یافتن تعلق می تواند کار یک عمر باشد. برای ایجاد روابط معنادار و پیدا کردن جایگاه ما در جهان می تواند چندین دهه صبر و مقاومت طول بکشد.

اما تحقیقات روانشناسی اخیر نشان می دهد که مداخلات رفتاری کوتاه ، با دقت کالیبره شده و به موقع استراتژیک می تواند به طور قابل ملاحظه ای و پایدار تجربه تعلق را افزایش دهد ، به ویژه برای جوانانی که احساس حاشیه نشین می کنند.

کار تعلق در ساختمان همیشه لازم نیست آهسته باشد.

“عدم اطمینان” در کالج

دانش آموزان را در حال انتقال از دبیرستان به کالج در نظر بگیرید. برای بسیاری از جوانان ، این دوره با عدم اطمینان و اضطراب در مورد دوست داشتن ، جاسازی ، احساس در خانه یا موفقیت در دانشگاه مشخص می شود. دانش آموزان گروه های تاریخی کم نماینده یا حاشیه نشین ، اغلب چالش های تشدید شده ای را تجربه می کنند ، و اغلب این سؤال را مطرح می کنند که آیا واقعاً در دانشگاه تعلق دارند یا خیر. این “عدم اطمینان متعلق” می تواند دانش آموزان را به سمت ترک زودرس از تعلیم و تربیت خود سوق دهد و بر مشاغل ، سلامتی و رفاه آینده تأثیر منفی بگذارد. افراد غالباً در انتقال از کالج به محیط کار ، چالش های مشابهی را تجربه می کنند.

روانشناس استنفورد ، گرگوری والتون و همکارانش نشان داده اند که مداخلات ساده و مختصر – “مداخلات عاقلانه” – می توانند مستقیماً به این ناامنی ها بپردازند. مفهوم والتون در مورد “تعلق اجتماعی” بر درک فرد از پذیرش و حق شرکت در محیط مانند مدرسه یا محل کار است. این تابعی از ارتباط از نظر هر دو افراد است و در کنار هم قرار می گیرد.

در “مداخله تعلق اجتماعی” والتون ، دانشجویان ابتدا از نتایج نظرسنجی یاد می گیرند که احساس انزوا و شک آنها بسیار رایج است و همچنین به طور کلی موقتی است. در مرحله بعد ، آنها روایات معتبر و قابل اعتماد را از همسالان مسن می خوانند که با موفقیت بر مبارزات مشابه غلبه می کنند و پشتیبانی و ارتباط مورد نیاز خود را با گذشت زمان پیدا می کنند. برای بستن این تمرین ، دانش آموزان نامه های دلگرم کننده ای را برای دانشجویان آینده می نویسند ، و خلاصه آنچه را که آموخته اند و تأیید می کنند که متعلق به طور طبیعی با زمان و تلاش رشد می کند.

این مداخله مختصر – با گذشت کمتر از یک ساعت – نتایج قدرتمندی نشان داده است. شرکت کنندگان نرخ تکمیل بالاتری را در کالج ، بهبود عملکرد تحصیلی ، سلامت روانی و جسمی قوی تر و افزایش ادغام اجتماعی نشان می دهند. نکته قابل توجه ، دانش آموزان سیاه پوست در این مداخلات ، نمرات بهبود یافته ، بهزیستی بهبود یافته و حتی بیشتر زندگی و رضایت شغلی را حدود یک دهه بعد گزارش کردند.

مداخلات مشابه با موفقیت نابرابری های جنسیتی را در زمینه های تحت سلطه مردان کاهش داده است ، مانند مهندسی ، تقویت مشارکت بیشتر اجتماعی ، تجربیات بهبود یافته و دوستی های عمیق تر در تقسیمات جمعیتی.

چرا این استراتژی ساده چنین تأثیر بزرگ دارد؟ به عبارت ساده ، دانش آموزان نحوه تفسیر تجربیات خود را تغییر می دهند. با درک اینکه چالش ها متداول و قابل توجه است ، دانش آموزان شروع می کنند و به جای جداسازی خود به طور فعال به دنبال روابط حمایتی ، مربیگری و ایجاد جامعه هستند. این چرخه های با فضیلت تعلق را ایجاد می کند.

در میان واکنشهای فعلی در برابر تنوع ، عدالت و ابتکارات (DEI) ، این “مداخلات عاقلانه” شواهد سازنده ای ارائه می دهند که چنین مداخلات می تواند منجر به پیشرفت ملموس و عملی در نتایج شغلی و زندگی شود. هیچ چیز سیاسی یا ایدئولوژیکی در استفاده از یک ابزار تجربی اثبات شده برای کمک به مردم در غلبه بر ناامنی ها و احساس گنجاندن وجود ندارد.

سودمندی فراتر از مدارس

این مثال باید فراتر از دانشگاه باشد. در مکانهای کاری مقابله با قطبش یا تقسیمات فرهنگی ، مداخلات مشابه می توانند فرهنگ های سازمانی سالم تر و منسجم تر را تقویت کنند. رهبران مشاغل می توانند این استراتژی ها را برای سهولت در انتقال ، تقویت مربیگری و ایجاد تعلق کلی که باعث تقویت روحیه ، نوآوری و حفظ می شود ، سازگار کنند.

دولت های محلی همچنین می توانند این نوع مداخلات را در استراتژی های بهداشت عمومی یا ابتکارات توسعه جامعه ادغام کنند و به شرکت کنندگان در غلبه بر انزوا اجتماعی کمک کنند. این نوع استراتژی ها در نهایت می توانند به بهبود مشارکت مدنی و اعتماد به نفس در جوامع کمک کنند.

شتاب دهنده عدالت (که قبلاً همکاری کالج در حال انتقال است) ، که توسط والتون تأسیس شده است ، این رویکردها را در تنظیمات متنوع اجرا می کند ، از مدارس راهنمایی-جایی که مداخلات مسائل انضباطی را کاهش می دهد-به محل های کاری با هدف تقویت انسجام و فرهنگ.

در این دوره قطبی ، هنگامی که بسیاری از رهبران و سازمان ها از آموزش DEI یا سایر ابتکارات مشابه خودداری می کنند ، “مداخلات عاقلانه” می توانند راهی برای پیشبرد ارائه دهند. مردم آرزوی تعلق دارند. ما باید استراتژی های اثبات شده را مقیاس کنیم که به مردم کمک می کند تا آن را پیدا کنند.