منبع: سیج فریدمن/Unsplash

توسط Nathalie Boutros، Ph.D. و Tchiki Davis، MA، Ph.D.

تکنیک الکساندر یک رویکرد خاص و مجموعه ای از تمرینات است که توسعه آگاهی ذهنی از تعادل و وضعیت بدن را با تمرکز ویژه بر تعادل، وضعیت و حرکت سر، گردن و ستون فقرات تشویق می کند.

در حوالی قرن بیستم، فردریک ماتیاس الکساندر، بازیگر استرالیایی صحنه، متوجه شد که با بازی های طولانی دست و پنجه نرم می کند. او دچار التهاب حنجره مکرر شد که به درمان های توصیه شده توسط پزشکانش پاسخگو نبود. بنابراین او تصمیم گرفت که سبک اجرای خود را از نزدیک بررسی کند و هنگام خواندن خطوط خود، خود را با جزئیات زیاد در آینه های متعدد تماشا کند. او مشاهده کرد که وضعیت او در هنگام صحبت کردن ناسازگار بود. به طور خاص، او متوجه شد که در حین صحبت، چانه‌اش پایین می‌آید و به سمت داخل حرکت می‌کند. الکساندر به این نتیجه رسید که مشکلات او روی صحنه و درد و ناراحتی مکرر او در نهایت به دلیل وضعیت بدنی ناکارآمد و عادات حرکتی او بوده است (شلینگر، 2006).

الکساندر سپس به توسعه رویکرد و مجموعه‌ای از تمرین‌ها برای اصلاح عادات حرکتی و وضعیتی که ممکن است ناسازگار بوده و باعث ناراحتی می‌شود، پرداخت. این رویکرد و مجموعه تمرینات به تکنیک اسکندر تبدیل شد و برای بیش از 100 سال توسط بازیگران، نوازندگان، رقصندگان و دیگران برای تنظیم وضعیت بدنی، تعادل و حرکات خود برای بهبود و تنظیم دقیق اجراها و جلوگیری از آسیب و ناراحتی استفاده می‌شود. اگرچه تکنیک الکساندر در ابتدا برای هنرمندان نمایشی توسعه داده شد و توسط هنرمندان پرفورمنس رایج شد، تکنیک‌ها و تمرین‌ها ممکن است در بهبود وضعیت بدنی و حرکت برای طیف وسیعی از افرادی که ممکن است حالت‌های بدنی و عادات حرکتی ضعیفی داشته باشند، مفید باشد. این گروه احتمالاً بیشتر ما را شامل می شود، از جراحان (ردی و همکاران، 2011) تا هر کسی که از تلفن هوشمند استفاده می کند (Neupanet et al., 2017).

تکنیک الکساندر ذاتاً یک تمرین ذهن آگاهی است که بر آگاهی بدن تاکید و تشویق می کند. در این مورد، آگاهی بدن شامل آگاهی از تمام احساسات فیزیکی تجربه شده توسط بدن، موقعیت بدن در فضا، نحوه حرکت بدن و روابط بین بدن و دنیای فیزیکی است (شلینگر، 2006). تکنیک الکساندر بر انجام عمدی و آگاهانه اعمالی که معمولاً به طور خودکار و از روی عادت انجام می شوند تأکید می کند. دانش‌آموزان تشویق می‌شوند تا آگاهی ذهنی از بدن فیزیکی را هم زمانی که در حال استراحت است و هم زمانی که در حرکت است، توسعه دهند و تنظیم کنند. سپس دانش‌آموزان یاد می‌گیرند که چگونه موقعیت‌های بدن ناکارآمد و حرکات معمولی را شناسایی و مهار کنند و در عین حال بدن‌های خود را به روش‌های کاربردی‌تر و کمتر آسیب‌رسان حرکت می‌دهند.

نحوه انجام تکنیک الکساندر

به طور معمول، تکنیک الکساندر توسط یک تمرین‌کننده آموزش دیده، که اغلب معلم یا نمایشگر نامیده می‌شود، تسهیل می‌شود. تکنیک الکساندر را می توان به صورت یک به یک یا به صورت گروهی آموزش داد. قابل ذکر است که هیچ درمانگر یا مشتری وجود ندارد. در عوض، یک معلم راهنمایی و دستورالعمل هایی را در مورد چگونگی توسعه و تنظیم دقیق مهارت های ذهن آگاهی و آگاهی بدن ارائه می دهد.

یک جلسه ممکن است با این شروع شود که معلم آگاهی دانش‌آموز را به بدن فیزیکی، و به‌ویژه تمام عضلات درگیر در انجام یک عمل خاص، بیاورد. این شامل کوچکترین ماهیچه ها مانند ماهیچه های تکی انگشتان و عضلات گردن و فک و همچنین عضلات بزرگتر پشت و هسته است که مسئول وضعیت و تعادل کلی هستند. برای مثال، یک پیانیست ممکن است هوشیاری ذهنی خود را نه تنها به انگشتان، دست‌ها و بازوهای خود، بلکه به عضلات درگیر در حمایت از سر و راست نگه داشتن گردن و همچنین عضلات پشت و هسته‌ای که مسئول خوبی هستند، بیاورد. وضعیت روی نیمکت معلم آموزش شفاهی همراه با لمس سبک و دستکاری ملایم و تغییر موقعیت بدن دانش آموز ارائه می دهد.

هدف دستورات شفاهی و دستکاری بدنی ملایم افزایش آگاهی از تعادل پویایی است که بین تمام عضلات وجود دارد. هدف معلم تسهیل احساس سیالیت، سهولت حرکت و سبکی است (جونز، 1979). تکنیک الکساندر بر سبکی احساس تاکید دارد که باید به عنوان دلپذیر و لذت بخش تجربه شود. شاگردان تکنیک الکساندر اغلب گزارش می دهند که از سهولت و روان بودن حرکت لذت می برند (کیلدو، 2018).

تکنیک اسکندر و ذهن آگاهی

با تمرکز و آگاهی آگاهانه از نحوه حرکت بدن خود، ممکن است بتوانید بر افکار و احساساتی که در غیر این صورت غیرقابل دسترس یا پنهان هستند، تأثیر بگذارید و از آنها بهره ببرید. توجه دقیق به حرکات ظریف و بازخورد درونی و سپس انجام تنظیمات بسیار ظریف در راه هایی که حرکت می کنید ممکن است احساس عاملیت و خودکنترلی را افزایش دهد. تکنیک الکساندر به عنوان شکلی از ذهن آگاهی تجسم یافته بر هدایت و کنترل عمدی بر حرکات بدن تأکید دارد. در تمرین تکنیک اسکندر، عادات از حالت خودکار و ناخودآگاه گرفته می‌شوند، جایی که بدون فکر انجام می‌شوند، به عمد و عمدی، جایی که با هوشیاری انجام می‌شوند.

در مجموع

اگرچه این روش در ابتدا به عنوان راهی برای کاهش درد برای مجریان ایجاد شد، اما از آن زمان نشان داده شده است که تکنیک الکساندر طیف وسیعی از اثرات مثبت دیگر، نه تنها بر عملکرد بدن فیزیکی بلکه بر روی ذهن نیز دارد. این مزایا ممکن است از تمرکز بر ارتباط ذهن و بدن و افزایش حس عاملیت ناشی از یادگیری کنترل عمدی و آگاهانه حرکات بدن ناشی شود. نکته مهم این است که تکنیک الکساندر برای همه بدن ها قابل دسترسی و در دسترس است – هیچ شرایط تناسب اندام یا توانایی خاصی وجود ندارد. همه افراد، صرف نظر از سن، توانایی یا تناسب اندام، می توانند آگاهی ذهنی از بدن فیزیکی داشته باشند و می توانند ارتباط بین بدن و ذهن را تقویت کنند.

نسخه ای از این پست نیز در وب سایت موسسه رفاه برکلی ظاهر می شود.