[ad_1] جاه طلبی قبلاً یک فضیلت بود. در جایی در طول مسیر ، یک معاون شد. هنگامی که سنگ بنای اخلاق آمریکایی-مترادف با اعتماد به نفس ، تحرک رو به بالا و آژانس شخصی-اکنون بیشتر اوقات با خودخواهی ، شکارچی قدرت یا تلاش توخالی در ارتباط است. ما ن...
[ad_1]
جاه طلبی قبلاً یک فضیلت بود. در جایی در طول مسیر ، یک معاون شد.
هنگامی که سنگ بنای اخلاق آمریکایی-مترادف با اعتماد به نفس ، تحرک رو به بالا و آژانس شخصی-اکنون بیشتر اوقات با خودخواهی ، شکارچی قدرت یا تلاش توخالی در ارتباط است. ما نسبت به کسانی که خیلی زیاد می خواهند مشکوک هستیم ، خیلی سخت فشار می آورند ، یا رویای خیلی بزرگی می بینیم.
اما اگر کودک را با آب حمام بیرون بیاوریم ، چه می شود؟ اگر جاه طلبی دشمن فضیلت نیست ، بلکه موتور آن نیست؟
بیایید واضح باشیم: این دفاع از جاه طلبی کور ، حرص و طمع یا رقابت بریده نیست. این کاریکاتورها دیدگاه ما را ابراز کرده اند. آنچه من در مورد آن صحبت می کنم چیزی ساکت تر و ماندگار تر است: رفتار خودآزمایی– رانندگی برای ساختن چیزی از خود بدون اینکه منتظر اجازه باشید.
این نوع جاه طلبی است که والت ویتمن در شعر خود “من می شنوم آمریکا می شنوم” – آهنگ نجار ، مکانیک ، مادران و قایقرانان ، که هر کدام وظایف خود را با غرور انجام می دهند ، هر کدام صدای خود را به هماهنگی مشترک می دهند. سیاسی نیست. این ماتریالیستی نیست. این به سادگی این است: من مایل هستم که از طرف خودم عمل کنم تا زندگی من بهتر شود – و شاید ، جهان نیز.
ما باید آن جاه طلبی را پس بگیریم.
رالف والدو امرسون ، یکی از بزرگترین طرفداران جاه طلبی ، در مقاله خود خواستار تفکر جسورانه شد اعتماد به نفسبشر پیام او؟ انتظار برای اعتبار سنجی خارجی را متوقف کنید. به غرایز خود اعتماد کنید. هدایای منحصر به فرد خود را پرورش دهید. از درون به بیرون زندگی کنید.
در قلب خود ، اعتماد به نفس امرسون فراخوانی برای جاه طلب است-نه به معنای تعقیب وضعیت ، بلکه در جسارت زندگی خود در زندگی خود. وی از خوانندگان خواست تا به شهود خود اعتماد کنند ، انطباق منفعل را رد کنند و مسئولیت کامل مسیرهای خود را بر عهده بگیرند. امرسون اعتقاد داشت که اعتقادات و سنت های ارثی را به چالش کشیده و استدلال می کند که سازگاری به خاطر خودش یک دام است. وی انعطاف پذیری ، رشد و سازگاری را تشویق کرد – ارزش هایی که فقط در صورت وجود جاه طلبی در اختیار آنها وجود دارد.
جاه طلبی ، به درستی درک شده ، همان چیزی است که این رفتارها را به دنبال دارد. این تمایل به حرکت به جلو است ، حتی اگر مقصد تضمین نشود.
تحقیقات روانشناختی از این ایده پشتیبانی می کند که جاه طلبی-هنگامی که هدف قرار گرفته است-می تواند یک پیش بینی کننده قدرتمند بهزیستی و موفقیت باشد.
در یک مطالعه طولی از بیش از 1500 نفر ، روانشناس تیموتی قاضی دریافت که جاه طلبی با سطوح بالاتر آموزش ، درآمد و وضعیت شغلی در طول طول عمر همراه است (قاضی و کامیمیر-مولر ، 2012). مهمتر از همه ، هنگامی که با انگیزه ذاتی تراز می شود ، جاه طلبی نیز با رضایت از زندگی ارتباط دارد.
این تمایز مهم است. بهترین نوع جاه طلبی است خود ستایی، نه رانده خارج. طبق نظریه خود تعیین کننده دسی و رایان (2000) ، مردم وقتی اهدافشان در داخل ایجاد می شوند شکوفا می شوند-وقتی آنها ارزش های شخصی ، استقلال و هدف را منعکس می کنند. به طور خلاصه ، جاه طلبی که از درون رشد می کند – نه از رقابت یا مقایسه – نه تنها دستاورد ، بلکه معنی دارد.
بنابراین جاه طلبی لازم نیست که در مورد قدم زدن دیگران باشد – می تواند در مورد قدم گذاشتن به پتانسیل فرد باشد.
جاه طلبی فقط مربوط به آنچه ما می خواهیم نیست. این در مورد است چگونه یاد می گیریم و رشد می کنیمبشر این جایی است که عمل گرایی آمریکایی – فلسفه خانه دار متفکرانی مانند ویلیام جیمز و جان دیوی – عمق آد.
انگیزه ضروری می خواند
پراگماتیست ها معتقد بودند که یادگیری و حقیقت از آموزه های سفت و سخت بلکه از تجربه و آزمایش ناشی می شود. آنها در آغوش گرفتند تجربیاتremaining از طریق آزمایش و خطا. آنها ارزش داشتند سازنده– این ایده که افکار و ابزارها برای حل مشکلات وجود دارند ، نه پرستش. و آنها تمرین کردند فصاحت– فروتنی که تمام دانش را به عنوان موقت و در حال تحول می پذیرد.
صدا آشنا است؟ این عادت های ذهن جاه طلب است: سعی کنید ، تأمل کنید ، تنظیم کنید و حرکت کنید. جاه طلبی به معنای داشتن تمام پاسخ ها نیست. این به معنای تمایل به یافتن آنها است. این به معنای باز بودن در برابر شکست ، بازخورد ، نوآوری است. جاه طلبی سوخت برای روند تکراری خودسازی است.
و با این حال ، فرهنگ ما نسبت به آن احتیاط کرده است.
در زمان نابرابری گسترده و بی اعتمادی عمومی به نخبگان ، جاه طلبی می تواند مشکوک باشد. ما آن را با بهره برداری ، امتیاز یا قطع ارتباط از ارزش های جامعه مرتبط می کنیم. اما این جاه طلبی نیست ، تحریف است.
ما همچنین با تلاش های فردی در دنیایی که به درستی نیاز به توجه به سیستم ها ، عدالت و مسئولیت مشترک دارد ، ناراحت شده ایم. اما این پارادوکس است: بدون جاه طلبی ، حتی بهترین سیستم های طراحی شده.
شما می توانید یک جامعه رایگان ، دسترسی به آموزش و ابزاری برای پیشرفت داشته باشید – اما هنوز کسی مجبور است خواستن برای حرکت به جلو جاه طلبی همان چیزی است که فرصت را به آژانس تبدیل می کند.
بنابراین جاه طلبی توانبخشی در عمل چگونه به نظر می رسد؟
این کار با زندگی عمدی آغاز می شود – اهداف نه فقط برای تحت تأثیر قرار دادن دیگران بلکه برای کشش خود. این به معنای پرسیدن سوالات عمیق تر است: می خواهم به چه چیزی رشد کنم؟ چه نوع شخصی را در این تعقیب قرار می دهم؟
این کار با کاردستی ادامه می یابد ، که چیزی بیش از جاه طلبی شغلی است. این افتخار را در انجام کارها به خوبی انجام می دهد – خواه مدیریت یک تیم ، نوشتن یادداشت یا آماده سازی شام باشد. جاه طلبی همیشه غرش نمی کند. بعضی اوقات با توجه به جزئیات و مراقبت در اجرای آن زمزمه می کند.
جاه طلبی نیز در مالکیت نشان می دهد. اگر چیزی در زندگی شما کار نمی کند – برنامه ، روابط ، شغل شما – کار شما شکایت نمی کند. حرکت می کند بی پروا نیست واکنشی نیست اما با عزم
و شاید مهمتر از همه ، جاه طلبی می تواند نوعی آرزو فروتنانه باشد. این به معنای فریاد زدن اهداف خود از پشت بام ها نیست. این بدان معناست که بی سر و صدا آنها را با قوام ، یادگیری از اشکالات و در حال تحول دید خود دنبال کنید. این رشته رشد است که در هدف قرار گرفته است.
هنگامی که ما جاه طلبی را احیا می کنیم ، از دیدن آن به عنوان یک انگیزه خودخواه متوقف می شویم و شروع به دیدن آن برای آنچه در واقع است: تمایل به شرکت در تبدیل شدن به خودمان.
این جرقه ای است که کارگران آواز ویتمن را متحرک می کند. این محرک پشت فراخوان امرسون برای اعتماد به نفس است. این مکانیسم رشد در آزمایش عملی است. این همان چیزی است که به ما کمک می کند تا ناآرام ، سازگار با تغییر و طراحی زندگی بهتر – فقط برای خودمان ، بلکه برای دیگران نیز باشیم.
بنابراین ، در میان همه سر و صدا ، یک لحظه وقت بگذارید و با دقت گوش دهید.
شما هنوز هم ممکن است آمریکا آواز بخوانید. و اگر نزدیکتر گوش دهید ، جاه طلبی پشت آهنگ را خواهید شنید.
[ad_2]
