[ad_1] نقل قولی از جان کابات زین باهوش وجود دارد که به این صورت است: «چیزهای کوچک؟ لحظه های کوچک؟ آنها کم نیستند.» این به شدت در من طنین انداز است. این لحظه های به ظاهر کوچک و روزمره در بین تمام لحظات بزرگ است که این آهنگ دل را برای من ای...
[ad_1]
نقل قولی از جان کابات زین باهوش وجود دارد که به این صورت است: «چیزهای کوچک؟ لحظه های کوچک؟ آنها کم نیستند.»
این به شدت در من طنین انداز است. این لحظه های به ظاهر کوچک و روزمره در بین تمام لحظات بزرگ است که این آهنگ دل را برای من ایجاد می کند. آنها لحظاتی هستند که فقط من را روشن می کنند و روحم را پر می کنند. من یک کلکسیونر لحظات گرانبها هستم.
وقتی کوچک بودم، این مجسمههای چینی کوچک نقاشی شده با دست را به من هدیه میدادند که اتفاقاً «لحظههای ارزشمند» نامیده میشوند. آنها را مادرم به من هدیه داد. بعد از اینکه او را از دست دادم، می دانستم که دیگر هرگز لحظه گرانبهایی را بدست نخواهم آورد. بنابراین، من قصد دارم به دنبال یافتن و خلق لحظات ارزشمند خودم باشم.
وقتی بچه هایم کوچک بودند همین تمرین را انجام می دادم. هر روز صبح، آنها را با تلاششان برای یافتن لحظهای ارزشمند میفرستادم – چیزی که باعث میشود لبخند بزنند یا خوشحالشان کنند. این بدان معنی بود که آنها هر روز به دنبال چیزهای خوب به دنیا می رفتند. و در پایان روز، گزارش میدادیم و لحظات ارزشمند خود را با یکدیگر به اشتراک میگذاشتیم.
از دیدگاه بیولوژیکی، ما به سختی میتوانیم روی موارد منفی تمرکز کنیم. مغز انسان طوری تکامل یافته است که به طور طبیعی به رویدادها و تجربیات منفی بیش از تجربیات مثبت توجه می کند. این در روانشناسی به عنوان سوگیری منفی شناخته می شود. برای اجداد ما، به آنها خدمت خوبی کرد و به آنها اجازه داد از تهدیدات فوری مانند حملات حیوانات و شرایط آب و هوایی مرگبار جان سالم به در ببرند. در حالی که این سوگیری منفی هنوز جای خود را در هشدار دادن به تهدیدات احتمالی امروز دارد، می تواند توانایی ما را برای توجه و قدردانی از خوبی های زندگی مان محدود کند.
واقعیت این است که بسیاری از ما احساس خستگی و خستگی می کنیم. هنگامی که در وضعیت پریشان قرار می گیریم و در چرخه استرس گیر می کنیم، به راحتی می توانیم تحریک شویم و حتی چالش های کوچک را به عنوان تهدید درک کنیم. با توجه به اینکه سیستم عصبی ما دائماً در حالت آمادهباش است، تمرکز روی چیزهای مثبت – چیزهایی که درست پیش میروند، پیروزیهای کوچک و نقاط روشن روزمره – بسیار دشوار میشود.
وقتی صحبت از تسکین یک سیستم عصبی خسته به میان میآید، تعادلی وجود دارد که میتوانیم با شناخت محرکهای خود به دست آوریم و در عین حال لحظات زودگذری را که باعث ایجاد حس شادی، شادی و رفاه در ما میشود، در آغوش میکشیم و لذت میبریم. دب دانا، مددکار اجتماعی بالینی دارای مجوز و نویسنده نظریه چند واگال در درمان، در مورد مفهوم “درخشش” می نویسد. در حالی که محرکها – چه از خاطرات، موقعیتها یا تعاملات ناشی شوند – به ما در مورد خطرات درک شده هشدار میدهند، درخششها نشانههای کمی از ایمنی برای سیستم عصبی هستند. آنها لحظات کوچکی هستند که حس آرامش، شادی، شادی یا امید را به ارمغان می آورند و به بدن کمک می کنند تا به حالت منظم تری بازگردد. گرمای خورشید روی صورت شما در حین پیاده روی صبحگاهی، حضور عزیزانتان در یک مکان و فضا، بوی قهوه تازه دم شده یا دیدن سر سگ از پنجره ماشین تنها چند نمونه هستند که می توانند این موارد مثبت را به وجود آورند. احساسات
نکته زیبا این است که وقتی فعالانه به دنبال این درخششها میشویم، متوجه میشویم که همه اطراف ما هستند. همه چیز در مورد دیدگاه است.
بنابراین، چگونه می توانیم چشمانمان را باز نگه داریم و خود را در این لحظات حاضر کنیم و بیشتر از آنها قدردانی کنیم؟
یادداشت جانبی: من هنوز هم از پسرم که در دانشگاه است پیامهایی دریافت خواهم کرد که لحظات ارزشمند خود را برای آن روز به اشتراک بگذارد!
زیبایی، آسایش و شادی زیادی در لحظات ساده وجود دارد. با این حال، بسیاری از ما چنان زندگی پرمشغله و پرمشغلهای داریم که اغلب اجازه میدهیم بدون توجه به این لحظات بگذرند. هر چه بیشتر تشخیص این لحظات کوچک اما معنادار را تمرین کنیم، بازتر و پذیراتر از آنها هستیم.
اجازه دهید این دعوت شما برای بیرون رفتن و خلق یک لحظه ارزشمند امروز باشد. تلاش آگاهانه ای برای جستجو و در آغوش گرفتن نقاط روشن انجام دهید. این لحظات همیشه در اطراف ما هستند. ما فقط باید آنقدر سرعت خود را کم کنیم تا ببینیم آنها آنجا هستند.
[ad_2]
