منبع: کریستینا آرد/Unsplash

تقریباً هالووین است و انتخاباتی در پیش روی ماست. گاهی اوقات به نظر می رسد که خشم و ترس بر محیط ما مسلط هستند. با این حال، عواطف انسانی طیف گسترده‌ای را شامل می‌شود، از جمله آنچه که روانشناسان آن را رفتار «مناسب اجتماعی» می‌نامند. رفتار جامعه‌پسند توسط انجمن روان‌شناسی آمریکا به‌عنوان اعمال محبت‌آمیز، شفقت‌آمیز، و کمک به نفع افراد، گروه‌ها و جامعه در کل تعریف می‌شود. محققان تمایل دارند مطالعات رفتار اجتماعی را بر حالت چهره و صدا متمرکز کنند، اما ما همچنین احساسات خود را از طریق لمس ساده انسانی به دیگران منتقل می کنیم. لمس رضایت‌آمیز انسان می‌تواند تأثیر بسیار قوی هم بر احساسات و فیزیولوژی فردی که لمس می‌کند و هم روی شخصی که لمس می‌کند داشته باشد.

لمس و رشد نوزاد

حس لامسه اولین سیستم حسی است که در نوزاد انسان ایجاد شده است و لامسه برای چندین دهه برای ارتقاء رشد جسمی و عاطفی نوزادان مورد استفاده قرار گرفته است. دو مطالعه، یکی توسط Hopper و Pinneau در سال 1957، و یک مطالعه حتی قبل از آن در سال 1944 (توسط Ribble)، به عدم وجود تعاملات لمسی مادر با نوزاد، مانند دست زدن و تکان دادن، به عنوان یکی از دلایل اصلی اختلال در هضم غذا اشاره کرد. نوزاد بیمارستان‌ها برنامه‌های «نوازش» را در بخش‌های مراقبت‌های ویژه نوزادان (NICU) آغاز کرده‌اند، جایی که «بزرگ‌های» داوطلب نوزادان کوچک را در آغوش می‌گیرند، تکان می‌دهند و در آغوش می‌گیرند و آن چیزی را فراهم می‌کنند که پرسنل پزشکی نمی‌توانند. این برنامه‌ها به تاریخ‌های ترخیص زودتر برای نوزادان در آغوش کشیده شده‌اند (برای نمونه‌ای از تحقیق در مورد اثربخشی برنامه‌های نوازش، به هیگنل، کارلایل، بیشاپ، مورفی و همکاران، 2020 مراجعه کنید).

لمس و احساسات بزرگسالان

مزایای لمس به دوران نوزادی ختم نمی شود. در یکی از مطالعات مورد علاقه من (چون به طرز شگفت انگیزی قدرت لمس انسان را نشان می دهد)، فیشر، رایتینگ و هسلین (1976) به این فکر کردند که آیا لمس بسیار کوتاهی باشد، حدود نیم ثانیه طول بکشد (و بنابراین بیشتر شبیه به نوع لمسی است که ما احتمالاً می خواهیم. تجربه در زندگی روزمره)، بر روی فردی که لمس را دریافت می کند، تأثیر می گذارد. آنها از کارکنان کتابخانه (چه مرد و چه زن) خواستند که افرادی را که از کتابخانه دانشگاه پردو چک می‌کردند (دوباره زن و مرد) لمس کنند یا دست نزنند، در حالی که افرادی که کتاب را چک می‌کردند کارت کتابخانه خود را به کتابدار می‌دادند. لمس بسیار کوتاه بود، بیشتر از برس انگشتان هنگام تحویل کارت. هنگامی که مشتریان کتابخانه کتابخانه را ترک کردند، از آنها خواسته شد تا پرسشنامه ای را تکمیل کنند که کتابخانه، کارکنان و امکانات آن را ارزیابی می کند. بخشی از پرسشنامه ارزیابی هیجانات کارمند را در مقیاس 7 درجه ای با استفاده از پنج مجموعه صفت زوجی (شاد-غمگین، منفی-مثبت، خوب-بد، خوشایند- ناخوشایند و راحت- ناراحت کننده) درخواست می کرد. افرادی که لمس شده بودند به کتابداران به طور قابل توجهی نسبت به افرادی که لمس نشده بودند، امتیاز بیشتری دادند. حتی آن قلم کوچک انگشتان نیم ثانیه ای هم تاثیر داشت. همچنین از آنها پرسیده شد که آیا کتابدار آنها را لمس کرده است یا خیر، و تقریباً همه گزارش کردند که متوجه این لمس نشده‌اند. لمس بدون اینکه کسی متوجه آن شود یک مزیت داشت.

لمس و ارتباط احساسات

اخیراً، Hertenstein، Keltner، App، Bulleit و Jaskolka (2006) به این فکر کردند که آیا لمس به تنهایی (بدون اینکه قادر به دیدن شخصی که لمس می‌کند و بدون نشانه‌های صوتی) می‌تواند نشانه‌ای از احساسات یک انسان دیگر باشد. جفت‌های شرکت‌کننده به‌عنوان فردی که یک احساس را به دیگری نشان می‌دهد یا فردی که لمس را دریافت می‌کند، تعیین شد. دو شرکت‌کننده با یک پرده مات از هم جدا شده بودند تا نتوانند یکدیگر را ببینند. گیرنده لمس، بازویی را از میان پرده نشان داد، و از دیگر اعضای دوتایی خواسته شد تا با استفاده از لمس، تنها با استفاده از لمس، احساسی را به بازوی گیرنده منتقل کند و با استفاده از لمسی که آنها بهترین را برای انتقال آن احساس می‌دانستند. در مجموع 12 احساس منتقل شد. پس از هر کدام از گیرنده خواسته شد تا کلمه ای را انتخاب کند که به بهترین وجه احساساتی را که فکر می کردند در حال انتقال است، توصیف کند و از فهرستی از 12 احساس ممکن انتخاب کند (پاسخ “هیچ یک از این اصطلاحات صحیح نیست” نیز ممکن بود). احساساتی مانند خشم و ترس با نرخ‌هایی بالاتر از سطح شانس منتقل می‌شدند – ظاهراً به اندازه کافی واضح بودند. به طور قابل‌توجهی، «احساسات اجتماعی» مانند عشق، قدردانی، و همدردی همگی با نرخ‌های بالای 50 درصد (احتمال) توسط شرکت‌کنندگان رمزگشایی شدند. احساسات «خود متمرکز» مانند خجالت، حسادت یا غرور با دقت کمتری شناسایی شدند.

لمس و Covid Lockdown

در سال 2023، Hasenack، Meijer، Kamps و همکاران. یکی از تأثیرات ناخواسته انزوای اجتماعی را که بسیاری از ما در طول قرنطینه های همه گیر کووید تجربه کردیم، بررسی کرد. همانطور که همه ما در تلاش برای یافتن راه هایی برای کار از راه دور و راه هایی برای استراحت بدون بیرون رفتن برای معاشرت با دوستان بودیم، چیزی را تجربه کردیم که به عنوان استرس انزوای طولانی مدت شناخته می شود. یکی از ویژگی های اصلی انزوای طولانی مدت عدم وجود تعامل اجتماعی و برای افرادی که تنها زندگی می کنند، عدم تماس با انسان دیگر است.

در حالی که محدودیت‌ها در تجمعات اجتماعی به طور موثر نرخ عفونت را کاهش می‌دهد، اما افزایش قابل توجهی در اشتیاق برای تماس‌های توافقی بین افراد ایجاد می‌کند. این محققان در زمان انجام این نظرسنجی از بیش از 1900 بزرگسال در سراسر جهان در مورد قرنطینه COVID-19 پرسیدند تا به سؤالات آنلاین درباره اشتیاق برای لمس، کیفیت زندگی و جزئیات محدودیت‌های قفلی که تجربه می‌کنند پاسخ دهند. هشتاد و سه درصد از شرکت‌کنندگان در قرنطینه کامل کیفیت زندگی به‌طور قابل‌توجهی پایین‌تر و اشتیاق بیشتری برای لمس نشان دادند. انزوای اجتماعی ممکن است به کاهش نرخ عفونت ویروسی کمک کرده باشد، اما هزینه‌های غیرمنتظره‌ای در تنهایی، غم و اندوه و اشتیاق برای همراهی با دیگران داشت.