[ad_1] همه ما درباره به تعویق انداختن کارها شنیدهایم – هنر به تعویق انداختن کارهایی که امروز میتوان انجام داد به فردا (یا سال آینده). اما آیا با پسر عموی بیش از حد مشتاقش ملاقات کرده اید، قبل از کرستیناسیون? به جای اینکه روی کاناپ...
[ad_1]
همه ما درباره به تعویق انداختن کارها شنیدهایم – هنر به تعویق انداختن کارهایی که امروز میتوان انجام داد به فردا (یا سال آینده). اما آیا با پسر عموی بیش از حد مشتاقش ملاقات کرده اید، قبل از کرستیناسیون? به جای اینکه روی کاناپه بخوابد در حالی که ضرب الاجل ها نزدیک است، فرد پیش از کرستیناتور چند ثانیه پس از رسیدن به ایمیل ها مشغول پاسخ دادن به ایمیل ها یا حمل بار سنگین تری از مواد غذایی است تا از سفر دوم جلوگیری کند.
در سال 2014 توسط روانشناس دیوید روزنبام و همکارانش ابداع شد، پیش از کریستیناسیون تمایل به انجام هر چه سریعتر وظایف است، حتی به قیمت تلاش اضافی. چرا مردم پیش از کرستین می کنند و آیا آنقدر که به نظر می رسد قهرمانانه است؟
تصور کنید در اتاقی با دو سطل ایستاده اید: یکی نزدیک شما و دیگری دورتر. هر دو باید تا خط پایان حمل شوند، اما کدام یک را ابتدا می گیرید؟ منطق می گوید سطل دورتر – با کمتر راه رفتن با آن، در تلاش صرفه جویی می کنید. اما اکثر مردم، در آزمایش اولیه سطل Rosenbaum، نزدیکتر را انتخاب کردند و حمل طولانیتری را انتخاب کردند. آنها می خواستند فهرست کارهای ذهنی خود را در اسرع وقت پاک کنند. به pre-crastination در عمل خوش آمدید.
مطالعات جدیدتر یک پیچ و تاب خلاقانه را برای درک قبل از کرستیناسیون از طریق به اصطلاح وظایف زمان واکنش دوگانه معرفی کردند. در این آزمایشها، شرکتکنندگان باید دو تصمیم متوالی برای هر کارآزمایی بگیرند. پاسخ اول به سرعت انجام شد، در حالی که پاسخ دوم امکان بازتاب و تجدید نظر بالقوه را فراهم کرد. محققان زمان و دقت هر پاسخ را اندازه گیری کردند تا پویایی تصمیم گیری را کشف کنند. نتایج قابل توجه بود: شرکت کنندگان به طور مداوم زمان بیشتری را برای اولین تصمیم صرف می کردند و توجه دقیق را در اولویت قرار می دادند و به ندرت در انتخاب اولیه خود تجدید نظر می کردند. این الگوی رفتاری ترجیح قوی برای حل و فصل وظایف شناختی را برجسته کرد و تلاش ذهنی مورد نیاز برای بررسی مجدد تصمیمات را به حداقل رساند. شرکتکنندگان بهجای انجام تکانشی، همانطور که انتظار میرود، تلاشی عمدی برای «اول فکر کنید، یکبار اقدام کنید» را از خود نشان دادند، که مشخصهی تعیینکنندهی پیش از هنجارشدن است.
تحقیقات نشان می دهد که قبل از کراستیناسیون از تمایل عمیق به کاهش بار شناختی ناشی می شود. فرضیه کاهش بار شناختی نشان می دهد که مغز ما خواهان وضوح و نظم است. با انجام زودهنگام وظایف یا تصمیم گیری از قبل، حافظه فعال را برای سایر خواسته ها آزاد می کنیم و از فشار ذهنی ناشی از دستکاری بیش از حد گزینه های حل نشده اجتناب می کنیم. یکی از عوامل موثر بر این رفتار خودکنترلی است. افرادی که خودکنترلی بالاتری دارند، تمایل بیشتری دارند تا کارها را زودتر آغاز کنند – نه از روی تکانشگری، بلکه برای کاهش درهمکاری ذهنی و بازیابی تمرکز. این کمتر در مورد تصمیم گیری های عجولانه و بیشتر در مورد ایجاد حس آرامش روانی است. برای مثال، ممکن است آن تعطیلات را از ماههای قبل رزرو کنید، حتی اگر به معنای از دست دادن یک معامله لحظه آخری باشد. به آن به عنوان معادل ذهنی ماری کوندو فکر کنید که زندگی شما را انجام می دهد – پاک کردن درهم و برهمی برای ایجاد کمی شادی شناختی!
در حالی که به تعویق انداختن کار شرور ضرب الاجل های از دست رفته است، پیش از اختلاس ممکن است یک ابرقهرمان گمراه باشد. مطمئناً، زودتر تمام کردن کارها مفید است، اما گاهی اوقات این «بهرهوری» منجر به ناکارآمدی میشود. در نظر بگیرید که یک پیش نویس پروژه را خیلی زود ارسال کنید، فقط برای اینکه متوجه شوید که به صیقل دادن بیشتری نیاز دارد – یا همانطور که محققان کشف کردند، انتخاب کنید که سطل نزدیکتر را حمل کنید و خود را در این فرآیند خسته کنید.
چند نکته ممکن است به کنترل پیشخراش درونی شما کمک کند:
فرقی نمیکند پیش از کرستیناتور سطلی حمل کنید یا به تعویق انداختن مزمن، یک لحظه در مورد تمایلات شخصی خود فکر کنید (اما نه خیلی طولانی). نقطه شیرین احتمالاً جایی در وسط قرار دارد: زمانی که وقتش رسید عمل کنید، زمانی که عاقلانه است صبر کنید و به یاد داشته باشید که پاک کردن درهم و برهمی ذهنی به معنای بارگذاری بیش از حد جسمی یا احساسی نیست.
[ad_2]
