زندگی فرد به عنوان یک فرد، و به عنوان عضوی از یک زوج و خانواده، می تواند شامل انواع تجربیات شاد و لذت بخش باشد. با این حال، زندگی تجربیات استرس زا مختلفی را نیز به همراه دارد، برخی قابل پیش بینی و برخی دیگر کاملا غیرمنتظره. این استرس‌ها از استرس‌های نسبتاً جزئی، مانند میزبانی یک گردهمایی خانوادگی گسترده، تا عوامل استرس‌زای عمده، مانند از دست دادن شغل یا ایجاد یک مشکل جدی سلامت جسمانی، متغیر است. رفاه یک فرد یا یک رابطه تا حدی به توانایی افراد برای مقابله موثر با چنین عوامل استرس زا بستگی دارد.

با توجه به رایج بودن عوامل استرس زا، تحقیقات قابل توجهی برای شناسایی راه های مقابله موثر و کمک کننده به رفاه و همچنین راه هایی که می توانند بی اثر باشند یا حتی وضعیت را بدتر کنند، انجام شده است. در ابتدا، تمرکز بر روی اشکال مقابله برای افراد بود. لازاروس و فولکمن (1984) دو نوع اصلی مقابله را شناسایی کردند: اشکال مقابله مشکل محور که برای کاهش یا حذف عوامل استرس زا در زندگی یک فرد طراحی شده اند (مثلاً مقابله با از دست دادن شغل با جستجوی فعال برای شغل جدید) و اشکال مقابله متمرکز بر احساسات که یک عامل استرس زا را حذف نمی کند، اما پاسخ عاطفی منفی فرد را به آن کاهش می دهد (مثلاً ورزش کردن، وقت گذراندن با یک دوست دلسوز).

اتکای بیش از حد به راهبردهای مقابله‌ای متمرکز بر هیجان، به‌ویژه راهبردهایی که شامل اجتناب قابل‌توجه است (مثلاً سوء مصرف مواد، زمان بیش از حد صفحه نمایش) می‌تواند فرد را در معرض خطر آسیب‌های ناشی از عوامل استرس‌زا قرار دهد که حذف نشده‌اند. بنابراین، ترکیبی از این دو نوع ممکن است توصیه شود. این دو نوع مقابله فردی همچنان به طور گسترده در زمینه سلامت روان شناخته می شوند (Schoenmakers et al., 2015; Skinner et al., 2003).

رویارویی با عوامل استرس زا در یک زن و شوهر یا زمینه خانوادگی پیچیده تر است. از یک سو، دو عضو ممکن است استراتژی‌های ترجیحی متفاوتی داشته باشند، مانند زمانی که یکی از اعضای یک زوج تمایل دارد به طور خودکار در مقابله با احساسات متمرکز شود تا احساسات ناراحت‌کننده را کاهش دهد، در حالی که دیگری به شدت ترجیح می‌دهد «به کار مشغول شود» و راه‌هایی بیابد. برای از بین بردن استرس های ناراحت کننده این افراد احتمالاً خود را در تضاد می بینند و هر کدام راه اصلی مقابله با دیگران را تداخل در راه خود می دانند.

برخلاف تضاد بالقوه بر سر مقابله بین اعضای یک زوج یا خانواده، مقابله به صورت تیمی پتانسیل زیادی برای موثر و رضایت بخش دارد. تحقیقات Cutrona (1996) نشان داده است که چگونه حمایت اجتماعی شرکا از یکدیگر در روابط زوجین منبع ارزشمندی است که به رفاه افراد و پیوند آنها کمک می کند. بودنمن (1997، 2005) یک مدل دوتایی از مقابله را در زوج ها ایجاد کرد، که در آن ضرب المثل “دو سر بهتر از یک سر هستند” می تواند درست باشد زمانی که شرکای زندگی با یکدیگر همکاری می کنند هنگامی که استرس های زندگی بر آنها تأثیر می گذارد.

یک عامل استرس زا ممکن است یکی از اعضای رابطه را تحت تأثیر قرار دهد (مثلاً زمانی که والدین سالخورده یک فرد مبتلا به زوال عقل تشخیص داده می شود) یا هر دوی آنها (مثلاً زمانی که فرزند یک زوج در مدرسه مشکلات رفتاری از خود نشان می دهد). علاوه بر این، هنگامی که عوامل استرس زا در ابتدا بر یکی از اعضای یک زوج تأثیر می‌گذارند، معمولاً تأثیرات منفی روی فرد دیگر نیز سرایت می‌کند و بر فرد دیگر نیز تأثیر می‌گذارد (بودنمن و همکاران، 2016؛ فالکونیر و کوهن، 2019؛ فالکونیر و همکاران، 2016).

در مدل دوتایی بودنمن از استرس زوجین و مقابله، اولین قدم ضروری این است که یک فرد تحت استرس در مورد استرس خود با شریک زندگی خود ارتباط برقرار کند. هرچه شرکا در شناسایی نشانه های استرس در خود و یکدیگر حساس تر باشند و هر چه تمایل بیشتری به افشای استرس به یکدیگر داشته باشند، بهتر است. سپس شریک زندگی می تواند حمایت متمرکز بر عواطف و/یا مشکل محور از فرد تحت استرس ارائه کند. نمونه‌هایی از کمک‌های مقابله‌ای متمرکز بر هیجان، گوش دادن همدلانه است، زمانی که شریک ناراحتی را ابراز می‌کند و او را درگیر فعالیت‌های آرامش‌بخش می‌کند.

مقابله دوتایی متمرکز بر مشکل ممکن است شامل بحث در مورد اقدامات احتمالی برای کاهش یک عامل استرس زا (به عنوان مثال، طوفان فکری روش هایی باشد که فردی که شغل خود را از دست داده می تواند شغل جدیدی پیدا کند) یا پیشنهاد به عهده گرفتن برخی از کارهای خانه فرد تحت استرس برای کاهش بار او باشد. هنگامی که یک عامل استرس زا بر هر دو طرف تأثیر می گذارد (مثلاً مشکل رفتاری فرزندشان)، آنها می توانند از راهبردهای مقابله با هم استفاده کنند. همچنین برای شرکا مهم است که از اشکال منفی مقابله دوتایی اجتناب کنند، مانند مقابله دوسوگرا که در آن یک فرد آشکارا تلاشی نیمه دلانه برای به عهده گرفتن یکی از کارهای شریک زندگی خود انجام می دهد.

در کتاب جدیدمان (اپستین و فالکونیر، 2024)، همکارم در دانشگاه مریلند، دکتر ماریانا فالکونیر، من و دکتر ماریانا فالکونیر، استفاده زوج‌ها از مقابله دوتایی را برای مدیریت انواع استرس‌ها (مثلاً مشکلات مالی، مسائل مربوط به فرزندپروری، مشکلات روان‌شناختی شریک زندگی) شرح می‌دهیم. مشکلاتی مانند افسردگی) که با آن مواجه هستند.

یک مانع بالقوه برای مقابله دوتایی زمانی وجود دارد که یکی از اعضای یک رابطه کمتر برای جستجو و پذیرش کمک از شخص دیگری باز باشد. در چنین شرایطی، برای زن و شوهر بسیار مهم است که در مورد عقایدی که یک فرد اکراه دارد، صحبت کنند، مانند معیار شخصی که درخواست کمک نشانه ضعف است. در کار من با زوج‌ها، ما گاهی اوقات چنین باورهایی را به تجربیات بزرگ شدن در خانواده اصلی آنها می‌رسیم، مانند پیام‌هایی که از والدین دریافت می‌شود زمانی که کودک از یک مشکل شخصی ناراحت بود.

یکی دیگر از موانع رایج برای مقابله دوتایی، مهارت‌های محدود زوجین برای انتقال ایده‌ها و احساساتشان است. رهنمودهای پرکاربرد برای بیان واضح و سازنده خود، و برای گوش دادن همدلانه به عبارات یکدیگر (اپستین و فالکونیر، 2024؛ مارکمن، استنلی و بلومبرگ، 2010) می تواند کنار آمدن با عوامل استرس زا را برای یک زوج بسیار آسان تر کند.

تمرین مهارت های ارتباطی برای حل مشکلات مشترک نیز به مقابله دوتایی خوب کمک می کند. مراحل حل مشکل زوجین شامل توافق بر سر تعریف روشنی از مشکلی است که زوج تجربه می کند، ایجاد راه حل های بالقوه، همکاری در ارزیابی مزایا و معایب هر راه حل، تصمیم گیری در مورد راه حل عملی که می توانند امتحان کنند، آزمایش راه حل در زندگی روزمره، و بازنگری راه حل در صورت نیاز) (اپستاین و فالکونیر، 2024).

همانطور که قبلاً ذکر کردم، ترجیحات مختلف شرکا برای انواع مقابله نیز می تواند در مقابله مشترک تداخل ایجاد کند. رویکرد مثبتی که یک زوج می‌تواند برای کاهش چنین شکافی اتخاذ کند، استفاده از مهارت‌های ارتباطی برای توصیف دلایلی است که چرا یکی از روش‌های مقابله را می‌پسندد، و شریک زندگی همدلانه گوش می‌دهد. بنابراین، شرکا برای ترجیحات یکدیگر درک و احترام قائل می شوند و در را برای ترکیب این ترجیحات در تلاش های مشترک زوجین باز می کنند.