قبل از اینکه عشق ، تایپ شود ، تایپ شود و زمان بندی شود ، بر روی باد زمزمه می شد و به درختان حک می شد. دنیای بیش از حد انسانی به عنوان شاهد اولین بار در آشکار شدن-در زیر آسمان باز ، در زیر سایبان های باستانی ، در امتداد رودخانه های رودخانه ای که دست ها در هم تنیده بودند ، خدمت می کرد.

روز ولنتاین زمان فوق العاده ای برای جشن گرفتن کسانی است که ما دوست داریم. من همه برای آن هستم اما همچنین ارزش این را دارد که تشخیص دهیم که ما برنامه ریزی و کالایی را که زمانی وحشی ، آزاد و ضروری برای وجود ما بود ، برنامه ریزی کرده ایم و کالایی کرده ایم: عشق.

در اکوپسیولوژی و بازپرداخت انسانی ، ما کشف می کنیم که چگونه روی آوردن به دنیای بیش از انسان برای راهنمایی می تواند جنبه های خودمان را که از مدرنیته بودن خسته شده اند یا کاملاً از دست داده اند ، بازگرداند. همین مورد در مورد عشق نیز صادق است. علم به ما می گوید که طبیعت تأثیر عمیقی بر ارتباط انسان ، بهزیستی عاطفی و صمیمیت دارد. با درک این موضوع ، ما می توانیم عشق را به شکلی که ارگانیک ، متقابل و زنده تر است ، شروع کنیم.

بیوفیلی عشق: چرا ما در فضاهای طبیعی رشد می کنیم

فرضیه بیوفیلی ، پیشنهاد شده توسط EO Wilson ، نشان می دهد که انسان ارتباط ذاتی با دنیای طبیعی دارد. سیستم های عصبی ما به مناظر ، صداها و ریتم های بیابان متناسب است. این ارتباط فقط یک ایده شاعرانه نیست ؛ عمیقاً فیزیولوژیکی است.

مطالعات نشان داده است که زمان در طبیعت سیستم عصبی پاراسمپاتیک را فعال می کند ، هورمونهای استرس مانند کورتیزول و افزایش اکسی توسین را کاهش می دهد ، هورمونی که نقش مهمی در پیوند ، چه بین شرکای عاشقانه ، دوستان ، یا والدین و فرزندان دارد. به یک معنا ، طبیعت خود به عنوان یک کاتالیزور رابطه ای عمل می کند و بدن ما را برای ارتباط عمیق تر ترجیح می دهد.

به عنوان یک کاتالیزور رابطه ای ، به اشتراک گذاشتن تجربیات در طبیعت با عزیزان می تواند رضایت روابط را تقویت کند. غیرقابل پیش بینی و غنای حسی از طبیعت دعوت به بازی ، کنجکاوی ، و ترس و وحشت مشترک که روابط را تازه و حیاتی نگه می دارند.

بازگرداندن عشق در سطح عصبی

تأثیر طبیعت بر عشق فقط عاطفی نیست. عصبی است.

مطالعات علوم عصبی نشان می دهد که محیط های طبیعی شبکه حالت پیش فرض (DMN) را در مغز فعال می کنند ، سیستمی مرتبط با خود بازتاب ، همدلی و ارتباط اجتماعی. وقتی وارد فضاهای وحشی می شویم ، ذهن ما به طور طبیعی از تفکر وظیفه گرا به وضعیتی بازتر و رابطه ای تغییر می کند و ما را نسبت به درون گرایی و صمیمیت پذیرایی می کند.

این ممکن است توضیح دهد که چرا پیاده روی های طولانی در طبیعت اغلب به مکالمات عمیق منجر می شود ، چرا ما بعد از نشستن در زیر ستاره ها احساس ارتباط بیشتری می کنیم ، و چرا عشق – هنگامی که اجازه می داد در فضاهای باز نفس بکشیم – غالباً احساس گسترده تر و آزادتری می کنیم.

بازگرداندن عشق در عصر قطع دیجیتال

در دنیای امروز ، عشق اغلب از طریق صفحه نمایش واسطه می شود. ما به جای صحبت کردن متن هستیم. ما به جای اینکه در سکوت کنار هم نشسته باشیم ، پیمایش می کنیم. در حالی که دنیای دیجیتال راحتی را ارائه می دهد و از بسیاری جهات از ما پشتیبانی می کند ، نمی تواند جایگزین ماهیت عمیقاً ابتدایی ارتباط انسانی شود. با قرار دادن عشق در محدودیت های ارتباطات دیجیتال ، روال ساختاری و انتظارات اجتماعی ، ممکن است ما از پر جنب و جوش ترین و انعطاف پذیر آن غافل شویم.

عشق مجدد به معنای رد فناوری نیست بلکه در مورد متعادل کردن آن با تجربیات تجسم یافته و در دنیای واقعی است. یعنی:

• انتخاب زمان حضوری بیش از اتصال دیجیتال در هر زمان ممکن.
• اولویت بندی تجربیات مشترک در فضای باز – قدم زدن ، تماشای غروب خورشید یا حتی دراز کشیدن در چمن.
• اجازه دادن به سکوت و سکوت بخشی از روابط ، دقیقاً همانطور که در طبیعت وجود دارد.

عشق ، مانند طبیعت ، برای تنفس به فضا نیاز دارد

چه در روابط ، دوستی ها و چه خود عشق ، هرچه بیشتر حواس خود را درگیر کنیم ، به غرایز خود اعتماد کنیم و خود را در دنیای طبیعی غوطه ور کنیم ، تجربه ما از عشق ثروتمندتر می شود.

برای کسانی که به روشهای عملی برای بازگرداندن عشق ، از جمله شیوه های حسی ، آیین های مبتنی بر طبیعت و یک تمرین بی نظیر روزنامه نگاری ، علاقه مندم ، بیشتر در REWILDING: LAB کشف می کنم.