چند روز پیش در یک صبح برفی سرد ، من به همان سرعت که می توانستم برای گرفتن یک کشتی قدم می زدم. چهل و پنج دقیقه بعد ، من هنوز حدود سه چهارم مایل از حوض داشتم. ناگهان ، زنی که از جاده خود در امتداد بزرگراه دو خط خاموش بیرون می رود ، به سمت من رفت. او به من سوار می شد! من در جاده ای به جاده رفتم و در آبشار قدردانی به ماشین گرم او سوار شدم.

اعمال مهربانی همان چیزی است که ما داریم. هیچ چیز نمی تواند ما را از مقابله با خروج عمومی از نجابت با سخاوت ، فوری و شخصی باز دارد. نگرانی هایی مانند به حداکثر رساندن قدرت و سود ممکن است همه اهداف اجتماعی دیگر را برطرف کند ، اما به صورت جداگانه می توانیم اهداف دیگری را در خط مقدم زندگی خود قرار دهیم و از آنها پیروی کنیم. این عمل غریبه – که از راه او خارج شد تا به من دست بدهد – مسیر روز من را تغییر داد ، اما خیلی بیشتر برای من تغییر کرد. من دیدم که تأثیر ما بر یکدیگر در این زمان مملو از اهمیت بیشتری برخوردار است. احساس همکار ، دلسوزی برای یک غریبه در سرما ، به طور طبیعی به وجود می آید. بیایید این را یک ضرورت اخلاقی بنامیم. چنین آگاهی از خود بدیهی در خارج از سیاست ، ایدئولوژی یا هر دو شکاف دیگر ما است.

انواع مختلفی وجود دارد که ما فقط می دانیم-مانند نوبت هنگام تصادف باعث می شود چهار خط آزادراه در یک جاده یک خط همگرا شوند ، یا اینکه کسی که وفاداری و سهم مثبت پایدار نسبت به محل کار خود را نشان داده است ، شایسته رفتار منصفانه است بشر ما می دانیم که انصاف چیست و می دانیم چه موقع تأیید نمی شود. ما می دانیم که بین کسی که سگ خود را در یک راهرو غافل می کند و کسی که سگ خود را در یک نقاشی از بدخلقی های نادرست لگد می زند ، می دانیم. ما در حال حاضر در یک زمینه هستیم که از همه جهت ها به همه جهات می رویم و محدودیت های درست و نادرست را که اکثر ما در مهد کودک آموخته ایم ، دامن می زنیم.

چه باید کرد؟ در آن صبح سرد برفی ، دیدم که هرکدام این قدرت را داریم که تصمیم بگیریم از راه خود خارج شویم. شخصی مهربانی را دریافت می کند و سپس تمایل به افزایش دستی به شخص دیگری دارد. این به یک هدف در حال گسترش تبدیل می شود ، یک نفر در یک زمان ، یک وضعیت به دنبال دیگری ، اصرار به پرداخت آن به پیش می رود که روز شما را رقم می زند. اکنون زمان ایستادن برای سطح بالاتر رفتار نسبت به معمول یا آسان است. بیایید به خاطر نوع جامعه ای که می خواهیم در آن زندگی کنیم ، برخی از ناراحتی ها را به خطر بیاندازیم.

کپی رایت: وندی لوستبادر ، 2025.