ورزشی به خودم نزدیک شوم. من در نزدیکی زنی کار می کردم که در ذهنم تعریف می کنم که رشدش متوقف شده و در نوجوانی به دام افتاده است. با ارزیابی روانشناختی‌ام احساس راحتی می‌کردم، که مرا در فاصله‌ای از او نگه داشت.

مربی برای تنظیم فرم ها به ما نزدیک شد. همانطور که او به صحبت های بی وقفه خود ادامه می داد، او به طرف ما برگشت و گفت: “بسیار خوب، شما اینجا هستید، در حال فرار از سوراخ های بی پایان خرگوش در مغز شگفت انگیز شما.” او خندید، آشکارا از بازیگوشی او راحت بود. بلافاصله متوجه تفاوت بین نگرش مربی و وضعیت تشخیصی خود راضی شدم. بعد از کلاس، فکر کردم که آیا می‌توانم مثل مربی با او بازی کنم. او مطمئناً انرژی نوجوانی کافی برای تعامل دارد. چه چیزی لازم است تا من بر اساس آگاهی از خود راضی بودن به شیوه ای جدید عمل کنم؟

راه تواضع

طولی نکشید تا بفهمم چگونه به من و او نزدیکتر شوم. جدا شدن از نگرش از خود راضی من نیاز به فروتنی دارد. من فروتنی را یک فضیلت نمی دانم. این یک راه اساسی برای نزدیک شدن به خودم است. کلمه فروتنی از کلمه “هوموس یا زمین” می آید. وقتی محدودیت‌های واقعی‌ام را بپذیرم، نه تظاهر می‌کنم که آن‌ها را ندارم، نه اینکه خیلی بیشتر از سایر افراد دارم، بیشتر در خودم مستقر می‌شوم.

تظاهر به کوچکی به معنای قدم گذاشتن در فروتنی کاذب است و در عین حال خودمان را متممانه متورم می کنیم که ما را به سمت تکبر سوق می دهد. اندازه مناسب ما کاملاً درست نیست. این به سادگی به این معنی است که کنجکاو باشید که در حال حاضر به کدام جهت متمایل هستید. این به معنای باز بودن نسبت به رفتار یا نگرش است که باید قطع شود تا به اندازه مناسب نزدیکتر شود.

با آنچه کشف می کنید ملایم باشید، چه تمایل به فروتنی کاذب یا تکبر. در ابتدا، هر دو استراتژی با هدف حمایت از نیاز به تعلق و احساس امنیت هستند. همانطور که استراتژی خود را لغو می کنید، احتمالاً احساس ناراحتی و آسیب پذیری خواهید کرد. روان با تعلق و ایمنی به راحتی برخورد نمی کند. یکی از قوی‌ترین تعدیل‌های روان‌شناختی این است که از یک به پایین یا یک به بالا به سادگی همان چیزی باشید که هستید. این انتقال می تواند حس خانه را ایجاد کند و به شما اطلاع دهد که به کجا تعلق دارید.

فروتنی به معنای مستقر شدن در حقیقت موهبت ها، نقاط قوت یا استعدادهایی است که به من داده شده است. من کاری به وجود آنها نداشتم. من مسئول هستم که از آنها سپاسگزار باشم، آنها را توسعه دهم و با آنها خدمت کنم. انکار مواهب تو را به سمت حیا و حیای دروغین سوق می دهد و باد کردن آنها به تکبر می کشد. سعی کنید بیش از حد با هدایای خود آشنا نشوید. به یاد آوردن بقیه شما – آرزوها، حسرت‌ها، شکست‌ها، عشق و غم‌ها – آسان‌تر می‌شود. همچنین وقتی کسی یک فنجان سوپ بخواهد که به مهارت هدایای شما مرتبط نباشد، پاسخ دادن آسان تر خواهد بود.

نزدیک شدن به دیگران

فروتنی به ما این امکان را می‌دهد که به دیگران نزدیک‌تر شویم، زیرا تظاهر را که توسط فروتنی و تکبر ارائه می‌شود کنار می‌گذاریم. ما به کسی که هستیم نزدیکتر نشان می دهیم. ارائه ها به نقاط قوت، ضعف، پیروزی و شکست ما بسیار نزدیک تر است. کسانی از ما که مستعد فروتنی کاذب هستیم، در معرض خطر تبانی دیگران با دوگانگی ما قرار داریم. لذت بردن از پایین رفتن آن مرد، چسبیدن به سازگاری و اقامت آسان است. فرصت های بیشتری را برای کنترل دیگران فراهم می کند. انزجار به جای تبانی احتمال بیشتری دارد که ما با تکبر ارائه کنیم.

من همچنان از تعهدم به فروتنی لذت می برم. نه به عنوان تلاشی برای بهتر بودن. اما فقط به عنوان راهی برای نزدیک شدن به خودم و دیگران. من متوجه سهولت در حال تکامل در نزدیک شدن به خودم هستم. من می توانم بیشتر به شعار بزرگتر بودنم از زندگی بخندم.