تقریباً در مورد هر بیمار مبتلا به بیماری مزمن احتمالاً یک متخصص بهداشت و درمان دیده است که علائم آنها را رد کرده است. اظهارات به معنای اطمینان بخش بودن ، مانند “این احتمالاً هیچ چیز نیست” با بیماران ارتباط برقرار می کند که نگرانی های آنها به حداقل می رسد. اما در حالی که بیماران ممکن است در مورد “چراغ گاز پزشکی” به صورت آنلاین ارسال کنند ، تا به امروز ، تعیین کمیت تأثیر برکناری در ویزیت های مراقبت های بهداشتی دشوار بوده است.

یک مقاله مروری جدید توسط محققان بهداشت روتگرز نتیجه می گیرد که وقتی علائم بیماران نادیده گرفته می شود ، برکنار می شوند یا به حداقل می رسند ، عواقب مضر دارند. این عواقب ممکن است شامل بدتر شدن شرایط پزشکی به دلیل تاخیر در تشخیص ، احساس شرم و شک و تردید یا از دست دادن اعتماد به پزشکان و همچنین رفتارهایی مانند جلوگیری از مراقبت های پزشکی باشد. در بدترین حالت ، بیمارانی که علائم آنها توسط پزشکان رد می شود ممکن است خودکشی شوند.

روشنایی گاز پزشکی و تشخیص بیماری دشوار

مقاله در بولتن روانی یک سنتز متا از 151 مطالعه کیفی بود که 11307 نفر با شرایط دشوار تشخیصی را نشان می داد. برای تأیید اعتبار خوانندگانی که کسی را که آنها را دارد یا می شناسند ، ارزش ذکر این شرایط را به طور کامل دارد. افراد در این بررسی دارای سندرم Ehlers-Danlos ، آندومتریوز ، سندرم فیبرومیالژیا ، سندرم جنگ خلیج فارس ، سندرم روده تحریک پذیر ، کاوید طولانی ، حساسیت شیمیایی چندگانه ، آنسفالومیلیتیت myalgic/سندرم خستگی مزمن ، و هموستاتیک ارگانیک ارگانیت سیدروم (Potss) Syndrome (Pots) (Pots) ولوودنیا.

نویسندگان می نویسند: “در سالهای اخیر ، در شیوع بیماری های مورد بحث ، مبهم و دشوار برای تشخیص وجود داشته است. در حقیقت ، فعل و انفعالات مراقبت های بهداشتی که در آن هیچ تشخیصی شناخته شده وجود ندارد ، سریعترین نوع ویزیت پزشکی است. این امر برای پزشکان ایجاد می کند که ممکن است با رد یا به حداقل رساندن علائم بیماران پاسخ دهند.” این امر به ویژه در مورد پنج سال گذشته صادق است ، زیرا عفونت COVID یک محرک شناخته شده برای تعدادی از شرایط مورد مطالعه از جمله Covid طولانی و گلدان است.

هنگامی که بیماران مبتلا به این شرایط سعی می کنند علائم خود را توصیف کنند ، که پیچیده و متغیر هستند ، همه آنها اغلب با روشنایی گاز پزشکی روبرو می شوند. آلیسون بونتمپو ، همکار فوق دکترا در دانشکده پزشکی روتگرز رابرت وود جانسون و نویسنده اصلی این بررسی ، در بیانیه مطبوعاتی گفت: “ما دریافتیم که بیماران می توانند واقعیت را زیر سوال ببرند. “آنها می پرسند ،” آیا من این کار را می کنم؟ آیا این همه در ذهن من است؟ ” ما همچنین دریافتیم که عدم اعتبار علائم با افسردگی ، خودکشی و اضطراب مربوط به مراقبت های بهداشتی همراه است که در واقع می تواند به سطح پاسخ های تروما برسد. “

علاوه بر این ، Bontempo گفت بسیاری از بیماران با پزشکان متفاوت رفتار می کنند یا پس از تجربه بی اعتبار ، از مراقبت های بهداشتی خودداری می کنند. وی گفت: “بیماران گزارش دادند كه علائم خود را به پزشكان كاهش داده اند ، بنابراین چشمگیر به نظر نمی رسند یا مانند اغراق آمیز هستند.” “یک بیمار گفته بود که آنها حتی اگر مربوط به آندومتریوز آنها نباشد ، از ورود خودداری می کنند.”

فرهنگ پزشکی و نیاز به یقین

متخصصان بهداشت و درمان برای دانستن جواب و رفع مشکل بلافاصله با فشار روبرو هستند. این فشار از قدرت هایی که مانند شرکت های بیمه و سازمان های بهداشت و درمان هستند که به نفع استفاده از الگوریتم هایی هستند که به آزمایش و داروهای دارای قیمت گذاری ترجیح می دهند ، می رسد. این فشار همچنین ممکن است از انتظارات بیماران یا روایات اجتماعی که ما از پزشکان طرفداری می کنیم ناشی شود. درام های پزشکی را در نظر بگیرید ، جایی که قهرمان ، چه پزشک و چه پرستار ، حتی وقتی کسی دیگر این کار را انجام نمی دهد ، جواب را می داند. حتی HBO پیت ، در نظر گرفته شده توسط بسیاری از دقیق ترین درام های پزشکی که تاکنون ساخته شده است ، نسخه های کتاب درسی به راحتی قابل تشخیص از شرایط پزشکی با روشهای روشن و موجود ارائه شده است.

این نیاز به یقین نیز ممکن است در سالهای آموزش خود به متخصصان مراقبت های بهداشتی حفر شده باشد. “در آموزش پزشکی ، مدیریت عدم اطمینان و تحمل برای ابهام اغلب به طور غیرمستقیم از طریق مشاهده ، مدل سازی نقش و تجربیات برنامه درسی غیررسمی آموزش داده می شود” (هلو ، 2020). مشکل این است که آنچه یاد می گیرید به مدل های نقش شما بستگی دارد. و آموزش رسمی برای ارائه الگویی برای کارآموزان پزشکی برای مدیریت عدم اطمینان بخشی از آموزش پزشکی نبوده است.

یکی دیگر از عواملی که به متخصصان بهداشت و درمان کمک می کند تا علائم خاصی را برطرف کند ، در آموزش پزشکی نیز شروع می شود. دانش آموزان یاد می گیرند که به زبان پزشکی صحبت کنند ، داستان یک بیمار را بگیرند و از داده های داروی مورد توجه خود استفاده کنند و از داده های مورد نظر خودداری کنند (Smedley ، 2003). هدف شناخت الگوی است: دیدن الگوی در زمان و ماهیت علائمی که به تشخیص اشاره دارد. اما چه اتفاقی می افتد که ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی با بیماری که هرگز از آن نشنیده است ، یا بیماری که هنوز نامگذاری نشده و مورد مطالعه قرار نگرفته است ، روبرو است؟

از نظر تاریخی ، تأسیس پزشکی مدتهاست که برای هر بیمار که در جعبه تشخیصی قرار نگیرد ، راه حلی ارائه داده است ، که هرگونه بررسی تاریخ پزشکی در همه جا پیدا می کند: اگر علائم آنها را درک نکنید ، احتمالاً روانی است. چندی پیش نبود که به بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس گفته شد که اختلالات روانی دارند و به روانپزشکان فرستاده می شوند. این روزها ، به بیماران مبتلا به سندرم تاکی کاردی ارتوستاتیک (POTS) ، که وقتی سیستم عصبی اتونوم برای حفظ فشار خون در هنگام ایستادن تلاش می کند ، اتفاق می افتد ، اغلب گفته می شود که قسمت های نزدیک به آنها و ضربان قلب سریع اضطراب ساده است.

آنچه پزشکان می توانند در هنگام عدم اطمینان انجام دهند

هنگامی که شخصی یک بیماری دشوار برای تشخیص دارد ، آنها اساساً باید اعتبارسنجی را از ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی خود بشنوند که رنج آنها واقعی است. حتی هنگامی که یک پزشک نمی تواند بیماری را تشخیص دهد ، مطالعه توصیه می کند اعتبار سنجی را ارائه دهد.

بونتمپو گفت: “من اطمینان نمی دهم که در مورد آن” احتمالاً چیزی جدی نیست “برای بیمارانی که از علائم خود پریشانی زیادی دارند.” “بیماران از پزشکان در ارتباط با عدم اطمینان خود و اعتراف به چیزی نمی دانند.”

کاری که بیماران می توانند در مورد چراغ گاز پزشکی انجام دهند

در حالی که بررسی رتبه بندی پزشکان و خواندن نظرات در مورد آنها گاهی اوقات می تواند مفید باشد ، گاهی اوقات پزشکان دوست داشتنی با رتبه بندی عالی می توانند در مورد شرایط دشوار تشخیصی بی اعتبار باشند. آن قلب و عروق که به طرز شگفت انگیزی نسبت به مردمی که دارای نارسایی احتقانی قلب هستند نیز ممکن است به بیمار مبتلا به گلدان ها بگوید که همه در ذهن آنها است.

بونتمپو گفت: “برای بیماران دشوار است که در شرایطی مانند این باشند که آنها باید از خودشان اینقدر تهاجمی دفاع کنند.” “یک استراتژی خوب این است که یک شریک زندگی ، یک کودک بالغ ، یک دوست یا هر کس دیگری را که می تواند هنگام صحبت با پزشکان از اظهارات خود در مورد علائم حمایت کند ، تهیه کنید.”