[ad_1] ما در دنیایی زندگی می کنیم که به شعار “بیشتر” احترام می گذارد. کار بیشتر، دستاوردهای بیشتر، حواس پرتی های بیشتر برای پر کردن شکاف وجودی. فرهنگ ما مشغله کاری را فتیش می کند، و آن را به نشان افتخار و ابزاری صریح برای خود ...
[ad_1]
ما در دنیایی زندگی می کنیم که به شعار “بیشتر” احترام می گذارد. کار بیشتر، دستاوردهای بیشتر، حواس پرتی های بیشتر برای پر کردن شکاف وجودی. فرهنگ ما مشغله کاری را فتیش می کند، و آن را به نشان افتخار و ابزاری صریح برای خود ارزشمندی تبدیل می کند. اما اگر راهی برای رد شدن از شکاف آن همه آشوب وجود داشته باشد، چه؟ چه میشد اگر میتوانستیم از چرخش بیوقفه زندگی مدرن سرپیچی کنیم – نه با مقاومت، بلکه با تسلیم؟
وارد کنید fjaka، کلمه ای کرواتی که کمتر شبیه یک مفهوم است و بیشتر شبیه حالت متعالی است. من این کلمه را از ساسکیا نیل، مهمان برنامه یاد گرفتم پنجاه کلمه برای برف، پادکستی که من با امیلی گارس اجرا می کنم، که در آن کلمات را بدون معادل انگلیسی بررسی می کنیم. فجاکا از آن زمان مانند یک شبح خیرخواه من را آزار می دهد. این تنبلی نیست؛ این یک اجازه رادیکال است – انتخاب عمدی برای باز کردن خود از “برو، برو، برو” بی امان که ما را به چرخ انجام دائمی زنجیر نگه می دارد.
منبع: جکسون برایدن/پکسل
فجاکا آن حالت نادر و باشکوهی است که به سادگی رها می کنید. تصور کنید که بر روی صخرهای در کنار دریای آدریاتیک نشستهاید. دنیا با تو زمزمه می کند – حرکت کن، تلاش کن، به دست بیاور – اما تو، شورشی عزیزم، بی آزار و بی عجله در اعماق لحظه بخواب.
شما منفعل نیستید. شما هماهنگ شده اید شما در حال لذت بردن از وجود، بدون نیاز به توضیح یا توجیه هستید.
همانطور که ساسکیا توضیح داد، در فرهنگ کرواسی، fjaka فقط پذیرفته نمی شود – جشن گرفته می شود. این هنر الهی حضور است، هماهنگی مراقبهای که در آن بدن آرام میگیرد، ذهن ساکت میشود و زمان به نظر میرسد که گره خفهکنندهاش را شل میکند.
شما آن را احساس کرده اید، نه؟ آن لحظه گذرا که دنیا مکث میکند، قید زمان از هم میپاشد، و برای یک ضربان قلب – یا شاید یک ساعت – شما کاملاً در آرامش هستید. فجاکا ما را به گسترش آن لحظه و زندگی در آنجا دعوت می کند.
فجاکا یک شورش است این یک سیلی در برابر فرهنگ شلوغی است، انگشت وسطی به دستگاه بهره وری بی امان. ساسکیا آن را پانک نامید و حق با اوست. پذیرفتن فجاکا به معنای رد این ایده است که ارزش ما به میزان کاری که انجام می دهیم بستگی دارد. این امتناع از اجازه دادن به چرخ دنده های ساینده سرمایه داری است که سرعت روح ما را دیکته کند.
دالماتیا: زادگاه فجاکا
منبع: Pexels/ Nikola Kojevik
تصادفی نیست که fjaka از دالماسیا سرچشمه می گیرد، جایی که دریا تو را گهواره می کند، جایی که زمان کند می شود و به ریتم امواج می نشیند. در این محیط، fjaka نه تنها به یک کلمه، بلکه به یک روش زندگی تبدیل می شود – امتناع از شرکت در جنون بیشتر.
و این فقط یک موضوع کرواسی نیست. اسپانیایی ها دارند فیاکا، تنبلی شادی آور مشابهی. در میان فرهنگهای مدیترانهای، این درک وجود دارد که بیزمان بودن زیادهروی نیست. ضروری است این یک شورش است نه فقط علیه فشارهای فوری زندگی، بلکه علیه کل ساختار فرهنگی که شتابزدگی و چندوظیفه بودن را تجلیل می کند.
در دنیایی معتاد به حرکت، fjaka پادزهر است این روایت را به چالش می کشد که ما فقط زمانی ارزشمند هستیم که مشغول هستیم. به ما یادآوری می کند که زندگی نردبانی نیست که باید از آن بالا رفت، بلکه لحظه ای است که باید آن را زندگی کرد.
وقتی در آغوش می گیری فجاکا، شما به خود اجازه می دهید بدون احساس گناه مکث کنید. شما به ظلم اضطرار نه می گویید. شما به خود اجازه می دهید در مغز لحظه بنشینید و متوجه شوید که به دور از خالی بودن، سرشار از غنا است.
این تنبلی نیست این آزادی است.
برای تجربه نیازی به بلیط هواپیما کرواسی ندارید fjaka (اگرچه تصور می کنم دریای آدریاتیک کمک می کند). می توانید همین الان آن را به زندگی خود دعوت کنید. در اینجا به این صورت است:
Fjaka دریچه ای برای بی زمانی است. در آغوش گرفتن fjaka این است که وفاداری خود را به انجام بیش از حد اعلام کنید. این انقلاب آرامی است که همه ما به آن نیاز داریم – یادآوری این که با رها کردن راهپیمایی بیامان به جلو، میتوانیم تقدس اکنون را بازیابیم.
بنابراین، دفعه بعد که زندگی از شما می خواهد که به حرکت ادامه دهید، این را امتحان کنید: توقف کنید. بگذار آرواره های زمان از هم باز شوند. در لحظه غرق شوید. آن سکون، آن رضایت، آن حالت مقدس fjaka را بیاب.
زیرا این چیزی است که من متوجه می شوم: زندگی قرار نیست تحمل شود. این به معنای مزه شدن است. و در ریتم نرم و آهسته از fjaka، فقط ممکن است به یاد بیاورید که چگونه.
[ad_2]
