[ad_1] هر ورزشکار جوان با لحظات ناامیدی روبرو است. به عنوان والدین ، ما در تلاش هستیم تا بچه هایمان را با شکست روبرو کنیم ، خواه یک شوت از دست رفته ، یک بازی گمشده یا حتی فقط یک لحظه تردید باشد که منجر به یک فرصت از دست رفته شود. حتی ور...
[ad_1]
هر ورزشکار جوان با لحظات ناامیدی روبرو است.
به عنوان والدین ، ما در تلاش هستیم تا بچه هایمان را با شکست روبرو کنیم ، خواه یک شوت از دست رفته ، یک بازی گمشده یا حتی فقط یک لحظه تردید باشد که منجر به یک فرصت از دست رفته شود.
حتی ورزشکاران حرفه ای – بهترین ها در ورزش خود – چالش های مشابهی را ایجاد می کنند. به عنوان مثال ، بازیکنان NBA بیش از نیمی از عکس های خود را از دست می دهند ، با وجود اینکه چقدر بی دردسر بازی را به تلویزیون نگاه می کنند. بهترین ضربه های بیس بال فقط 3 بار از 10 بار که به صفحه می روند ، تقریباً 3 مورد به دست می آورند.
آنچه این مجریان بزرگ را متمایز می کند ، مقاومت است – توانایی تبدیل اشکالات به فرصت های رشد. اما قبل از اینکه بتوانیم به فرزندانمان کمک کنیم تا از اشتباهات خود یاد بگیرند ، باید به آنها بیاموزیم که چگونه در آن لحظه از این اشتباهات عبور کنند. بیشتر اوقات ، بهترین زمان برای یادگیری از اشتباهات در هنگام وقوع درست نیست ، اما وقتی شفافیت کافی در مورد آنها داریم تا صادقانه منعکس کنیم.
اینجاست که علم روانشناسی عملکرد چارچوبی واضح و پژوهشی را به ما ارائه می دهد که من با ورزشکاران ورزش جوانان تا سطح حرفه ای کار می کنم.
این شامل سه مرحله اساسی است که هر والدین می توانند فرزند خود را آموزش دهند.
انتشار در مورد انجام برخی اقدامات بدنی است که نشان دهنده رها کردن اشتباه است.
روانشناس ورزشی کن رایزا به طور مشهور بازیکنانی داشت که اشتباهات خود را در یک توالت کوچک در حیاط خلوت می کردند. اما شما همچنین می توانید فریاد بزنید ، دستان خود را بچسبانید ، یا کار دیگری انجام دهید که سیگنال می کند ، “وقت آن است که حرکت کنید.”
من دوست دارم از یک حرکت بدنی در اینجا استفاده کنم زیرا شما را از سر خود خارج می کند و به شما اجازه می دهد تا خود را بیان کنید. مقابله زیادی با شکست فقط یادگیری بیرونی است ، بنابراین خود را در حالی که بازی ادامه دارد ، آجیل را به فکر آن نمی دانید.
مرحله بعدی بازگشت به مرکز است.
اشتباهات مجدد شما را از زمان حال ، به طور معمول به گذشته و گاهی اوقات در مجموعه ای از سناریوهای آینده “چه-اگر” می برد.
شما باید راهی پیدا کنید تا ذهن خود را به اینجا و اکنون برگردانید. این جایی است که تنظیم مجدد وارد می شود.
من یک نفس عمیق را توصیه می کنم ، اما هر نوع فعالیت زمینی انجام می شود. نکته اصلی این است که باید به شما کمک کند تا شعله خود را بازیابی کنید و احساس بیشتری در کنترل به جلو داشته باشید.
آخرین مرحله بازگشت به بازی است.
شما باید بر روی بهترین و تأثیرگذارترین اقدامی که می توانید انجام دهید ، دوباره تمرکز کنید.
و راه انجام این کار ، تمرکز مجدد با پرسیدن از خود ، “اکنون مهم است؟”
وقتی به این سوال پاسخ می دهید – و پس از آن برو انجامش –شما به خودتان چیزی داده اید که بتوانید روی آن تمرکز کنید که شما را به طور جدی به عملکرد باز می گرداند.
این البته بهترین فرصت را به شما می دهد تا آن را از آن اشتباه گذشته برگردانید و موفق شوید.
قدرت این رویکرد در سادگی و بنیاد علمی آن نهفته است. هنگامی که کودکان یک روش ساختاری برای انجام اشتباهات دارند ، آنچه را که روانشناسان آن را “خودتنظیمی” می نامند ، توسعه می دهند-یک مهارت مهم که بسیار فراتر از ورزش است. روال کار می کند زیرا به سه جنبه اساسی روانشناسی عملکرد می پردازد:
آنچه این چارچوب را برای ورزشکاران جوان به ویژه مؤثر می کند این است که می توان آن را هم در رقابت و هم در طول تمرین تمرین کرد. هرچه آنها با این روال آشناتر شوند ، اتوماتیک تر می شود و به آنها امکان می دهد سریعتر و مؤثر از اشتباهات عقب نشینی کنند.
به یاد داشته باشید ، هدف ما از بین بردن اشتباهات نیست. آنها یک بخش اجتناب ناپذیر از ورزش و زندگی هستند. درعوض ، ما به کودکان مهارت ارزشمندی را آموزش می دهیم که به آنها فراتر از مشاغل ورزشی خود خدمت می کند: توانایی رسیدگی به مشکلات با مقاومت و لطف.
دفعه بعد که فرزند شما در ورزش خود با یک اشتباه روبرو است ، سعی کنید این سه مرحله را معرفی کنید. ممکن است تعجب کنید که چقدر سریع می توانند از ناامید شدن در ناامیدی برای آماده شدن برای فرصت بعدی خود برای درخشش ، دگرگون شوند.
[ad_2]
