[ad_1] در مقطعی پس از 18 سالگی فرزندتان ، کتابچه راهنمای فرزندپروری فقط … تبخیر می شود (با فرض اینکه یک نفر برای شروع وجود داشته باشد). کارت گزارش دیگر وجود ندارد. بدون روال خواب. بدون کارپول یا لغزش اجازه. ناگهان ، شما در حال والدی...
[ad_1]
در مقطعی پس از 18 سالگی فرزندتان ، کتابچه راهنمای فرزندپروری فقط … تبخیر می شود (با فرض اینکه یک نفر برای شروع وجود داشته باشد).
کارت گزارش دیگر وجود ندارد. بدون روال خواب. بدون کارپول یا لغزش اجازه. ناگهان ، شما در حال والدین یک بزرگسال قانونی هستید که تصمیمات خود را می گیرد ، بستنی را برای شام می خورد و ممکن است تماس های تلفنی شما را انتخاب نکند.
و احتمالاً جنجالی است.
شما هنوز هم والدین آنها هستید. اما نقش؟ اکنون کاملاً متفاوت است. و اگر کمی احساس گم شدن می کنید ، قابل درک است. ممکن است شما از والدینی که قبلاً بوده اید ناراحت باشید.
سالهاست که شما شخص رفتاری بودید. شما قبل از اینکه آنها را ابراز کنیم ، نیازهای ما را پیش بینی کرده اید. اگر ما یک میان وعده را بسته بندی کردیم ، مشاوره دادید ، قرار ملاقات ها را انجام دادید و دوبار بررسی کردیم زیرا می دانید که آویزان می شویم.
اکنون ما زندگی خودمان را می فهمیم ، و گاهی اوقات این به معنای دور کردن کمی است.
شما ممکن است کمک ارائه دهید و یک مبهم “من آن را بدست آورده ام”.
ممکن است سؤال بپرسید و پاسخ های یک کلمه ای دریافت کنید.
ممکن است نگران باشید (زیاد) و نمی دانید که این احساسات را کجا قرار دهید.
و تفسیر این فاصله به عنوان رد آسان است. اما بیشتر اوقات ، اصلاً اینطور نیست.
این یک انتقال است.
به عنوان بزرگسالان جوان ، ما در تلاش هستیم نقش های جدید خود را نیز درک کنیم.
حتی اگر آن را نگویم ، دلتنگ شما هستیم و به شما احتیاج داریم. و گاهی اوقات ، ما شما را دور می کنیم زیرا خیلی تلاش می کنیم روی پاهای خودمان بایستیم. ما در حال یادگیری اعتماد به خودمان هستیم ، و این اغلب به معنای آزمایش ، آشفتگی و پیدا کردن راه خود است ، بدون اینکه کسی آن را برای ما حل کند (حتی اگر کسی راحت تر باشد که همه مشکلات ما را برطرف کند).
این بدان معنا نیست که ما شما را دوست نداریم. این فقط بدان معنی است که ما در حال رشد هستیم. شما ما را مستقل کردیم و این همان چیزی است که به نظر می رسد.
فقط به این دلیل که ما مستقل هستیم ، به این معنی نیست که ما گاهی آرزو نمی کنیم که بتوانیم به کودک برگردیم.
دلم برای روزهایی تنگ شده که مجبور نبودم تصمیم بگیرم هر شب چه بخورم. دلم برای داشتن یک حل کننده مشکل داخلی تنگ شده است (این تو هستی ، بابا!). دلم برای شام های خانوادگی شبانه ما و راهی که می توانم به تختخواب پدر و مادرم صعود کنم اگر کابوس داشته باشم. هر روز ، از دست دادن کودکی و بی گناهی و سادگی که با آن همراه بود ، غمگین می شوم. اما این غم و اندوه باعث نمی شود که من به نحوه بزرگسال شدن افتخار کنم.
برای شما کاملاً طبیعی است که از نزدیکی که قبلاً داشتیم غمگین شوید. ممکن است شما مسئولیت لجستیک روزانه و داشتن حس ضروری بودن را از دست ندهید. شما مدت طولانی در مرکز جهان ما بودید. این فقط یک شبه ناپدید نمی شود.
اما چیز جدیدی می تواند شکل بگیرد – اگر اجازه دهید.
ما دیگر به همان روش به والدین احتیاج نداریم. اما ما هنوز به شما احتیاج داریم. فقط … متفاوت
نه به عنوان یک فیکس ، بلکه به عنوان یک صفحه صدا.
نه به عنوان قهرمان بلکه به عنوان یک حضور قابل اعتماد.
نه به عنوان شخص مسئول ، بلکه به عنوان کسی که ما را می بیند ، از ما حمایت می کند و هنوز هم ظاهر می شود – بدون اینکه تصاحب شود.
اگر در حال حاضر احساس ناپایداری می کنید ، به این معنی نیست که شما شکست خورده اید.
این بدان معنی است که شما اهمیت می دهید. این بدان معنی است که شما سازگار هستید. این بدان معنی است که شما انسان هستید.
و درست مثل اینکه در بزرگسالی رشد می کنیم ، در این فصل جدید والدین در حال رشد هستید.
اشکالی ندارد که نسخه خودتان را که یک بار ضروری بود غمگین کنید.
همچنین خوب است که کنجکاو باشید که اکنون چه کسی می شوید.
زیرا رابطه به پایان نمی رسد. در حال تحول است
[ad_2]
