من به عنوان یک روانشناس، دانشمند رفتار انسانی هستم. من نسبت به آنچه می توان از طریق تجربه گرایی به طور علمی درک کرد، پاسخگو هستم. و با این حال تجربه گرایی تنها روشی نیست که ما برای کشف واقعیت استفاده می کنیم.

مایکل پولانی، فیلسوف علم، مفهوم «دانش شخصی» را معرفی کرد و استدلال کرد که تجربیات شخصی و شهود نیز نقش مهمی در نحوه درک و تعامل ما با جهان اطرافمان دارند. همانطور که ما در رقص روابط صمیمانه شرکت می کنیم، کاوش معنوی شامل گوش دادن به “احساس احساسی ما” در میان خطر، عدم اطمینان و درگیری است.

به این ترتیب، متفکران برجسته در زمینه روانشناسی مدرن – از دکتر مارشا لینهان، بنیانگذار رفتار درمانی دیالکتیکی (DBT)، تا دکتر استیو هیز، بنیانگذار درمان پذیرش و تعهد (ACT)، تا دکتر ویلیام میلر، بنیانگذار مصاحبه انگیزشی (MI) – همه به طور گسترده در مورد کاوش معنوی خود نوشته اند و کاوش معنوی را در زمینه روان درمانی تشویق کرده اند. با در نظر گرفتن این موضوع، من از ما دعوت می‌کنم تا در کنار علم تجربی، حوزه‌های دین، معنویت و ارزش‌های شخصی را به‌عنوان مسیرهای معتبر برای درگیر شدن با هر آنچه هست، کشف کنیم.

معنویت و مذهب اغلب در هم تنیده می شوند، اما نقش های متمایز در زندگی ما ایفا می کنند. معنویت را می توان به عنوان کاوش شخصی در اسرار وجود ما تعریف کرد: یعنی هدف، تجربیات ماوراء طبیعی، منبع/الهی/خدا، بی مرزی، غایت، زیبایی، همه چیزهایی که هیبت را در ما برمی انگیزد. معنویت ممکن است به توسعه اعمال و مناسک مذهبی منجر شود یا نه.

از سوی دیگر، دین مسیری ساختاریافته برای معنویت فراهم می‌کند که شامل سنت‌ها، باورها و اعمال سازمان‌یافته مشترک در یک جامعه می‌شود. به دلیل همپوشانی بین معنویت و مذهب، و همچنین تعاریف مختلف از هر دو، افراد و محققان تلاش می کنند تا تأثیر خود را متمایز کنند. (بنابراین، در ادامه این مقاله، آنها را ترکیب خواهم کرد.)

در جهانی مملو از تضاد، چه در سطح جهانی و چه در جوامع ما، مذهب و معنویت اغلب به عنوان میدان نبرد ظاهر می شوند که منعکس کننده مبارزات و تضادهای عمیقی است که در درون ما وجود دارد. و با این حال ارتباط ذاتی ما با رمز و راز هستی ما را وادار می کند تا تجربیات و توضیحاتی را که از اجدادمان به ما منتقل شده است کشف کنیم و نادیده گرفتن یا فرار از تأثیر آنها در جستجوی معنا و درک را دشوار می کند.

در کارم در زمینه حمایت از افراد با نگرانی‌های سلامت روان، نقش چندوجهی معنویت و مذهب را مشاهده کرده‌ام – این می‌تواند عاملی کمک‌کننده برای چالش‌های سلامت روان، منبع الهام برای رویارویی با مسائل، مانعی در مسیر بهبودی باشد، و پشتیبانی ارزشمند برای شفا

در زمینه سلامت روان، دین یا معنویت «خوب» چیست؟

ابتدا از خود بپرسید:

• چه زمانی معنویت/مذهب چراغ امید در زندگی شما بوده است؟
• آیا لحظاتی بوده است که به نظر می رسد معنویت/مذهب به جای اینکه آن را روشن کند، درک شما را مخدوش کرده است؟
• آیا می‌توانید زمانی را به خاطر بیاورید که یک چالش سلامت روانی درک معنوی/مذهبی یا عمل شما را عمیق‌تر کرد؟
• چگونه سفر شما به سمت بهبود سلامت روان تحت تاثیر باورهای معنوی/مذهبی شما بوده است؟

تحقیقات نشان می‌دهد که مذهب/معنویت اغلب نقشی اساسی در شفا و بهزیستی ایفا می‌کند و به طیفی از نتایج مثبت از جمله امید، خوش‌بینی و انعطاف‌پذیری کمک می‌کند. با این حال، رابطه بین دین، معنویت و سلامت روان پیچیده و چندوجهی است، با آسیب‌ها و ناملایمات گاهی اوقات به پرسش‌های معنوی عمیق منجر می‌شود.

روانشناسان سال ها تلاش کرده اند که معنویت/مذهب را به طور عملی اندازه گیری کنند. از نظر روانشناسی، معنویت/مذهب اگر به پیامدهای سلامتی مثبت منجر شود، ممکن است «سالم» و اگر به پیامدهای منفی سلامتی منجر شود، «ناسالم» در نظر گرفته شود. در اینجا ویژگی‌های معنویت/مذهب سالم در مقابل ناسالم طبق تحقیقات انجام شده است:

ویژگی های معنویت سالم / دین

• درونی شده، با انگیزه درونی.
• بر اساس رابطه ایمن با الوهیت مورد بحث.
• به ویژه در موقعیت های استرس زا که افراد را به محدودیت های منابع خود سوق می دهد، ارزشمند است.
• اگر به طور کامل در زندگی ادغام شود مفیدتر است. «مسیرهای مذهبی/معنوی گسترده و عمیق، پاسخگو به موقعیت‌های زندگی، پرورش یافته توسط بافت اجتماعی بزرگ‌تر، قابلیت انعطاف و تداوم، جهت‌گیری به سوی مقصدی مقدس که به اندازه کافی بزرگ است که طیف کاملی از پتانسیل‌های انسانی را در بر گیرد و به اندازه کافی نورانی باشد. یک چشم انداز هدایت کننده قدرتمند برای فرد فراهم کنید.» (پارگمان، 1386، ص 136).

ویژگی های معنویت/دین ناسالم

• تحمیلی، بررسی نشده.
• منعکس کننده رابطه تنبیهی/اجباری ضعیف با الوهیت مورد بحث.
• ارادت تزلزل ناپذیر شدید به تفاسیر و اعمال سخت مذهبی که به تعصب و تعصب علیه سایر گروه های مردم کمک می کند.
• انگ مذهبی، سرزنش، و انتظارات غیر واقعی نسبت به افرادی که در رنج هستند، به بدتر شدن وضعیت بد کمک می کند.
• مسیرهای مذهبی/معنوی که فاقد گستره و عمق هستند، نمی توانند چالش ها و خواسته های رویدادهای زندگی را برآورده کنند، با سیستم های اجتماعی اطراف برخورد می کنند و برخورد می کنند، تغییر می کنند و خیلی راحت یا اصلا تغییر نمی کنند و/یا با ارزش های دیگر در تضاد هستند.

از نظر عملی، معنویت/مذهب شما چقدر سالم است؟

اگر اعتقادات و اعمال معنوی/مذهبی شما از تجربیات شما پشتیبانی نمی کند و بر رفاه شما تأثیر منفی می گذارد، چگونه می توانید برای مبارزه با تناقضات، تغییر یا تجدید نظر در سفر معنوی/مذهبی خود و پذیرش رمز و راز و تناقض، حمایتی پیدا کنید؟

همانطور که انیشتین زمانی گفت: “دانستن اینکه آنچه برای ما غیرقابل نفوذ است واقعا وجود دارد، خود را به عنوان عالی ترین خرد و درخشان ترین زیبایی که قوای کسل کننده ما فقط در ابتدایی ترین شکل های خود می توانند درک کنند نشان می دهد – این دانش، این احساس، در از این نظر، و تنها از این نظر، من در ردیف مردان دیندار هستم. باشد که با کنجکاوی و دلسوزی به کاوش ادامه دهیم!