در کتابش فانی بودندکتر Atul Gawande، یک جراح مجرب، بحث می‌کند که چگونه گفت‌وگوهای سخت در مورد مداخلات پزشکی پایان زندگی (یا نه) ممکن است منجر به زندگی کوتاه‌تر اما رضایت‌بخش‌تر شود. در کتابش قلب های گویادکتر دین دیوید شیلینگر، پزشک و مدافع سلامت عمومی، درباره چگونگی تشخیص دقیق، درمان، و شفای واقعی از گوش دادن عمیق به بیماران و داستان های آنها بحث می کند.

پیشرفت های پزشکی در قرن گذشته خیره کننده بوده است. ما به طور قابل توجهی طولانی‌تر زندگی می‌کنیم و می‌توانیم از بحران‌های بهداشتی مکرر که زمانی باعث مرگ ما می‌شد جان سالم به در ببریم. تقریباً همه موافقند که در بسیاری از موارد، اگر نه بیشتر، این یک چیز مثبت است. با این حال، بسیاری استدلال می کنند که تمرکز بیش از حد ما بر افزایش طول عمر به هر قیمتی، همراه با تمایل ما به درمان علائم به جای جستجوی علل زمینه ای، باعث شده است که اهمیت کیفیت زندگی و سلامت واقعی را از دست بدهیم.

منبع: سامانتا استین

در مقاله خود کیفیت در مقابل کمیت زندگی: فراتر از دوگانگی، دکتر آریل دمپسی و جان مولدر به افرادی که در پایان زندگی خود قرار دارند پیشنهاد می کنند که درگیر پاسخ دادن به چهار سوال باشند:

1. از بیماری خود چه می دانید؟
2. درک شما از طرح چیست؟
3. چه چیزی برای شما مهم است؟
4. آیا برنامه هایی که در حال حاضر وجود دارند به شما کمک می کنند تا به آنچه برای شما مهم است دست یابید یا مانع از رسیدن به اهدافتان می شوند؟

در حالی که این مقاله به تصمیمات پزشکی پایان عمر می پردازد، شاید این سؤالات می تواند برای هر کسی که از یک بیماری مزمن یا ناتوانی رنج می برد، افرادی که در حال پیری هستند و با کاهش سلامت یا توانایی مواجه هستند، یا در این مورد، برای هر کسی که می خواهد مفید باشد. آگاهانه تر در مورد انتخاب ها و کیفیت زندگی خود فکر کنید.

به عبارت دیگر، بیشتر مردم خواهان زندگی سالم، صلح آمیز و مرتبط با جامعه و خانواده و آزادی در پیگیری علایق هستند. اینها اهداف و امیدهای شایسته ای برای همه ما اعم از بیماران مزمن، معلولین و سالمندان است. اما اهداف و امیدها تضمین نمی کنند که زندگی ما آنطور که برنامه ریزی می کنیم پیش برود. ما از بیماری‌ها رنج می‌بریم و علائم آن‌ها را بدون گفتگوهایی که ممکن است علت‌ها یا درمانی را که برای فرد مناسب‌تر است، آشکار کند، درمان می‌کنیم. علاوه بر این، ذهن و بدن ما در نهایت از کار می‌افتد – مرگ اجتناب‌ناپذیر است – و در حالی که پیشرفت‌های پزشکی به ما کمک کرده است تا مرگ زودرس را کنار بگذاریم، آنها همچنین به ما کمک کرده‌اند تا زندگی را طولانی کنیم که ممکن است با کیفیت زندگی مطلوب ما هماهنگ باشد یا نباشد. ارزش ها

تصمیمات مربوط به کیفیت زندگی و تصمیمات پایان زندگی برای هر فرد و خانواده او عمیقاً شخصی است. به طور مشابه، درک منشا یا ادامه یک بیماری به طور کلی مهم و عمیقاً شخصی است. متأسفانه، اغلب اوقات تجزیه و تحلیل علت ریشه ای و تصمیمات پایان زندگی از قبل در مورد زمانی که مورد نیاز است، فکر، بحث و بررسی نمی شود. پیشرفت‌های پزشکی و فناوری و همچنین سیستم مراقبت‌های بهداشتی پربار و کم‌هزینه و حاشیه‌سازی تاریخی توانایی ما را برای اندیشیدن در مورد مسائل کیفیت زندگی با تصمیم‌گیری آگاهانه، قوانین، و مبارزه اخلاقی مختل کرده است. شاید وقت آن رسیده است که به عقب برسیم. اینها مکالماتی هستند که ارزش دارند.